• Niyet - Amel

Niyetin iyi olsun.
Niyet iyi değil ise; Sana değil zararı, kötü niyetli olanadır. (20/08/1971)

Olmuşta, kadere uymayı hayır bildik.
Yazan, yazılanı bilir; kulunun heybesinde olanı görür.
Hangi gözünü yükledi ise, onun ile yürür.
Olanın, kaderin yazısına dahil olduğunu bilirsin.
Kulun yaptığı, Allah’ımın yap dediğidir. Değil…
Suç; kulun niyetidir.
Heybesine iyi niyet koyan kuluna , Allah’ım yap demez
Onu böyle tecelliye kul etmez.
Ona yaptırılan;
Niyetinin, onu nerelere kadar götüreceğini göstermektir. (27/08/1972)

Olan olduğu gibi, geleni durduğu gibi, seveni bildiği gibi görelim.
Görgüyü, her kulun alışıdır bilelim.
Alışın önemi, niyetin güzelliğine denktir.
Güzel niyet, dünyada ahenktir.
Varsın bir ucu açık kalsın, yeter ki Yüce gönlüne dolsun. (05/09/1972)

Her kul vazifesini beden gücüne göre alır
Değiştireyim, yön vereyim diyen kul yanılır.
Çünkü yönü, niyetine göre doğuştan eline verilir.
Doğuşun vaktini sen mi bilirsin, ben mi? Yoksa, kulun kaderini yazan mı?
Yüce Allah’ım için geçmiş, gelecek, olmuş, olacak yok
Kulun niyeti, Yüce’nin niyeti  denemez. Yüce niyet etmez, sadece 'Ol' der. (18/09/1972)

Niyeti verdim verdim almadınız. Olduğu gibi bilmediniz. Sohbeti onun için gerekli görürüm
Yazılanı tekrar tekrar okuyun demedim mi?
Niyeti daha önce dedim, heybe ile misal verdim
Allah’ım kuluna iki yol açar. Aslında yol birdir; İleri gidersen varışa, geri dönersen yanışa
Yanıştan maksat, cehennem ateşi değil; pişmanlık
Cümlemiz O’nun için gideriz, aşkında huzuru buluruz. (18/09/1972)

Yolu yürüyen ayak mıdır, niyet mi? Ayakta ne aradın, niyette ne buldun?
Ayak senin ise, niyet Yüce’nindir.Yüce’nin emrinde ayak yürür.
Dünyada niyetini Yüce’ye bağlayan, varışta neticeyi bulur.
Çünkü hiçbir kul, eğer nasibi değil ise, niyet ettiği yere varamaz. Emir gelmeden yürüyemez.
Niyetin ameline eşit olmalı ki, ganimeti bulasın.
Onun için her atılan adımda Besmele-i Şerif okunur ki, Allah’ımın Ad’ının anıldığı her niyet, hak olana varır. (25/08/1972)

Yunus’um der ki;
Kuzuyu sesinden sevsem de, yürüyüşünde Hak’kın adını bulurum.
Onun gibi olsam, her adımımı Allah diye atsam der, gönülden hasret çekerdim.
Meğer o da niyazdan sayılırmış..Kuzunun attığı her adım, benim sevabıma yazılırmış
Dedim ya niyet; Hak Ad’ına yumuşak yol olsun, her kul kumuna gömülsün.
Deryanın sahilinde gönlünce buluşsun. Varsın büyük küçük birbirine karışsın.
Madem ki O’ndanız, sevgimiz bağlansın. (25/08/1972)

Niyetin en uygunu; Senden gelene uydum Allah’ım, her olayda seni buldum Allah’ım demek gerekir.
Olgunluk, gelenin hayır olduğunu bilmektedir. Dağın ardını merak eden aşmaya çalışır.
Görmeyi dilersen, yürümeyi öğren. Güzel olan her şey de O’nu buldun. Güzel değil dediğinde, niye O’nu aramadın?
Eğer O’nu güzelde, çirkinde, hayırda, şerde ararsan; sonsuzluğu yaşadığın günde görmüş olursun. (27/09/1972)

Kuşun yuvasına gelen, yumurtasına tamah edendir. Yumurtayı yese de, midesini sustursa iyi.
Duvarı aşsa da, doğruyu bulsa yine iyi. Her attığı adımda zararı görülür . Çünkü niyette olan yoktur.
Umulduğu gibi elbet gelmez. Ne var ki, her kulun niyeti hayıra olmaz. Allah’ım” diyen kul, niyette hayır görür. (19/10/972)

Müstebit olandan illet, mugayyir olandan zillet eksik olmaz. Her olay, dünyada yerini bulur. Ahirette kul, sadece yerini alır. “Yerini nerden alır?” derseniz; gönülden, niyetinden.. Gönlün, bahçendir; niyetin, diktiğin çiçek… Kimi diken eker, kimi gül.. Niyetin senindir, ne var ki amelin olmayabilir. Amelin ile niyetin uymaması, kulun O’na sığınması ile yer bulur. Eğer kulu; daimi Allah’ına sığınıyor ise, niyeti uygun olmasa dahi, Allah’ım amelini uydurur. (25/02/1973)

Can çekerse, niyet hata mıdır? Nefsine savaşı o zaman aç (25/08/1973)

• Süslenmek

Süslenmeye hevesi olan, güzelliğe aşık olandır; kötü görmeyin. (16/05/1971)

Kul, süsü etraf için yapıyorum sanır; halbuki, yalnız kendini düşünür. Asla yanlış değildir.
Dağlar taşlar dahi süslenir, kul niye süslenmesin?
Yalnız, kulun süsü de dağların süsü gibi sade olsun
Aşırı giden her şey göze çirkin görünür. (24/08/1971)

• Hayat

Aşını yersin, ne tatlı dersin. Tadını vermek için, acı biber de koyarsın.
Hayatın tadı, acı karıştıkça bilinir. (26/08/1971)

Geçmişi silmezsen, geleceği açamazsın. Köprüyü kurmazsan, öbür yakaya geçemezsin. “Usanmadık dünyadan..” derseniz; usanmaya gelmediniz ki, kuyuyu yolunuza örnek almadınız ki.. Gemiye her dileyen yolcu biner. Gideceği yeri kaptana sorar. Ondan öteye yolu düşünmez. Sadece, gemideki yolcularla hoş geçinmesi gerekir. (06/07/1973)

• Uyku

Uykudan şikayetçi olan, ibadet ile geçirsin; gününü boş harcamasın. (26/08/1971)

Uyumayı vaktine veren, uykuyu sevendir. Vakitli/ vakitsiz uyumaya çalışan, uykudan şikayetçi olandır. Çok uyku uyuyan, asla uykuyu sevmeyendir. Hasretlikten değil, gafletinden şikayetçi olur. Çünkü uyku ile geçirdiği anlar, boş kalmış anlardır. Halbuki uyku vakti bellidir. (06/07/1973)

• Gayret

Gayret gösteren, kuvvet bulur. (26/08/1971)

Meylini almadan, düzlük bulunmaz. Yükselmek için, yokuş çıkmak gerekmez mi? (26/05/1972)

Gayrete hürmet gerek. Ne var ki, bağlı duran sandalın küreğini çekene değil.__ Ne gidene yanarım, ne boşuna dönerim. Güğüm dünyanın malı… Rahmetini dilerim; dolarsa, taşırken güçlük çekerim. Ya dolmadıysa, elbet kolay gider. Ağır olsun diye içine taş doldurur musun? O zaman boş gayrete düşmüş olmaz mısın? (20/06/1973)

Yumağın sargısında hata var ise, bitişte yargıya düşer. Gayrette hata olmaz. Merdiven çıkmayı dileyen, gayret etmeden çıkabilir mi? (07/09/1973)

Gayretin olduğu yerde, hayrete düşülmez. Çünkü, olanı kendinden bilirsin. Gayretin olmadığı yerde dahi oluş görüldükte, hayret sendendir. Seni gayrete veren de O’dur. Merdiven inişe/ çıkışadır. Gayretin yeri nerdedir? Gerektiği zaman iniş, gerektiği zaman çıkış. Yerini bilmeyen, çıkıştan nasip almayan mıdır? Hayır! (01/12/1973)

Öğrenmeye niyet ettiğin; gücünün ötesinde ise, gayret boşunadır.
Gördüğün; gönlünün aldığının ötesinde ise, hayret boşunadır. (02/11/1973)

• Kadın

Yuvayı yapan dişi kuş ise de, çatıyı örten erkek kuştur.
Yuvanın temeli denmesi budur.
Kadına söz edilmez, bilinsin..
Duvar olmasa, çatı vurulmaz.
Ne var ki, çatıya levha konmaz, duvara çakılır, sıvası dökülür, olay budur
Çatıyı zayıf görürsen, ortaya çatma koyarsın
Kadın, her dünya gününde fedakarlığını gösterir. Yerindiğiniz kadar değil. (26/08/1971)

• Terbiye Etme

Kulu terbiye edeyim diyen, yıkanmış çamaşıra ütü vurandır
Çok kızgın ütü vurursan, sararır. Yakandan olma, tutandan ol. (26/08/1971)

• Naz

Naz, nazana yapılır; nazan da sevgilidir.
Nazına katlanmazsan, nazanı bulamazsın.
Dünya yaşantısı nazıdır.
Dünyada ne görürsen, nelere katlanırsan, dünyanın sana nazıdır.
Güçlük, duman dağılıncaya kadardır.
Nasıl ki, ocağı yakarsın dumanı tüter, dumanı geçer kor olur. (26/08/1971)

Sağır olsam, niyazım geri mi kalırdı?
Dilsiz kalsam, Allah’ım diyemez miydim?
Kör olsam, yarattığını bilemez miydim?
Elim elini tuttukta, senin olduğunu idrak edemez miydim?
Beni bildikte, seni idrak ettikte Yaratan’ı duyamaz mıydım?. (10/08/1972)

• Herşey Yerli Yerinde

Kum yerde, bulut göktedir.
Kum rüzgarla uçsa da, bulut yere düşse de;
Yine kat-i olay yerini bulur, kum yerine oturur.
Aradaki fark, rüzgarın ettiği oyundur. (27/08/1971)

• Adalet

Denir ki; İlahi adaletsizlik dünyada görülür?
Adaleti öyle yüce ki;
Sualine ne sen, ne ben takdir koyamayız, verileni ölçemeyiz
Ne var ki, Allah’ımın verdiği dünyada ölçülmesin
Kulunu nerden sevindirir bilinmez
Terazide iki göz; Biri mana, biri madde
Kimi kul manada kazanır, kimi maddede
Kimi ikisini ortalar, gücün yetince. (01/09/1971)

• Ay

Ay’dan söz edene daha önce verdik. Taş toprak bile yetersiz dedik
Arayalım, bulalım, dünyayı zengin yapalım denildi
Dünya’nın maddesi dünyaya, Ay’ın maddesi Ay’a gereklidir
Ne onu buraya, ne bunu oraya tab edemezsin, edilmez; el ile tutulmaz
Gerçek değil midir Ay? Gerçektir amma, senin gerçeğin değil
Sana sadece söz ile saz ile verir, Öz’ü kendinde kalır. (01/05/1983)

• Dünya Gailesi

Dünyanın indi-çıktı, oturdu-kalktı derdi olmasa güzellik bilinmezdi
Nasıl ki aşı pişirirken, soğanı katarsın; pişirirken soğan acı gelir, pişende tat verir
Duacı ol, üzüntün soğan gibi çiğken acı gelsin, pişende tatlı olsun
Her olayın daha kötüsünü düşün, öyle duacı ol
En kötünün içindeyim dersen Allah’ıma güç gelir,
Sana daha kötünün de olduğunu gösterir. (15/09/1971)

