MEVLÂNA’yım ben!

Kucak dolusu
Sevgi ile geldik
Niyazına güldük
Hak niyazına gülsün
Dileğin olsun dedik

Kaşık elde boş kalmaz
Dolu gelen boş gitmez
Yorum sende bilinmez
Duman gönülde bırakılmaz
Yumuşak olanın
Elinde dilinde
Sevilen olur
Her söz dileyen
Kendinde bulur

YUNUS’um der ki;
YUNUS’a yolu sordular
Yoldan kumu aldılar
Taşı bana verdiler
Ben taşı yuvarlarım
Dolu kumu neylerim?
Duvar diye örerim

Yörenin töresine uymayan
Kaygusuna ortak aramasın
Her olumluyu yöreye töreye
Uygun değerlendirmek gereklidir
Dikeceğin heykelin önce
Nedenini bilmen gerekir
Sonra yapısına önem verilir
Günü gelmeyenin
Sözü edilmez

Ormanda ağaç çoktur
Adına orman denir
Yeni diktiğin fidanlığa
Orman diyemezsin
Günü gelir fidan ağaç olur
O zaman orman adını alır
Desteksiz fidan gereklidir
Desteksiz fidan için
Sağlam kök gereklidir
Orman dersin
Gönlüne öyle koyarsın
Hayır, sen sadece
Köküne hizmet edersin
Olumlu gelmeyen her olay
Başından silinir
Sanma niyetin bölünür
Son söylenecek sözü
Baştan harcama
Yolum senin Allah’ım ayırma
Yolum senden Allah’ım düşürme de
Niyaz et
Allah’ıma emanet olunuz

Demde yuyan yeridir
Demde biz söyleriz
Yorumu gelende veririz
Daha önce verdik
Salavat oku


Allah’a ısmarladık

Lailahe İllallah Muhammeden Resulullah