(Mevlid Kandili)

KORUYAN VE BAĞIŞLAYAN
ALLAH’ın ADIYLA

Yüce Rabbim
Senin varlığın
Cümlemizin darlığını silsin
Dünyamıza yurdumuza
Senin nurların insin
Doğrudan ayrılmayalım
Eğride çare bulmayalım
Sevelim, sevilelim
Övelim, övülelim
Bilelim ki;
Dünya bize değil
Ahirete yönelene aydın olur
İnsan kendini
Ağaçta, yaprakta,
Toprakta, suda,
Canlı her varlıkta
Sevgisi ile buluşur

MEVLANA’ya sordum
Sevgi nedir?
İlim, bilim,
Her varlıkla
Bölümdür, bölüşmektir
Yaratılmışa ulaşmak
Sevgili ile buluşmaktır
Ve O’na kavuşmaktır

YUNUS’um ile dolandık durduk
Ağaç altına oturduk
Sofrayı kurduk
Gelen giden katıldı
Karıncalar bile nasibine atıldı
O karıncalar ki;
Toprak altı, toprak üstü askerleridir
Bilsen bilmesen yolunun erleridir
Hay YUNUS dedim
Karıncaya dahi ses verdiysen
Toprağın altında üstünde
Süs gördüysen
Ne mutlu sana
Mutluluk cümleye olsun dedi
Sevgisini günlerin sayısına ekledi

PİR SULTAN ABDAL
Atını mahmuzladı
Zorlukları omuzladı
Dedi ki;
Dünyada cenneti, cehennemi
Yaşatan insanlar
Elbet yaşadıkları yere ait olacaklar
Doğruda olanı o zaman görecekler
Ben dedim
Zanda zamanda mıyım?
Sözde tufanda mıyım?
Sen dedi
PİR SULTAN ABDAL
Gündesin, yöndesin,
Yandasın, sondasın
Attığın adımların sırrındasın
Seç seçebildiğince
Geç geçebildiğince

SARI ANA’ya sordum
Eteğinde olan ne?
Eline aldığın kim?
Gönlüne baktığın nerde?
Dedi ki;
Eteğimde gelenler
Elimde tutanlar
Gül bahçeme gül katanlar
Her birine selam olsun
Selamet cümle alemi bulsun

HACI BEKTAŞ’a sordum
Alan kim, veren kim?
Aldığını gören kim?
Dedi ki;
Alan da veren de Rabbimdir
Yeter ki gören kul olsun
Çevresine gün doğsun

KAYGUSUZ’a sordum
Günler geceler gelir geçer
İnsanlar benliğini korur göçer
Ve öyle insanlar
Çevresine huzur saçar
Ne güzeldir bilenler
Ne aykırıdır çizenler

HOCA AHMET YESEVİ
Döne döne geldi
Durduğu düzende
Dedi ki;
Yazana uyalım
Yazanı duyalım
Her an Yazanla olalım ki
Aradığımızı bulalım
Kimi dağda, bayırda
Kimi ovada, çayırda
Kimi denizde, deryada
Ararlar, ararlar, ararlar