Olaylar da soğan gibidir; pişince, acısı geçer.. (16/09/1971)

Kulun zengini şanslı, fakiri şanssız mıdır?
Her kulun ölçüsüne göredir dünya vergisi
Kaderi, dünya malı ile ölçersen;
En kadersiz kullar Erenler’dendir
Çünkü onlar, aldığını verenlerdendir. (15/09/1971)

• Kur'an

Kur’an, Allah’ımı anmanın kitabı değil; kula yolunu vermenin kitabıdır. (21/09/1971)

Tefsir, tercüme değildir. Tercüme, Kur’an’a tabi değildir.
Açıklanması gerekli olan yerleri, kula açıktır; gerisi kulun gücünün üstünde. (21/09/1971)

Gönlüne dolmayan, gününde olmayan Kur’an/ı Kerim’de var mıdır?
Her gün yazılıdır, her yazılan kıymetlidir çünkü Yüce’nin emridir. (10/08/1972)

Allah’tır yolun aslı ve yol, Kur’an'ı Kerim ile tamamlanır.
Tevrat, İncil, Zebur yola girişi gösterir, Kur’an'ı Kerim varışı. (10/08/1972)

Olaylar perde/perde oluşmuştur. Kuruluşta; güneşe, ateşe, suya, taşa, toprağa tapılmıştır. Orada dahi yaratan aranmıştır. Bilinçler adım/adım aşıldıkta, İslamiyet’e varılmıştır. O hali, tekamül etmiş halidir ve kainatın sonuna kadar nokta dahi almayacak hale gelmiştir. Aslında Kur’an'ı Kerim o hale gelmiş değil, kul hazmedecek hale gelmiştir. Kur’an’ın verdiğine; bugün cümle kainat ister/istemez uymuştur.
Çünkü, uymamak elinde değil. (27/0/1973)

• Ateşi Yakan

Kor olsa ateş, gönülde küllenmez
Körük olandan, ateşi sor; ateşi yakandan geleni sor
Allah’ım, ateşini yakmaz; ateşin senin malın
Ateşini yakan, Ulu’ndur;
Ulu’nu bulduran yolundur.
Yolunu bulduran gönlündür,
Gönlünü yoluna bağlayan aşkındır
Hepsi zincir olur, aynı daire içinde döner, durur. (27/09/1971)

• Cömertlik

Allah’ımın vermeyi, zorluğa vurmadığı bilinir
Cümleye esirgemediğin bolluğa, esirgediğin darlığı getirir
Bardakla verdiğinin yerine, desti ile gelir; eksilir demezsen
Vergisi, görgüsüne denk olan kul; dolgusunu bulur. (27/09/1971)

• Savaş - Barış

Sulhun olduğu yerde, dünya cennet görünür; harp olan yerde, cehennem yaşanır. (28/09/1971)

Dünyada barış, ahirete varış. (04/02/1972)

Hz.Omar der ki; savaşı sulhu temin için düşün ki, muvaffak olasın. (07/08/1973)

Cepheye varan, savaşa hazır olur. (17/08/973)

Cephede savaşana kalkansız gidilmez Savaşı bırakana silah çekilmez! (01/12/1973)

• Misyon

Her kul, dünyada bir tarih kaydeder; gelen kula örnek verir, yol seçme hakkını tanır. (28/09/1971)

• Dostluk - Dost

Dostluk, dünya ile ölçüsü olamayan;
Bir kelime ile, içine dünyayı alamayan bir bağdır. (29/09/1971)

Dostlukta kızmak yoktur.
Dost sadece sever dedi ise, sevgisini ispat eder.
Hatana; 'Adam sen de' diyenden uzak kaç. (07/11/1971)

Dost; Allah’ın ta kendisi. Dost , Allah’ın yarattığı hepsi; taşı ile toprağı ile. (14/06/1972)

Dost; cömert olandır, gönlünü seninle paylaşandır. Maddeyi herkes paylaşır. Sevgini paylaşabiliyor musun? “Al canım” diyebiliyor musun? Sen O’ndansın. (15/08/1973)

• Vergi - Zekat

Olmuşun zekatı verilir.
Madem ki elinde; Eksilir dersen yanılırsın, eksilir dersen, eksilir. (19/11/1970)

Binanın vergisi de zekattan sayılır. Vergiden kaçınan, zekatını noksan verendir. (10/10/1971)

• Şefaat Duası

Resul’ünden gelene “Eyvallah” dedik, Gönüller Sultanı önünde selam verdik.
Selamı, şefaati, cümleye olsun. Dünya ve ahirette, gölgesi üzerimizden eksik kalmasın. Amin. (11/10/1971)

• Aşk

Görmek başka, dönmek başka,
Sevmek başka, aşk başka,
Sevmek, gönlün alabildikçedir;
Aşk, canın verebildikçe. (14/10/1971)

Aşk; ne küçüklükte, ne büyüklüktedir. Aşk, kainatı gönüle koyabilmektedir. (19/10/1971)

Kulun kaygusunu gideren tek bekçimiz, Sahib’imizdir.
Bir tek aşkını verebilmen, O’na kavuşabilmendir.
Sen götür, sundum Allah’ım de, sana verebileceğim aşkımı getirdim de.
Sorgun orda kalır.! Ne var ki; O aşk gönlünü kor haline getirebilmeli, cehennemi dünyada silebilmeli. (26/01/1972)

Sebep söz ile; her kış yaz ile bilinir
Yaz olmasa kışa boyun eğilir
Ne var ki, yaz geleceği bilindiği için beklenir
Yazın verdiği, kulun beden ile yandığıdır
Bedeni yakan, görünen güneştir
Gönülü yakan, aranan ateştir
Aşk ateşi dağlamaz, kulu dünyaya bağlamaz. (25/02/1972)

Bende sadece aşkı vardır.
Aşk ile oldum, aşk ile buldum
Yaprak iken gazele döndüm.
Yeşilden sarıyı buldum. (08/09/1972)

Odunu yakmazsan, kömür olur mu?
Kömür rengine bakıp da sevilir mi?
Ama kömürü yak da görelim, aşkı ondan öğrenelim. (08/09/1972)

Cesette ne ararsın can olmayınca?
Ruhta ne ararsın aşk olmayınca?
Yanarsan O’na yan; Aşkın sahibi O’dur.
Dönersen O’na dön, ruhun sahibi O’dur.
Olduran O, dolduran O, döndüren yine O
Kayguya yer yok. (02/11/972)

Aşk dünyanın değil, canın ötesindedir. “Canım kalsın, Canan’ım bilsin” diyebilir misin? İşte aşk odur. Canım O’nda, Canan’ım bende, bir olan cümlede. (03/07/1973)

“En mühim olan nedir? Dinlerin üstüne çıkanı nedir?” dersiniz. Dinler ne için kurulmuştur, nereye götürmüştür? Bugün dinlerin verdiğini, nereye ulaştırdığını bilmek isteyen her kul bilir, sorsa öğrenir. Madem, bilinen ortadadır; demek ki olay açıktır. Yani, her aldığın seni doğru yola götürür. Sadece Aşk seni cümle dinlerin üzerine çıkarır. Seni dine davet eden Peygamber’in, hangi kuvvete dayandı? Allah Aşk’ına!. O’nu gönlüne alan, dinlerin üzerine çıkandır.
Gönlünde aşk duyan, ALLAH AŞK’ına düşen; ne olursa olsun, şeklin üstüne çıkmıştır, aslında şekli silmiştir. (27/07/1973)

Allah Aşk’ı mutluluktur. (02/08/1973)

Canım Canan’ın, gönlüm Canan’ın, benim olan neyim?.. Geldim, gördüm, her şey benim dedim; dünyayı benim sandım, maddeyi kendime mal ettim. Aşkına düştükte, her olayı deştikte; odun idim, kömür oldum. Deşmekten geçtikte, yandım kor oldum. Yana/yana bitmişim, kül olup kalmışım, ben/benden çıkmışım, O’nun ile BİR olmuşum… Bunu kim bildi, kulluğu kim çözdü? Kar yağsa yağdı deme, sel alsa gitti deme, çölde kalsa yandı deme. Ne yanan senden, ne sönen.. Aşkın yakar, aşkın dünyadan söker, aşkın yaprağı döker. (31/08/1973)

Aşk, kulun dünyadaki en son mertebesidir. (11/12/1973)

• Fani - Baki

Fani ile Baki,deniz ile göğe benzer, birbirine kaynar.
Ne var ki, sen göğü göremezsin, sonu nerde bilemezsin. (19/10/1971)

• Yol

Aştığın yolu görmek istersen; geriye dönmeye ne hacet, gönlünü yokla. (19/10/1971)

Mayası yoğrulmayan, yolunu dilemeyen kuldur. Güneşi dilemeyen kul görülür mü? Kainata döşek kurulur mu? Mümin olan bilir. Kanımıza değil, gönlümüze hükmedelim. Yüce’nin emri öyledir. Bedende mucize ararsan, damarını gördün mü? Yudumu yutağa verdin mi? Bedeni kuma serdin mi? (28/09/972)

Yol geçer, kul seçer, çiftçi biçer, gelen göçer. Gelişten göçe kadar kul yolunu seçer.
Hangi ulunun yolunu seçeyim? diyen şaşar. Çünkü yol ulunun değil, Yüce’nindir.
Örnek olayım, öyle olayım diyeceğin tek varlık Hz. Muhammed’dir.
Her ulu, O’nun bir tek vasfı ile yolunu bulmuştur.
O, bütün vasıflarını bünyesinde toplamıştır. Her bir ulu, O’nun yolunun tozunu tamamlar. (16/11/972)

Uzun yolun seçilişi, HAK içindir. Dünyanın vergisine yol sorarsan; suyun akışına kapıl, çünkü çabuk götürür. “Yele kapılayım” dersen, oradan/oraya vurur. (19/08/1973)

Gölge ararsın, her ağaca bakarsın. Kendi gölgen, sığınmaya çalıştığın ağacı örter. Arama sevdasından geç, kendi gönlünü seç. Yunus olmadan, ateş yakmadan aradım/durdum; yolumu orada buldum, orada bulduğumu sandım. Aslında yol, kendi gönlümde imiş. Sen seni bilmezsen, kim seni bulsun?
Yunus yolunda, dileyen kolunda. Bir eline taş al, bir eline kum. Yürüdükçe elinde olanın ağırlığını görürsün. Önce taşı elden bırakırsın, sonra kumu. Elinden bıraktıklarında ne kaybetmiş olursun?.. O zaman; eline almanın lüzumsuz olduğunu görürsün. Saymadan yanına aldığın taşın faydası, sayarak aldığından çok mudur?.. Almayı dilediğini bilerek al, o zaman faydasını görürsün. (02/10/1973)
 

• Dünya - Ahiret

Dünya ile Ahireti ayıran çoktur. Ne var ki, dünya ile ahireti beraber yürütmek;
Kerametin en yüksek mertebesini bulmaktır. (19/10/1971)

Ahiret ne el bağlayanın, ne diz bükenindir.
Ahiret, gönülden Allah’ım diyenindir (09/05/1971)

Dünya kul için, ahiret Allah’ım için sevilir. Dünyada kulunu sevmeyen; ahiretini anmaz, özlemini duymaz
Kul kulu sevmezse, dünyanın değeri nerde?
O dünya, madem kul için yaratılmış; birbirine bağlantı veren günleri emretmiş, sevin-sevilin diye, bundan uzak kalmak niye?
Kul önce nafaka derdine, sonra da toprak derdine düşmüş. Düşünmemiş; Allah’ım dünyayı senin için yarattı amma sana vermedi.
Gittikten sonra, zaten hırsına yanarsın; onun derdine düşersin.
Ahiret, dünyanın aslı; dünya, ahiretin gölgesi. Gölgede niyetin ne ise, ahirette bulacağın odur
Allah’ım cümlenizi aydırsın, dünyayı sildirsin, gölgeden aslına döndürsün. (27/01/1972)

Dünya, ahiretin gölgesidir (11/03/1973)

Dünya’dan, ahiret kapısını açacak anahtar sabırdır.
Ahiretin ilk kapısı kabirdir.
Ahiretin korkusu, kulun kaygusu olmamalı;
Dünya’dan gidişi hazırlamalı. (31/03/1972)

Oynadığın oyun sana tatsız gelir. Oynadıkça alışılır, gün geçtikçe bıkılır, yeni oyun aranır.
Dünya günü öyledir. Yeter ki dünyaya gelişi bilip, dönüşe uymaya çalışasın
Gittimi gelmek yok diyene de ki;
Gidenin demedim, bedeni sıyıran olacağım, kandil ile yağ misali yandıkça yanacağım. (20/06/1972)

Aşmadığın duvarın ötesinde ne olduğunu merak etme. Zaten kul olarak hüküm veremezsin.
Çünkü, buradaki güzeli beden ile idrak edemezsin.
Binanın güzelliğini gölgesinden bilebilir misin?
Bir kitabın gölgesinden, kitabın içinde yazanı çözebilir misin?
Dünyayı sevdi isen Sıfat’ına aşk ile bağlan. Daha önce dedim; Sevgi ayrı, aşk ayrı
Sevgi, gönlün alabildiğince; Aşk, canın verebildiğincedir.

Doyum olmayan kainatta, açlık yerilmez; göğün kubbesine ip gerilmez.
Gönlünde sadece Allah olan kuluna, dünya emaneti verilmez. Verilse de bilmez. Bilmez, çünkü,sahibim demez
Sahibini bilir; O’nun Ad’ına harcar, kendine değil. (19/10/972)

Cümleniz, dünyayı çiçek bahçesi biliniz. Gül bahçesine gönül koyunuz.
Orda durak verelim, dünyadan sıyrılalım deyiniz. (19/10/972)

Gece ve gündüz dünyaya mahsustur, kainata değil. Dünya, kendi gölgesinden gölgeyi bulur. Kainatın gölgesi yoktur. Kainat ışığını güneşten değil, Yüce’den alır. O’nun Nur’u ile aydınlanır. Dünya maddeyi, kainat manayı besler. Kainat; Allah’ımın “OL” dediği, her yarattığıdır. Madde olan her şeyde gölge mevcuttur. Gölgesizlik manaya mahsustur. Çünkü, Allah’ımın gölgesi yoktur. O’nun sadece nuru vardır.
O’nun yarattığı isen, neden kendini sevmezsin?
O’nun yarattığı isem, neden beni sevmezsin?
O’nun yarattığı ise, neden onu sevmezsin?
Sen; beni, onu sevdi isen, neden gölgesine katlanmazsın?
Madem ki, gölgesizlik dileğin. Gölgeyi dilemeyen, gölgesizliği bulamaz
Dünyayı sevmeyen, ahirete uyamaz. (16/11/972)

Her hale uyanın, dünyayı misafirhane bilenin mekanı; Dünyayı O’nun bilmektir
Dünya da O’nun, ahirette. Ahireti baki bilenin, dünya mekanı olmaz.
Geldik, gideceğiz, gönülleri hoş edeceğiz deyiniz ki; Suyunu aldığınız kadar, dileyene de verebilesiniz. (15/12/1972)

Dünya, dünyalı için; kainat her yaratılan için… Cümlesi senin için, senin buluşun için.  (19/10/1973)

• Güçlü - Zayıf

Güçlüyüm diyen, zayıfı koruyandır.
Zayıfa kuvvetini gösterip, güçlüyüm dersen, gücünden kendin şüpheye düşmüş olursun. (05/11/1971)

Kamayı eline aldı isen, güçlüyüm deme. Unutma ki, elindeki kama seni de yaralayabilir. (20/08/1972)

• Kaygu - Kayguyu Silmek

Yolun gidişine uymak, dünya kaygusunu silmekle olur
Dünya olaylarını bırak Allah’ım çözsün
Düzlük gönüldedir, dünya gafildedir
Demek değildir ki; Çalışma, bekle gelsin, aksın içilsin
Vazifeni gücün kadar yaparsın, hak yiyenden uzak durursun. (31/12/1971)

Kayguya düşen, O’ndan uzak kalandan yol aramak yersiz değildir.
Mantığını veren Allah’ım, 'Doğruya çalıştır' der.
Kayguyu imtihan için vermez. Kayguyu kul, kendi gönlüne koyar. (14/04/1972)

Kayguyu gönülden atmadıkça, huzur sana gelmez. (15/04/1972)

Heybeyi sırtına alan; ön gözüne ferahı doldursun, arka yüzüne kayguyu koysun, koyduğunu unutsun
Gün gelip açanda, 'Dert miymiş? desin. (03/05/1972)

Geleceğin kaygusunu çeken kul, Allah’ımdan uzak kalan kuldur.
Sen O’ndan uzak kalma ki, O seni bırakmasın. (15/05/1972)

Mayası verilen yoğurt, beklenmek ister.
Allah’ımın verdiğinin, ölçüsünü gördüğünün kaygusuna düşmeyin. (17/05/1972)

Her olay geçer. Kayguyu gelecek güzel olay örter.
Örtüleni açma, toprağını deşme, manadan geçme. Hayır de, güzel olayı bekle. (23/05/1972)

Yuşa Aleyhisselam der ki;
Küçüğü, büyüğe vurma; komşu kapısına sergini kurma
Küçük; Gaflet, Büyük; Kaygudur.
Kaygu gafletten doğar denirse yanlıştır.
Kaygu, kulun mantığına uymayana isyanıdır.
Gaflet, nefsi yanıltan duygudur. Onun için, birbirine vurma
Gaflet küçük dedim. Unutulmasın, küçük büyümeye namzettir. (08/09/1972)

Gül fidanı gördüğünde gülünü düşün, “acaba kurur mu?” deme.. Gölde balık görürsen, yüzmesini düşün, “acaba yürür mü?” deme.. Başladığın her işte, hayrını düşün “zarar olur” deme. Olanın, O’ndan olduğunu bildiğin müddetçe; her zarar hayırda son bulur. (29/09/1972)

Kaygu ne zaman gereklidir?.. Kul hakkını yersen, gönlünü nefsine harcatırsan. (16/10/1972)

Kaygusuz der ki;
Ne oldum, ne olsam demezsen; ben gibi kayguyu silersin.
O verdi, O gönderdi, O çağıracak; bana ne kaldı düşünecek? (09/11/1973)

Kayguya dönüş yapma, dönüşte yol bulma. “Adım atıp, kapım gördüm; gidişim o yönedir” de, yanılma! Yorganda/ urganda değil; buhran düzeydedir. Düzeyde olan, yel ile, sel ile gider. Öyle oldukta; kul, neyi kaygu eder? Benden olanın sorgusu Hak’tandır. Hataya düşüldükte, affı yine O’ndandır. O’na sığındıkta, “gelen gitti, gönülde sohbeti kaldı!” dersen, umut kapını görmüş, O’nun ışığına yürümüş olursun.(01/12/1973)

• Yaşamak

Yaşamaktan amaç; her olanın O’ndan geldiğini bilmek, O’ndan gelenin hayır olduğuna inanmak…
Bunu bildiğin gün; dünyayı ayna örneği görürsün, kuruntudan kurtulursun. (30/12/1971)

• Şeytan (Muaviye)

Şeytana uydum diyen, Allah’ımı gönülden çıkarandır. (30/12/1971)

Şeytanı bildim diyen, şeytanın Tevhit çekemediğini bilmez mi? (12/04/1972)

Can ile cini karıştırana de ki; Can canan ile, cin şeytan ile.
Canan ile oldukça, cinde ne aradın? Şeytana uymakta ne buldun?
Şeytanı andığın, hatana ortak tuttuğun müddetçe kork. (25/04/1972)

Vazifeden şüphe ettiğin an, gelişe isyan etmiş olursun.
Vazifesi olmayanın yaratılması düşünülemez.
Şeytan, senin dostun mu, düşmanın mı? Şeytan isyanın örneğidir.
Eğer şeytan olmasa, sen senliğinde kalırsın, benliğini bulamazsın, ben deyip kendini silemezsin.
Öyle ise şeytan dosttur. Şeytan dahi seni kazandırır. Beni kazandırana neden düşman olayım? Onu bilgimden sileyim?
Neden sohbeti hata görülür? Sohbet, sohbet bilmeyenden öğrenilir. Şeytan, Yüce’nin yarattığı değil mi?
Kulu; Yüce’nin dilinden, O’nun sözünden ettiği anda, Şeytana söz vermez. Allah’ımın dilinden konuşan kul,
Şeytana söz verdiğinde, Yüce’nin dilinden çıkmış olur.
Mümin olan, Şeytan dan korkmaz! Onun özü de O’dur. Şeytandan korkulması gerektiği gösterilir.
Ona değil, cümleye örnek verilir. Müminlerin dayısı, bu örneğin temsilcisidir. (Muaviye) (20/09/1972)

• Derde Deva

Merkez Hazretleri der ki;
Derde deva arayan, yerde aramasın; kuldan beklemesin.
Elini Yüce’ye kaldırsın, önce O’ndan dilesin. Derdinin devasını bulacaktır. (30/12/1971)

• Komşu

Komşusunu seven, dünyada da, ahirette de sıkılmaz. (30/12/1971)

Komşu gönlü alanın, yolda kalana el verenin; yumağı bizlerce çözülür. (07/12/1971)

Komşuyu komşu diye seversin. Gayri müslim olana yüzünü dönersin.
Neden? Allah’ım yaratırken ayırır mı? Kulum der kayırır mı?
Komşuyu seçme! Allah’ım kainatı ne sana, ne bana değil, cümleye yarattı. (03/02/1972)

• Hatadan Kaçınmak

Görgüyü değil, yargıyı düşünelim.
Yolumuzu 'Yargılanacağız' diye yürürsek, hatalardan kaçınırız.
Hata işleyeni sen suçlama, Allah’ım görür. Allah’ımın gördüğüne söz etmek O’na ortak koşmaktır. (22/10/1971)

• Hak Yiyen

Saffetini koruyan, gönülcüğüne altın kaplayandır..
Aldandım diyen yanılmasın;
Aldattım diyen sevinmesin
Kulun aldanması kolay, gönlünü bilmem
Ne var ki, Allah’ım hak yiyene sevap yazmaz
Kazanç ile kayıp orada belli olur. (22/10/1971)

• Namaz

Meydan kulun, namaz yolun.
Niyaz kulun, niyet kulun, aldın yolun. Cümleye
Namaz kılmadım, layık olmadım demeyin
Namazın yeri başka, layık olmak başka
OMARder ki; Kırk yıl namaz kılanla, kırk yıl niyaz edeni gördüm;
Sayelerinde yolumu öğrendim.
Dedim ki; Namaz ayrı, niyaz ayrı; nasıl ikisi bir yol aldı?
Hikmetinden sual edilmez, Allah’ıma aşktan başka bir şey ile varılmaz.
Aşksız kıldığın bin namaz, aşkla kıldığın bir namaza eşit olmaz. Elbet olmaz. (30/01/1971)

Namazı kılamadım diyen, borcundan ezilende; borcunu yarıya indirir,
Allah’ımın affına mazhar kılar.
Melekler kılınmayan namazı kılar, kılmadığını değil.
Yaprak bile eğilir, Allah’ımın verdiğine
Dileyelim Allah’ımdan, dileyen bulur. (12/04/1971)

El bağlamak, diz bükmek bedenin selameti;
Gönlünü Allah’ına açmak, canının selametidir.
Borcunu ödersen, gönlünü açarsan;
Hem bedenini, hem gönlünü selamete götürmüş olursun. (09/05/1971)

Namaz sorulur, vakti? denilir
Namazı vakitle kılarsan, sevabı büyük olur.
Açayım, kılarım dediğinde sözü uzatmış olursun. (22/10/1971)

Namazı borcum diye kılarsan, borcunu ödemiş olursun;
Aşk ile kılarsan, Nur’una varmış olursun.
Yalın dilin ne ise, gönül onu söylesin.
Namaz; emredildiğince, Kur’an’da, yazıldığıncadır.
Niyaz, yalın dilincedir.
Yudum- yudum alanın, gönülde aşk duyanın, Sahib’ini bilenin. (04/11/1971)

• Telli Baba

Telli-Pullu kızını kaybından yumuşak yol buldu, sabrı ile Allah’ımın lütfuna erdi.
O’nu teselli eden; gelinlik kızlara yardımcı olmasında, bulması.
Her kulun dünyadaki emeli ne ise, varıştaki ameli odur.
Günde, Telli Baba denir; anılır.. Olmasını dileyen, Allah’ımın Ad’ına gider. (22/10/1971)

TELLİ salındı geldi, gelin elinden tuttu;
Dumansız gönüllerde yağsız kandil kalmasın, dileyen kuluna kapımız kapanmasın dedi, duacı oldu. (25/06/1972)

• Salih

Gül’ümüz çağıranda, Ümmetim deyip bağıranda; yönümüz O’na olsun, gecemiz güne dönsün, salih olan sevinsin.
Salih; Allah’ımın yolunu şüphesiz yürüyen, aşk ile yolu birleştirenler. (22/10/1971)

• Hürmet

Hürmette kusur etmedikçe, gönlünün ölçüsü yerinde yol bulur. (27/10/1971)

 

Mümin olanın en birinci yolu, hürmette kusur etmemektir. Hürmetten maksat; Düğme iliklemek değil, verilenin Hak Sözü olduğunu bilip; yudum-yudum içmek, şükrünü etmek, yere diz koymak, benliğinden sıyrılıp Öz’ünü bulmak. (02/11/1971)

• Kusur

Kusurun görülmesi, kulun kendi hatasıdır. Kulun değerini kusurdan değil, meziyetten verin.
O zaman, sevgiyi kainata dağıtmış olursunuz. (27/10/1971)

Güzeli gören, kusuru silendir.
Kusur gördü isen, bil ki hata sendendir.
Çünkü Yaratan hataya düşmez, kulundan asla geçmez
Olan da O’ndan, olmayan da O’ndan
Neden şikayetçi olalım, O’ndan gelenden?. (05/09/1972)

Kuluna kusur yüklemedik. Yükleyene “Hak Yolu’ndasın” demedik. Çünkü, kuluna kusur yükleyen, sırtına dağlar kadar ağırlık alandır. Ezilir, ufalır, idrak ettikte yükü kaldırır.
Bizi inkar edende kusur aramadık. “Allah’ım gönlünü bilesin, ona aynada kendini gösteresin” dedik, duacı olduk. Ne yerindik, ne gocunduk. Allah’ıma emanet olasınız, gönülde kandilleri bulasınız. (24/9/973)

• Berat Gecesi Duası

Berat gecesinde duanız verilir;
Allah’ım, günah işlemekten sana sığınırım; sen beni her türlü günahtan uzak tut, gönül kırmaktan ala koy.Amin.
Allah’ım, bedenim ile canımı sana havale ettim. Her türlü şerden canımı, her türlü terden bedenimi koru.
Cümlemizin, gelmiş-geçmiş günahlarımız af olunsun.
Yolunu bilenle, bilmeyen beraber olsun; bilen, bilmeyene göstersin. (05/10/1971)

Sahip olduk malına, Sen’in olan mülküne
Sahip olduk dalına, Sen’in olan köküne
Sahip olduk Ad’ın ile
Seni andık gönül ile
“Ya Allah” dedik, Sen’den af diledik
Günün hürmetine, Resul’ünün şefaatine sığındık
Yumuşak olduk, “Affet Allah’ım” dedik
Aşkımız kök verdi, kökünde suyu buldu
Miyarımız, sevenlerin sevgisi olsun
Sevmeyi bilmeyenlerin övgüsü olsun
Cümleniz, gecenin hürmetinde affına sığınsın
Cümle günahlar af olsun. (12/09/1973)

• Af dilemek

Affını defterinden silinsin diye duacı olursan, kendini aldatmış olursun
Canı gönülden af dilersen, tekrarından sakınırsan; elbet affa uğrar
Allah’ımın en büyük vasfıdır affediciliği. (05/10/1971)

Hata işlenmeden, doğru bulunmaz. Küçükte hatayı hoş görürsen, ona affı öğretmiş olursun. (09/03/1973)

• Terazi

Hz. OMAR der ki;
Kulun terazisi olan, Allah’ımın aşkına düşendir.
Kulun terazisi nedir? Ölçüye vurmak değil elbet..,
Kula kulu buldurmak, hatasını bildirmek. (07/11/1971)

Geldik, dünya terazidir bilelim
Dünyaya gönderilişin sebebini merak ettiniz.
Ruhların ayrımını, terazisiz ayırdıkta; adaletinden şüphe edilirdi.
Onun için, dünyada ermiş kullarına cefayı çok verir; onu öyle dürür
Kulluk her yaratılana nasip olsa, dünyanın değeri kalmazdı, kul dünyayı terazi bilmezdi.(08/09/1972)

• Güçlük

Güçlük; kolayı bulmaktır
Her yönünü aramadan, kolay bulunmaz.
Gözün verdiği değil, vardığı yer kadardır görülen. (07/11/1971)

Güçlüğü yenende hafiflik kalır. (28/10/972)

Güçlüğü nasıl yenmeye çalışırız?
“Allah’ım, gücüne dayandım, Sen’inle bir oldum, yardımını diledim” dersin.
Şüpheye düşme, “Ya Allah” de, yürü. (10/08/1973)

• Ömür - Uzun Ömür

Mevlana der ki;
Allah’ımın ateşi beni yaksın, anda kül etsin dedim, dünya günümde.
Aşkına yandığımdan, varlığını bulduğumdan beri;
Yumuşak yol vermeye, kulunu da ateşlemeye çalışırım.
Pişeyim diyen yanmaktan korkmaz
Uzun ömür odur işte! Aşka düşene, yaşadığı uzun gelir.
Ve uzun ömür dileyen her kul, onu söyler; ne var ki, söylediğinden habersizdir. (08/11/1971)

Dilde tesbih olsa, her hal ile uyulsa; niyaz üç kelime ile beden bulur;
"Sen’den geldim
Sen’in ile oldum
Sen’in ile Sana döneyim Allah’ım” dense, ömrün özeti olurdu. (07/12/1973)

 

Gül olduk güllerdeyiz, kor olduk küllerdeyiz. (18/03/1988)

• Şaka

Şakalar kulun benliğine zarar vermiyorsa; hoş gelir, olduğu yerde kalır.
Varlığına söz ediliyorsa, Allah’ıma güç gelir. (08/11/1971)

• Zillet

Ehil olanın, zillete düştüğü görülmez.
Zillete düşene tekme vurulmaz. Vurulan tekme, ona denk olandandır. (15/11/1971)

• Övünmek

Benim olmayanla övünmek, elden olmadığında dövünmeyi gerektirir. (15/11/1971)

• Deniz - Derya - Göl

Denize niye girilir? Her kul ne niyet ile girerse, ameline göre alır;
Kimi serinler, kimi şifasını alır, kimi paklanır, kimi haklanır.
Hak nedir? haklanmış sözü…? Aslında Allah’ını kendinde bulmuş olanadır. (26/11/1971)

Deryaya niye gidilir? Suyunu görmeye, yüzmeyi bilmeye.
Balık niye çekilir? Dünya haline. Derya; hem açı besler, hem toku.
Aç; Balıkta, Tok; Halik’te bulur. (19/10/972)

Güzellik ararsan göle git, derinlik ararsan deryaya. (01/12/972)

Gölde balık avlayan mahduttur. Deryada balık avlayan neden çoktur? Balığın asıl vatanı deryadır. (22/12/1972)

• Huy

Huyun en güzeli; Huysuza 'Sen güzelsin' diyebilendedir, huysuzda güzeli bulabilendedir;
Düğümü çözmesine yardım edebilendedir. (10/12/1971)

Huymuş güzeli güzel yapan; huymuş kula kulluğunu bildiren;
Huymuş kulda sevgiyi uyandıran; huymuş sevenleri birbirine bağlayan. (17/05/1972)

Huysuza, 'Huyun çirkini' denmesin; huyun en güzeli, dumanda dahi dengini bulandır.
Huyun en güzeli, canları birbirine bağlayandır; aşkını cümleye bildirendir. (07/06/1972)

Yemeyende yudum görülmez, huyu ile doğana öğüt verilmez,
Merdane tutana mayala denilmez. Yufka açmayacak ise, eline merdaneyi almaz. (04/08/1972)

Huy; Yumağın alabilme, aldığını verebilme yetkisi. (06/08/1972)

Huyu ile gelene öğüt verilmez dedim. Çözümünü yanlış gördüm.
Huyu ile kim gelir? Allah’ımdan vazife almış kulu.
Huy; Allah’ımın vergisine sahip olan, gelişe kulu için yaratılan.
Elbet, evliya da huyu ile gelir. (07/08/1972)

Hasıra oturdu isen, taşını temizle de otur.
Hasırın manası soruldu. Kulun huyudur.
Huyunu kuma serersen, yumuşak yol bulmuş olursun. (01/09/1972)

Huyda aranan nedir? Seni yaratan kimdir?
Huyunu verene, yolunu gösterene şükret ki; heybende bulduğun sana huzur versin. (05/09/1972)

Huyun güzelini mal edende, yolun uygunu görülür. Her olayda Veren’den söz edilir. (17/09/1972)

Huyun ötesinde olan, kafesten ayrılandır. (20/09/1972)

Uygun gelmeyen, seni sarmayan dışarı vurulmaz. Kendinde hoş görmediğin halin, sende kalandır. Onu yok et ki, seni rahatsız etmesin!
Gözetlediğin nedir? Görmen gerekmeyen.. Görmen gerekeni, gözetlemeye ne hacet? Sana verilenden öteyi arama!.. (27/09/972)

Kuyuya ses verme, gücenmeyi huy etme, gocunmaya niyet kurma.. Huyununda kaydına şüphe ile bakma… (11/10/1972)

Dünya sadece şekildir. Eşyanın aslı ruhudur. Cesette ruhun eşyası değil mi? Asıl olan nedir? Elbet ruhtur. Ne var ki, ruh da gelişe bağlıdır. Huyunu aldı ise, eşyanın yerini bulabilirsin. Huyunu almayan eşyaya yerini veremezsin. Huydan maksat; Her eşyanın yapısıdır. (02/11/1972)

Koyunda huy var, renk yok; çiçekte renk var, huy yok. Kulda renkte var, huyda var eğer kul ise.
Ne koyun olalım renksiz, ne çiçek olalım huysuz
Huy, yerini nazarlama. Renk, çevreye uyma. Koyun, kayda itaat; çiçek, görgüsüz gösteri, Geçit, mertebe. (02/11/1972)

Hayra inanan kulun huzuru eksik olmaz. Huyun yozu; her hale “Uymuyor" diye bakandadır.(06/07/1973)

Huyun ummadığın değerleri vardır. “Gizlenmese..” dersin. Kendin dahi, kendinde olanı bilmezsin. Ancak kendinden sıyrıldıkta, huyda olanı görür; “Allah’ım sana sığınırım” dersin. İşte, “Sen’den, Sana sığındım..” dedikte, kendinde olana uymuş olursun. (07/12/1973)

• Hayırlı - Hayırsız

Hayırsız dediğin olay, bil ki ; hayıra açılan kapıdır. Daha ağır gelecek şerri örter.
Usandım demeyin, şikayetçi olmayın. Şikayet kulu, daha kötüye götürür. (08/01/1971)

Allah’a havale edilen yol; hayır ise açılır. (02/03/1971)

Gül fidanı gördüğünde gülünü düşün, “acaba kurur mu?” deme.. Gölde balık görürsen, yüzmesini düşün, “acaba yürür mü?” deme.. Başladığın her işte, hayrını düşün “zarar olur” deme. Olanın, O’ndan olduğunu bildiğin müddetçe; her zarar hayırda son bulur. (29/09/1972)

• Allah'ıma Varmak

Almayı dilediğini almak, Allah’ımdan dilemekle olur.
Allah’ıma varmak, yolu yürümekle olur.
Hiçbir kul; Allah’ımın yolunda yürüyüp de, varmadığı görülmemiştir.
Demek ki; Allah’ıma varmak, kulun isteğiyle olur
Kuluna vermek, Allah’ımın dileğiyle olur. (07/02/1971)

• İşaret

Kolun uyuştu mu oku; Peygamber’imize ve cümle ümmetinin ruhuna
Dua dileyen, gelip gönül kapısı açık olana işaret verir;
Kolun uyuşması, başın ağrıması, kulak çınlaması hep bunların işaretidir
Göz seyirmesi işaretini alan, okusun; Allah’ımın cümle kullarına desin.
Dünyasını ve ahiretini aydınlatır. (12/02/1971)

• Teslimiyet

Dünya yükünü omuzundan atman; Ne olacak, nereye varacak? dememen
GARİB’in seçimi; Acaba? yı silimindendir.
Silmen gerek. Gönlündeki hazineye güven, Allah’ım en güzelini verir, de; şüpheyi sil.
Gönülle uymaya çalışırsın, mantığın 'Acaba?' der;
Acabayı sildiğin anda 'Yeniden doğdum' diyeceksin. (31/05/1971)

Kendini bil ki, O’na varasın, teslim ol ki, bulasın.
Teslimiyet, dünya kulunun en son mertebesidir
Ne var ki, teslimiyet dilde değil gönülde olmalı; bedeni silmeli, ortadan kaldırmalı.
Teslimiyet; Kandan gidene 'eyvallah', Canan’dan gelene 'şükürler olsun' diyendedir.
Hakimiyet kurayım, kuluna hükmedeyim diyende, teslimiyet ne gezer?
Gönülden geldiğince niyaza durmuş isen, teslim olduğun andır.
Talep dünya için ise, dünyanın malıdır. O zaman teslimiyetten sıyrılma derim sana
Allah’ım dersen, aşk ile coşarsan; Canda Canan’ı buldum, bedenden sıyrıldım dediğin an niyazın kabuldür
Ya bedene döndüğünde ne edeyim?
Cennetini değil, Zatını dile ki, O’nda Canan’ı bulasın, Cananda bedeni silesin
Aşkta aradığımız nedir? Bedenden sıyrılmak, beden ile bulamadığın sonsuza varmak. (24/07/1972)

Kayığı buldu isen, batmış gemide; eğer yanındakine yer verirsen, kulu olursun. ”Canımı kurtarayım, önce ben atlayayım..” dersen, canına pazarlık etmiş olursun. Çünkü, kayığa önce de binsen, sonra da binsen, hiç de binmesen, yazın ne ise onu göreceksin. Ne var ki, niyetine göre heybeni dolduracaksın. Her hadisede değeri olan, teslimiyettir. Olmuş için..olacak için. (16/11/972)

Sevmeyi bildiğince, yolunu aldığınca yürü… “Yalın ayak gidelim, gönlü hürde bulalım, dizi yere koyalım, başı öne eğelim; “Yazdığın Hak’tır” diyelim, eli göğse bağlayalım. (07/12/1973)

• Niyaz

Duamız; toprak altına girene değil, bedensiz aramızda dolaşana olsun. (28/11/1971)

Namaz ile değil, niyaz ile varılır; kem söz ile değil, açık gönülle bulunur.(16/02/1972)

Hz. Musa der ki; Niyaz deryayı yol yapar, kulunu selamete atar. (03/01/1972)

Niyazın ölçüsüne girilmesin, niyaza ölçü olmaz. Kul ölçü ile varmaz. Niyaz, O’na bağlar.
Gönül vermeden edilen niyaz; sepete su doldurmaya benzer.
Aşk ile edilen niyaz, deryaya denktir.
Allah dediğinde, kainatı sarabiliyor musun?
Gönlünü, göçene kadar O’na bağlayabiliyor musun? (29/02/1972)

Kitap okur gibi edilen niyazın vergisi de, kalıp misali olur. (30/04/1972)

Niyaz ile gelen, hayır ile son bulur. Yumağın düğümü, sabır ile çözülür. (24/05/1972)

Allah’ımın Ad’ına edilen her niyaz, gönülün yaklaştığı nisbette yerini bulur.
Topu eline alırsan, her zaman aynı güçle atamazsın. Uzağa gider, bileğinin gücüne göre
Niyaz da öyledir. Gönlünün yaklaştığınca değerini bulur. (16/10/972)

Kul, niyeti ile bulur. Yumuşak olan her kulun okuması, Allah’ımın Emri’dir. Her yolu gidişe götüren, her kapıyı açan niyazdır, unutmayınız!...(09/03/1973)

Niyazın olduğu yerde, şüpheye yol olmaz! Niyazını eden, “ne olacağım?” demez; namerde boyun eğmez, olayda mahsun kalmaz.(18/08/1973)

• Miyar - Değer

Miyar, görgüde değil, sergidedir.
Altın lirayı gümüş çerçeveye koyamazsın. Altın lirayı, gümüş çerçeveye koymaya kalkarsan;
Kendi görgünü sergiye koymuş olursun. Elbet; ne senin gözüne, ne kamuya hoş gelir.
Her erkeğin eşi, elindeki altınıdır. Ona verdiğin değer, koyduğun çerçeve ile ölçülür.
Yalnız çerçeve; altının değerini düşürmez, senin görgü değerini gösterir. (03/01/1972)

Hz. DAVUT der ki;
Kulun değerini beden yapısına göre değil, gönül yapısına göre Allah’ım verir.
Kambur; kamburum var diye üzülür. Kambur, gönülde olmasın
Beden; kısa olan dünyada, gününü nasıl olsa geçirir. Kambur beden dünyada kalır.
Kambur gönülde ise, ahiret zindan olur. (03/01/1972)

• Aile - Ebeveyn - Evlat

Hz. MERYEM der ki;
Ananın verdiği, yavrunun kardığıdır. Ananın verdiğine su katılmasın.
Helvayı karan; yağını da, suyunu da ölçer koyar. Ayrıca su katan, helvanın tadını bozar
Terbiyenin, imanın temeli olduğu bilinmeli.
Mayayı yoğuran, ekmeğin şeklini veren, kulunu yerinde yaratan Allah’ım;
Özelliği-güzelliği anaya verir, babayı yuvaya temel eder. Temeli sağlam olan yuvanın, duvarları da sağlam olur
Duvarlar olmadan, temel değerini bulmaz
Her hatun el açar, 'Allah’ım, yardımcı ol' der,
Erkek, gücü kendinde bulur; ermesi onun için güçtür. (03/01/1972)

Yuvanın çiçekleri..Yavrular. (30/05/1972)

• Yalan

Yalanın yeri, yılanın deliğinde son bulur.
Allah’ıma sığınan, asılmaya götürülse; yalana teveccüh etmez
Yalanın yeri; aslında yılanın yönüne benzer.
Ne var ki, yılan da dünyaya kötülük için gelmez.
Amma; yaptığı niyete uygun gelmez de, onun için sevilmez. (03/01/1972)

• Allah'tan kötülük gelmez

Güçlüğü düşünmek yersiz. Her olay değersiz eğer Allah’ına dayanmış isen.
Allah’ımın verdiği sözüne düşmesin, seni ürkütmesin.
Veren’in verdiği kulunun kaderine serdiğidir.
Sıhhatini Allah’ım vermedi mi, kuluna sermedi mi?
Allah’ımdan kötülük gelmeyeceğini yazdım, yazdım, yazdım. (04/01/1972)

Olacağı önleyemezsin ne var ki kendini hazır bilirsen, Allah’ıma sığınırsan, olay seni sıyırır geçer
Ömürde olan; gah gülen, gah ağlayan gününü güzel desin, hayır olanı beklesin
Gidenin arkasından bakmasın, gelenin hayrına inansın. (04/01/1972)

Meyveyi yiyeyim” diyen, olmasını bekleyendir. Beklemezsen, kayıp kimin? Mimar çizer, işçi düzene koyar, kimin için? İçine girip oturacak için.. “Ne demek?” dendi: Mimar, yazan; işçi, kaderini yoluna koyan… İşçi; melekleri, evliyaları.. Hayır olmayan Allah’ımdan gelmez. Kaydını sormayın, kimsenin derdine düşmeyin. Unutmayın ki, Allah’ım cümlenindir. (03/09/1973)

• Bunalım

Bunalım, karamsarlıktan doğar. Amacına çizgi çeken, olayı kendi hazırladığına inanandır.
Aklını olayın bağlantısına değil de, düzenine kullanırsan huzuru bulursun. (14/01/1972)

• Göçünü özlemek

Kul göçünü özledi mi, bil ki yoluna altın serpilir. Dünya bağı çözüldü mü, sırtına kanat takılır.
Göçünü özledin mi, dünya sevgine rağmen?
Göçü özlemek, dünya kahrından ölmek değil; Dünya sevgisine rağmen, O’na varmak özlemi
Özlediğim, O’na varmaya arzu duyduğum gün, erdiğim gündür. (14/01/1972)

• Asi

Asinin isyanı; bedenden olan şikayetidir, aslında ruhu aşk halindedir..Onun için, asiye acımayalım.
Allah’ım kulundan geçer mi? Asi kulunu has kulundan ayırmaz. Asi olanı cezalandırır dersen, yanılırsın.
Senin ceza gördüğün, Allah’ımın ona hidayetidir. (16/01/1972)

 

Mevlâna'dan; Küllenmek, HAK yolunda yoktur! Ağaç idik, budandık, odun diye dürtüldük; Kömür olduk satıldık, ateş diye yakıldık, Şems’i öyle tanıdık…. Yandık, yandık, yandık… Hep yandık, aşkı ile budandık… O’nu gönülde bulduk, vuslatına öyle erdik; Varmayı dileyenlere görevli geldik. (16/01/1972)

• Dertlinin Devası

Hastanın şifası, dertlinin devası Allah’ım.
Duacı olman; seni de, hastanı da huzura kavuşturur.
Ona de ki; Derdini Veren’in, varmayı ölçüde bilene verdiğini bilesin dedi Mevlana. (16/01/1972)

• Tekbir

Allahüekber” deriz, tekbir derken de gönülde O’nu görürüz. (16/01/1972)

• Düşünce

Düşünce, doğuşa götürür. Ne var ki; düşüncende O olmalı. (16/01/1972)

Kul, düşünce ile bulur. Düşünür düşünür, düşüne düşüne bilgisini oldurur. Olgun bilgi, buldurur. (22/10/972)

• Cennet - Cehennem

Vahdet odur ki; Ahiretten geçesin, cennete gülesin, cehennemi sulayasın.
Cehennem sulanır mı? diyene de ki;
Her kul sulayım derse, cehennem korkusunu silerse;
Ne cenneti, ne cehennemi akıla koymaz
O’ndan başka düşünmezse, elbet sulamış olur
Suyun gittiği yer, deryadan şaşmaz.
Sen O’nu bul ki deryaya varasın. (16/01/1972)

Cenneti buldun mu?” dediler , bana sordular (YUNUS'a)
Cennetten maksat; çeşitli çiçekler mi, kanatlı melekler mi?
Yoksa dünyada gönül ile aradığım, Aşkın diye feryad ettiğim, kafesime isyan ettiğim, O’na koşmak dileğim mi sorulur?
Göçümde ismim ile anıldığım an, alemden aleme göçüldüğü an döndüm, kafesime baktım;
Sen ne güçlü imişsin ki, beni taşımışsın, bende O’nu gizlemişsin dedim, kafese gönül dolusu selam bıraktım.
Allah’ımı buldum, O’na kavuştuğumu bildim, çünkü kafesimden çıktım
Benim cennetim de, cehennemim de budur
Benim için her şey sadece O’dur. (04/08/1972)

Ayağına takılan taşa değil, hatayı kendine bul! Kayguyu arama.. Cennet/Cehennem kulun gönlündedir.. (16/03/1973)

Cehennem nerde başlar, nerde biter? Gönlünü O’na bağladığın an bitiştir. NUR’unu harcamadığın, varışa hazır olduğun zaman, ışığın sana buldurur. NUR’unu harcayan, varışta yolunu ne ile bulur? Göçünden kıyamete kadar olan zamanın, sana cennet veya cehennem olur; NUR’un kadar yaklaşmış olursun. Hiç harcamamışsan, doğruca O’na varırsın. Çünkü, aradan mesafeyi silersin, olayları bölersin, doğruca O’nu bulursun.. İşte, arandaki perde senin cehennemin olur. (07/09/1973)

Cennetini dilediysen, gönlünü mamur et; çünkü, cennet sendedir. Cehennemden korkun var ise; verdiğini bilesin, Allah’ımdan diyesin, cehennemi gönlünden silesin. (07/09/1973)

Cenneti kimindir, cehennemi kimedir? Yumağını saran her kulu, cennetini diler. Allah’ım, her kulunun dileğini verir. Aymayı bilmeyen olmaz, cehennem kuluna yazılmaz! Hatırda kalan nedir? Almadığın değil, sadece aldığındır. Aradığın olmazsa, bulduğuna sevin; yerini bilmezse, kaldığına sevin.. (26/11/1973)

• Allah, Dileyene Verir

Almayı dilediğin; Allah’ım dediğin an seni bulur.
Hancıya dilediğini sorsan, müşteri der; yolcu yol ister
Allah’ım, her ikisinin de dilediğini verir.. (16/01/1972)

• Olacağı Önleyemezsin

Olacağı önleyemezsin ne var ki; kendini hazır bilirsen; Allah’ıma sığınırsan, olay seni sıyırır geçer. (16/01/1972)

• Gümüş - Altın

Gümüşü dünyada dileyen; altın, yolumu ahirete bağlasın der. (21/01/1972)

 

Hacı Bayram dedi ki; Öğütlerim olmasa küpe altın dolmazdı, Dostlar yolda kalmazdı. (12/08/2003)

• Kötüyü Kul Yaratır

Baykuş denir.. Güzellik..
Fakat kul dilinde, ölüm habercisi.
Ölümü kötü alırsan, öyle..
Aşka düşüp de, O’na kavuşmak için yanarsan;
Baykuşun sesi sana müjde gibi gelir.
Dünyada kötü olay yoktur, kul yaratır. (23/01/1972)

• Düzen

Döşenmiş oda büyük görünür, neden?
Yerini alanın güzelliğinden, düzenini bulduğundan.
Düzenini bulan her olay, büyük mesafe alır. (26/01/1972)

Hak dediğin nedir? Dünyaya 'Ol' dediği, her olanı gördüğü, düzene koyduğu
Düzende Hak olmayan ne gördük?
Nasıl düzene koyalım, dürelim dedik
Ne sen düzeni bozabilirsin, ne düzensiz diyebilirsin
Olduğu gibi güzel, verdiği gibi güzel. (14/06/1972)

Yaratılanda asla aksaklık yoktur, o da birliğin en açık işaretidir.
Kul yapısında görülen aksaklıklar, kainatın yapısında asla görülmez.
Nasıl ki, ne kadar gayret edilse; Örümcek ağı örülemez, arı balı yapılamaz, kuş yuvası kurulamaz, kulun kaderi çevrilemez,
Denizi devireyim, tersini döndüreyim diyemez, nasibi olmayanı yiyemez,
Onun için cümlemiz O’nun yazısının içindeyiz.
O’nun yazısı içinde oldukça; niye dert edelim, olmaz diye kahrolalım?. (04/08/1972)

Sucuyu ararsan, kaynağın başında bulursun
Yolcuyu ararsan, hancının peşinde görürsün
Derdini sorarsan, Veren’den şüpheye düşersin
Olanı olduğu gibi, kapına geldiği gibi görsen,
Yolum, Allah’ımdandır dersen, düzenini sen duymadan bulur, kendi çizdiğince yürür.
Öyle mi yapsam, böyle mi? demek boş
Kapıyı çalana, evde olduğun halde, açamam diyebilir misin?
Her olayı, O’ndandır diye bil ki çözümünü bulasın
Dileğimce uymaz, arkası bana aydınlık görülmez dersen;
Senin görgün, öteye varmaz, Allah’ımın sırrına aklın ermez
Onun için her olayı, olduğuna ver ki, çözümüne şahit olasın
Dünya gailesinden kendini kurtarasın
Kaderini çeviremezsin, düzenini kuramazsın
Onun için olanda hayır bul ki kendinde düğümü çözesin. (07/08/1972)

Koyun derlenirse, kuzu melenirse, güzelliği artar.
Toprağı kar örter. Örtüye ne hacet? dersen, rahmetine söz etmiş olursun.
Rahmet dahi mevsimine göredir. Karlarda, buzlarda dereler akmazsa, deryaya çıkmazsa, çamur olur.
Çamur kula zahmet verir. Sen kara katlan ki, çamurdan kurtulasın. (19/10/972)

• Yaprak - Çiçek - Meyve

Yaprak meyveyi saklar amma çiçeği asla
Zaten çiçek, yapraktan evvel tomurcuklanır
Yaprağın gizlediği meyve, erdiğinde kendini gösterir. (26/01/1972)

Çiçek güneşten solmaz, susuz kalmadı ise. (12/08/1972)

Çiçeğinde çeşidi vardır. Hepsi gül değil ama; gülün yoldaşı, her kulun haldaşıdır.
Kimi kokulu, kimi kokusuz; kiminin rengi, kiminin ahengi
Amma hepsi de çiçektir. Her çiçekten öz alan böcektir.
Sevilmeyen çiçek olmaz. Hiç bir çiçek gül kadar sevilmez (19/08/1972)

Meyveyi ağaçta bulan yavru, tadını daha çok sever. Ağacından koparayım der
Varsın koparsın, tadını bulsun. Ağacı köklemez ya. (27/08/1972)

Çiçeğin açması, meyvenin olacağını müjdeler. Meyve olmayacaksa çiçek açmaz. (15/12/1972)

• Kurban - Bayram

Bayram, bayramda yapılır.
Hatırlamak, dualar ile olur.
Gelenlerin, gelenlerle beraber olduğu bilinir.
Hz. İSMAİL der ki; Koyun ile kuzudan, dağıttığın fakirden aldığın dua; kalır dünyadan
Ne sırattan geçirir, ne göçünde götürür; gönlünü ferahlatır, dualar hafifletir
Yediğince yedir, içtiğince götür; sırtına vurduğun katır, seni de, beni de taşır. (26/01/1972)

Kesilen kurban, Hz. İSMAİL’i temsil eder. Onun için, özürsüz olması gereklidir (26/01/1972)

Sevindirirsen, bayram sevinci olur.
Sevinen, sevindirene vücut vergisi borcu olmaz. Neden olmaz? Çünkü, şeriatten ayrılınmaz. (26/01/1972)

• Kabiliyet

Her kabiliyetin, bir kula verilmediği malumdur. Neden? Kulun, kula hizmeti olsun diye. (26/01/1971)

• Ruh

Veren’in aldığı nedir? Senin ruhun. O ruhu, verdiği gibi teslim et ki yerine varsın.
O’nunum diyebilmek için, O’ndan geleni harcama. (22/02/1972)

Ruh, sadece Allah’ımın Nur’udur; onda hiçbir katık yoktur.
Nefis beden yapısındadır, mantığına bağlıdır
Mantığını, ruhunun ölçüsüne uydur ki; nefsini çiğnemiş olasın. (21/03/1972)

Geldik, dünya terazidir bilelim
Dünyaya gönderilişin sebebini merak ettiniz.
Ruhların ayrımını, terazisiz ayırdıkta; adaletinden şüphe edilirdi.
Onun için, dünyada ermiş kullarına cefayı çok verir; onu öyle dürür. (08/09/1972)

Duygu ruhta mıdır, bedende mi? denirse; Ruh gittiğinde, beden gereksiz eşya olmaz mı? (03/11/972)

• Kum Olmak - Kum

Taş, birbirine vura vura kırılır; ufalanır, kum olur. Senin yapacak ne gücün var?
Güç Allah’ımda de, O’na teslim ol.
Hoyrat olan, kırılmayan taşa benzer.
Sen kırıldın, sen ufaldın. Ufalmaktan maksat yumuşadın. (04/02/1972)

Yel ile gelen, sel ile gider; kumu kalır. (07/06/1972)

• Kuşku

Kuşku; dünyayı kuyu bilendedir! Kuyuyu da boş görendedir. (29/02/1972)

• Kayıp - Kazanç

Kaybını düşünen, kazancın değerini bilmez, neden?
Kaybını düşünmekten, kazanç yolunu düşünmeye yer kalmaz.
Dediğim madde değil, mana..
Kaybından af dilediğin an kurtulursun.
Daima kazanmaya çalışmalısın
Neyi kazanayım? dersen, kaybettiklerini elbet. (01/03/1972)

Kaybından üzüntüye düşen, duman ile yoğrulandır.
Çünkü, kayıp olan, aslında sana yazılmayandır. (30/04/1972)

Pamuk yetiştiren, toprağını elleştiren şikayetçi olur.
Ne var ki, kazancı eline girdikte, yorgunluğunu unutur. Tekrar dikinceye kadar. (19/07/1972)

Açmadığın kapıyı kaybımdır deme. Kayıp olana gönül koyma. Çünkü; kazancına yazılmış ise, kapı sana açılırdı. (01/10/1972)

Yunus’um der ki;
Kaybolan her eşyamda gözümü yumdum, Allah’ım senin olan sana geldi dedim.
Geleni de emanet bildim, gözümle sevdim, elimle okşadım, kundak misali sardım.
Yüce’nin yüceliğini her verdiğinde buldum. (13/10/972)

• Her an O'na Sığınmak

Gemiyi yelkende değil; silkende düşün, dalga gelip, vuranda düşün
Ne kaptanda söz kalır, ne yelkene ip verir, ne kul dünyayı görür
O anda , Allah’ını bilir…
Asıl olan, gemiyi silkmeden Allah’ım demekte, O’na sığınıp yola çıkmakta.
Her başladığın O’nun Ad’ına oldukta, selameti bulmuş olursun. (01/03/1972)

Çaydan geçen paçasını kıvırır, gölden geçen salını devirir; elden medet bekleyen, dizini dövdürür. Kuldan bekleme, dumanı gönlüne ekleme, “şahit bulsam, yoluna koysam..” diye düşünme! Allah’ım görür, her kula layık olanı verir. Yanılmayın; “gördüğüm cezaya layık mıyım?” demeyin, olayları ceza diye görmeyin. (29/08/1973)

Sahrada gidersen, susuz kalırım deme; su verenin gelir, tası ile sunar. (16/10/1973)

• O, Allah diyen Kulunu Yanıltmaz

Gönlünü Allah diye açan, kainatta doğruyu seçendir.
Çünkü, Allah’ım yardımcısız bırakmaz; Allah diyen kulunu yanıltmaz. (10/03/1972)

• Hediye

Hediyenin yeri büyüktür.
Bir yeşil yaprak olsun;
Yeter ki, Hatırladım, andım, adına aldım densin
Sevinen ile Allah’ım seni de sevindirsin
Allah’ım Ad’ına sevindirdiğinde, Allah’ım seni sevindirir. (11/03/1972)

• Soy - Soylu - Soysuz

Huşu ile bulursun Yaratan’ımı, saygı ile bilirsin yarattığını
Saygı, sevginin eseridir. Soysuza vereceği olmaz.
Soysuzun soyluya vereceği, ibret dersidir.
Bunlar dünyanın tecellisidir. Soyluyu, soysuzu değerlendirir.
Soysuz olmasa, soylu adını almaz.
Soysuzu vereyim; geldiğini bilmeyen, gideceğine uymayandır
Soylu; Geldim, gördüm, dönüşe uydum diyendir. (03/02/1972)

Soyluyu ayıran dünyadır; soysuzu sıyıran, yine dünya!
Allah’ım, soylu- soysuz ayırmaz; kulunu- kuluna kayırmaz.. (14/04/1972)

Soylunun; soyuna mı, dalına mı sevgi beslersin?
Yaratan, soyu da dalı da yarattı. Ne var ki, soy silindi, dalı kökünde kaldı. (28/10/972)

Soyluyu/ soyludan sorarsan, “Güzel!” der. Soyluya soysuzu sorarsan, “Çirkin” olduğunu söyler.
Soylu ile soysuz arasında görülen nedir? Kulun/kuldan ayırdığı. Allah’ım ayırmaz, soylu/soysuz demez, vergisinden mahrum etmez. Vergiden maksat, madde ise; ayırıma kul düşmüş olur. (17/11/1973)

• Yumuşaklık

Yumuşak olmazsan sertte, sertliği dene yumuşakta
Yumuşaklık her kula gelmez, aradığını bulmaz.
Kuma taşı atsan parçalanır mı? Ancak taş, taşta parçalanır.
Taşı kuma attın mı, sadece çukuru kalır.
Rüzgar gelir, onu da düzeltir.
Kaynayan aştan, kırılan taştan sakınma
Dünyanın derdini kemer diye beline takınma. (03/02/1972)

Yumuşaklık; Allah’ımdan gelene eyvallah demektir. (01/09/1972)

Her yaratılanı güzel bulmak, yumuşak kulu olmaktır. (09/03/1973)

Yumuşak yolda olan; günün haline uyanın, gidişi nasıl olur? Yük aldıysa, yavaş/yavaş yürür; sözünü verir, gönlünün dumanını üfürür. (04/08/1973)

Kulundan bekleme, ne var ki; kuluna dik söz söyleme! Yazdık, çizdik, çözdük. Yenmediğin eli, severek okşa. (26/11/1973)

• Güzel - Çirkin

Güzelde çirkin bulmaya değil, çirkini güzel görmeye çalış. (10/03/1972)

Güzelde aradığını bilen, yaratılanı tanımayandır
Yaratılanı tanıyan, güzel-çirkin ayırmaz
Ağaçta kök ile çiçeği benzetmez
Kök olmasa, çiçek vermez. (14/04/1972)

Çirkini görmezsen, güzeli bilemezsin. Önce ayırmasını öğren, sonra çirkinde güzeli ara.
Çünkü her çirkinde, en güzeli veren, kıymetini ortalayan vasfını görmelisin. (23/05/1972)

Güzel olanı yarattığı bilinse,
Çirkin denilende güzel aransa;
Dost’luk O’ndadır bilinse, hataya düşülmez .
Dost elbet O’dur, O’ndan gelendir, O’nu bilendir.
Dumanı dahi dost bilsen, güzelde güzelliği bulursun.
Güzeli; O’ndandır diye, aşka düşmek. (16/06/1972)

Güzelde aramak, çirkinde bulmak önemlidir.
Denir ki; Ne aranır, ne bulunur?
Güzeli güzel yapan aranır
Çirkinde güzeli bulmak, kulu kazandırır
Saçı olmayan çirkin midir?
Saçın örtemediği baş, kulun meziyetini açar
Gözde çirkin olana değil, gönülde diken batana can yanar
Hata beden yapısına değil, kulun görgüsüne verilir. (27/07/1972)

Güzellik; Güzele demek değil, çirkin gördüğünü gönülden silmektir.
Yanlış anlaşılmasın; Çirkin gördüğünü tatbik etme
Nefsin çirkin gördüğü, gönülde sevgi bulmaz.
Sevgi silindiği an gönül yerinde olmaz, Allah’ı ile dolmaz
Çünkü Allah’ı ile dolu olan gönül, çirkin görmez, çirkini silmek odur. (20/08/1972)

Yunus oldum geldim, gönlümde saraylar doldurdum, güzellere kapıları açtım, çirkinlerin önünden geçtim.
Ta ki; Kasrına gönül koydum, gönüldeki sarayları yıktım!.. Döndüm baktım ki; güzel daha güzel, çirkin ondan güzel
Nerden geldim, öyle gördüm? Gafletimden utandım. Kendi kendime sordum: “Aynaya bak gafil, güzel misin?”
Aynaya bakanda, gönülde ateş yandı. Güzelin yaratılmadığından mısın? Güzel olmayan O’ndan değildir.
Güzel olmayan var mı? derseniz, gönlünü yokla derim. Müspet cevap almışsan, kendini kutla derim.
Kulun gönül gözü kör ise, güzelde çirkin bulur. Şaşkın baktığın her olağan üstü hadise, aslında müspet olaydır.
Kuğuya güzel diyen; güvercinde muhabbeti bulan, düşündü mü? Allah’ım her güzelliği bir yarattığına verse,
dünyanın düzenini bulamazsın. Her yarattığını bir meziyet ile, güzelliğe ortak göstermiştir.
Güzel nedir? denirse; Gördüğüm, görebildiğim her şey, de. (22/09/1972)

Gözden gülen, gönülden bilendir; güzeli bulan, çirkini silendir. (28/10/972)

Toprağa ektim ekin, gelin cümleniz biçin
Ad’ını anıp göçün, olanı güzel diye seçin
Olanı çirkin görüyorsan, gönlünü yıka derim. (18/08/1973)

Güzel odur ki; gören göze karşı çıksın. Gören göz odur ki; “Yaratan’ın vergisi” desin, her vergiye gönlünü bağlayabilsin. (10/11/1973)

Güzeli nasıl bilirsin, ne ile tarif edersin? Şekli ile mi, rengi ile mi, yoksa kokusu ile mi? Güzelin tarifi olmaz, çünkü görgü çizgi ile kalmaz! Tarif ettiğin an, çizgi çekmiş olursun.
Yunus’um der ki; tüm güzelliği görebilen,, bedeni kainata serebilendir. Seste, sözde, çizgide eremeyen; güzeli çerçeveye koyduğundandır. Ayna; niye aldığını sabitleştirmez? Her geleni içine aldığından. (14/12/1973)

• Gönül - Beden

Pak gönül, hatasız bedene sahiptir. Hatalı bedenin gönlü, pak değil mi? dersen;
Eğer hatasını meziyet haline getirirse, gönül pırıl-pırıl olur derim.
Kul vardır, bedendeki hataya isyan eder; ahlakını daha hatalı kılar.
Kul vardır, olan Allah’ımdan der, hatayı meziyet ile örter. O, kulların en makbulüdür. (14/02/1972)

• Tesadüf

Kul vardır, tesadüfe hayret eder; kul vardır, tesadüf diyene hayret eder. (15/02/1972)

• İstasyon

Hangi istasyondan binsen, aynı sona varırsın. Yeter ki, o trene yetişebilesin. (13/02/1972)

• Gaflet

Sahibi olmadan, sahibim diyene; gaflet uykusu tatlı gelir.
Uyandığında boşa kürek çektim der, geçen gününe yanar. (13/02/1972)

Gaflet, tatlı uykuya benzer. Her sorgu, gafletin ta kendisidir.
Elbet, Ayet-el Kürsi’yi dilinizden eksik etmeyin.
Dilinde yok ise, gönlüne katarsın; 'Okudum, O’nun ileyim” dersin .
Katık yaptığın, münasip olandır; niyetine düşen değil. (30/04/1972)

Gaflet odur ki;
Önleyeyim, önüne durayım, vakitten geçireyim
Han ile hancı misali. Hancı, hanım der; yolcu, yolum der.
Handa durak var ise;
Ne han, ne de hancının muvaffakiyetidir, ne de yolcunun niyetidir.
Sadece 'Dur' diyenin Emri’dir.
Vaktine zam olsun dersin, uzat diye duacı olursun; Ne uzar, ne kısa kalır. (30/05/1972)

Gafletten uyanan; 'Uyumuşum' diyende, huzur gördük.
Uyanışta bulunan huzur; yandığın anda içtiğin, bir bardak suya benzer. (08/06/1972)

Yuşa Aleyhisselam der ki;
Küçüğü, büyüğe vurma; komşu kapısına sergini kurma
Küçük; Gaflet, Büyük; Kaygudur.
Kaygu gafletten doğar denirse yanlıştır.
Kaygu, kulun mantığına uymayana isyanıdır.
Gaflet, nefsi yanıltan duygudur. Onun için, birbirine vurma
Gaflet küçük dedim. Unutulmasın, küçük büyümeye namzettir. (08/09/1972)

Gaflete düşen, O’na saygı ile eğilendir.
Çünkü gafletten uyanmak, O’ndan af dilemeye denktir. (03/11/972)

• Varlık

Yamalı fistan giyen, yamasından utanmasın
Varlığını, 'Benim' diyen utansın
Çünkü; varlık senin değil, O’nundur. (13/02/1972)

Kimden geldi, nerde durdu, kim vurdu? demeden, sorguya vermeden duacı olunuz. Kimliğe değil, varlığa önem veriniz. Çünkü kimlik dünya malıdır, varlık ahiret malıdır. Varlık; sonsuzlukta birliktir,
Gül’ün birliğine eşittir. (16/11/972)

• Mertebe

Dünyada gaflete düşen, göçende almaya çalışır. Göçene ışık vermek Allah’ımın gücünde.
Dünyadan göçenin bizden alışı kesilir. Nasıl ki; dünyada dünya ışığı, sadece olduğu yeri aydınlatır
Uçak yerden kalktığında, dünya ışığından uzak kalır. Kul da göçünde, dünya ışığından uzak kalır.
Orada ancak, mertebesi derecesinde Allah’ı iledir.
Mertebe, dünyada alınır. Ruhlar ferahlık bulur, dünya kulunun aydınlık ruhundan
Kulunu görsün, dünyada mertebesini versin deriz, duacı oluruz. (13/02/1972)

• O'nun Sana Verdiği

Bir karış toprakta beden verilir.
Toprağa verdiğini, toprak örter mi?
Niye verdin diye seni dürter mi?
Her verdiğini alır, sinesinde değerlendirir, sana en güzelini verir
Veren’in aldığı nedir?
Veren’in aldığı sana verdiğidir
Verdiği nedir? Senin ruhun
O ruhu, verdiği gibi teslim et ki; yerine varsın
O’nunum diyebilmek için, O’ndan geleni harcama. (22/02/1972)

Çiftçi toprağı sürer, işçi ekini eker; her kul topraktan bekler, gönüller dostu gözler. Gördüğün O değil mi? Suçladığın dahi O değil mi? O seni gözler, O seni bekler. O’nu bütün gönlünle sev ki, sadece O seni sarar. Verdiği her karar, kulun hayrına yarar. (31/08/1973)

 

Saz, kulağın pasını; söz, gönülün pasını siler. ( 14/02/1972)

• Ben(im) - Sen(in) - O('nun)

Benim dediğin yerde sen yoksun
O’nun dediğin her yer senindir.
Çünkü, O’nun dediğin yerde, senin gönlün vardır
Gönlün olduğu her yer senindir
Deme; Tapum var mı?
Senin olmayanın oluşunu, kağıt mı ispat eder?
Benimdir dedim, kainatı sardım; kainatta her güzelliği gördüm. (22/02/1972)

Ben diyen, şirk koşandır.
Ne sen, ne ben, sadece O
Yük ile taşı, gönül ile ver
Sende olanı, cümlenindir de; kainata ser
Hak Ad’ına verilir. (21/03/1972)

• Kulun Kula Sevgisi

Kul, kulu O’ndan çok sevmez.
Ciğer parem, yavrum dediğin dahi, sana beden ile bağlıdır.
Beden kalktıkta; sen de, yavrun da O’sunuz
Kulun kula sevgisi, O’ndan geldiğindendir. (22/02/1972)

• Zamana Uymak

Cemiyet, günün yaşantısını verir. İslamiyetin şartları Kur’an’dadır.
Resul’ümüz onu da verdi. Kur’an’da verilenin, gününe uymasını her mümin kuldan istedi.
Zamana kendini uydur dedi. Cemiyete kendini uydur, kendine baktırmayacak şekilde
Dozun sözünü vereyim; kendine açıklık içinde, çok örtü ile de baktırırsın.
Unutulmasın; Resul’ümüz hatunları örtmedi, cemiyetten uzak tutmadı.
Daha önce verdim ya, 'Edep Örtüsü' dedim ya.
Müstesna olayım diyen, kendine baktırandır. İstisnadan uzak tut kendini yeter. (25/02/1972)

Cemiyetin dışında kalan, gözden uzak dahi olsa; kendi kendini cezalandırsa, Bağlandığımız birlik neden yolunu çevirsin?. (16/07/1972)

Cemiyeti suçlayan, kendini dışında bilendir İçinde bilsen, kendini suçlarsın.. (11/03/1973)

• Mürşit - Mürşit-i Kamil - Mürit

Mürşit, karanlık yola ışık tutar. Verilen nedir? Yol. Mürşit nedir? Yol veren
 Ne var ki, yol veren, yolunu önce kendi bilmeli, daha sonra yolcuyu bulmalı
Allah’ım yolu olanı nerde olsa bulur, mürşitten nasibini verir. Fani de olur, bâki de..; kendini bildirir.
Mürşitsiz yol bulunmaz mı ? dendi. Eğer yol gösteren gerekmese idi, Evliyalar gönderilmezdi.
Evliyalar niye gönderildi? Ayrıca kitap mı yazdılar? Yol mu çizdiler?
Sadece Resul’ünün yolunu gösterdiler, kuluna o yolda örnek oldular. Olay budur.
Evliyalar, yolundan alıp-verenler; kendilerini bildirenler, ancak mürşit olabilir
Ben Mürşitim demek, mürşitliğin icabı değildir. Mürşit kendini bildirmekle mükelleftir. Söz ile değil, öz ile.
Mürşitsiz yol alınır mı? denir; alabilen müstesna kulları vardır, yoktur diyen olmadı.
Yanlışlık doğruyu buldukta silinir. Suyunu bulan içer. Mürşit sunandır.
Sen, kaynağını buldu isen, avucunu doldur içebildiğince.
Her gönül kendi çapında mürşittir, ne var ki yetersiz kalır.
Onu besleyecek kaynak gereklidir. (21/03/1972)

Mürşit, eline meşale alan, öne düşendir.
Ya mürşit/i kamil?
Mürşit, ancak eline meşale alabilirse ışık tutar.
Mürşit-i Kamil; Başınızın üstünde yanan elektrik gibi her yeri aydınlatabilir.
Meşalenin olduğu yer loşçadır.
Yukarıdan verilen ışık her noktayı aydınlatır, karanlık kalmaz.
Allah’ım, gönüllerinizdeki aydınlığa gölge düşürmesin. (30/05/1972)

Mürşit-i Kamil, gönül yolundan çağırır.
Mürşit-i Kamil’in kapısını çalan geri dönmez, çünkü gelende şüphe olmaz.
Mürşit-i Kamil’i nasıl bulalım? dersiniz.
Sizler nasıl buldu iseniz; her dileyen aynı aşkla dilesin, bulmaktan şüphesi olmasın.
Gönülden dileyen bulur, yola çıkan yürür. (02/06/1972)

Çeşmede su olmasa, çeşmenin değeri madeninde kalır
İsterse altın olsun, çeşmenin değerini bulduran sudur
İsterse bakır olsun. Çeşme; Mürşit. (07/08/1972)

Yağda kızaran nedir?
Alevini bilemezsen; ya kavurursun, ya yağını bol aldırırsın.
Mürşitte aranan odur ki, alevini düzenlemesini bilsin
Size verilen, dünya ölçüsünün çok üstündedir
Çünkü, doğrudan doğruya Yüce’dendir
Mangal yaksan, aşı üzerine koysan, pişmesini beklemez misin?
Kömürü bitende eklemez misin?..
Dünya mürşidi mangal misalidir, daim eklemek gereklidir
Nerden eklenir? derseniz; Yüce’den
Yalnız, alışını kendi de bilmez;
O da Pir'im der, onun yolunu inceler, hakikati orada arar
Bizim verişimiz kesintisiz olur
Dünya mürşidi ölçüyü, bedenden gözler; Bizler, gönülden
Doğrudan doğruya ruhlar ile buluşur,
Yüce’nin verdiği ölçüler içinde konuşuruz.
Olgunluğu beden ile değil, gönül ile tartışırız. (10/09/1972)

Kitabı; eline değil, gönlüne akıttık, cümle ile bir olduk… Mürşid deneni verdim. Aranan nedir? Yolda gidilenin hakikati. Öğreten kim, öğrenen kim? Dünya gününü bilip de göçen, hakikati bulan…(14/03/1973)

Yuyanın dilinde olana yol kapalı olmaz..(10/11/1973)

• Mevlâna'nın Aşk Gemisi

Allah’ım, aşkımı gemi yaptım; her dileyen kulunu çağırdım
Gel gidelim, aşkına yelken açalım
Aşk gemisi benden, yelkenleri sizden olsun; Derya ile rüzgarı O’ndan. (21/03/1972)

Deryaya varan, nasibini bulur. Kimine gemi, kimine sandal..
Gemiye nasip alan, kaptana sarılandır.
Sandaldan nasip alan, küreğe davranandır.
Gemimizde olan her kuluna yardımcıyız.
Sandalla yetişmeye çalışanı da bekleriz;
Yönünü bulursa, bize doğru kürek çekerse (12/04/1972)

• Vicdan

Vicdanına yük olmayan olay, yolun doğrusudur.
Mantık ile vicdan beraber yürümeli.
Vicdan, mantığı doğruya götürmeli. (31/03/1972)

• Geliş - Dönüş

Aşkta tuzunu yerinde kullanan, aşına söz etmeyendir.
Aşımı yiyeyim, günümü eyleyim, kulunu gözleyim dersen, dünyaya gelişte yanıldın derim.
Aşımı yiyeyim, şükür edeyim, günümü göreyim; O’nu bileyim, yarattığını görüp de seveyim dersen;
Gelişe uymuş, dönüşe hazırlanmış olursun. (12/04/1972)

• Cin - Cin Taifesi - Yobaz

Yolda fal, falda hal aradılar.
Allah’ımın Bir’liğinde, kulunun kaderi bilinmez mi?
Kulunun kaderi; 'Cin taifesi' denilen yobazdan mı sorulur?
Yumuşak yol vereyim, kulunun yolunu açayım diyeceğine;
Kulunun önüne koskoca bir kaya örtmeye çalışan kula, 'Yobaz' denmez mi?
Allah’ım kulunun kaderini; imanını, O’na olan güvenini, 'Cin taifesine' mi teslim eder?
Kur’an da görmez misin, Allah’ım demez misin?
Şüpheyi silesin, verilenin mutluluğuna eresin
Dünyayı 'Cin taifesine' asla nasip etmez, niyette kulu yanıltmaz. Allah’ım diyen kulun yanına şeytanı yaklaştırmaz.
Olduğumuz yere, yumuşak yol bulmamış ruhlar dahi gelemez
Şeytanı bildim diyen, şeytanın Tevhit çekemediğini bilmez mi?
Kulun iradesine Allah’ım dahi karışmazken, Cin’imi karıştırır? (12/04/1972)

Hiçbir varlık kulun ne bünyesine, ne kaderine hükmedemez
Cin taifesi diyen, Yaratan’ın yüce varlığına, ortaklar saymış olur
Yüce Varlık, kuluna hükmeden ortak yaratmadı
Hüküm; Tek Bir Varlık olan, Allah’ımdadır
Sana hükmeden bir varlığa inandığın anda, Allah değil Tanrılar demiş olursun. (17/04/1972)

Can ile cini karıştırana de ki; Can canan ile, cin şeytan ile.
Canan ile oldukça, cinde ne aradın? Şeytana uymakta ne buldun?
Şeytanı andığın, hatana ortak tuttuğun müddetçe kork. (25/04/1972)

Kulunun varlığı nedir? Allah’ımın Nurudur. Allah’ımın Nurunu harcamadı isen, korkun nedendir? Bilmeden harcanmaz.
Aşkı gönülde oldukça, Allah’ım Seninleyim dedikçe, Allah’ımın gönderdiğinden başka kuvvet gelemez; gelse de barınamaz. Allah’ımın ateşi öyle bir ateştir ki; hiçbir kuvvet ona dayanamaz.
Denir ki; Kime karşı korur? Dünyayı yaratan, kulunu gözeten Allah’ım, seni cin ile mi yanıltır?
Bunca Peygamber gelmiş, Evliyalar göndermiş, hangisi cinden söz etmiş?
Gönüller pak olsun, yolumuz Hak olsun. Dilimizde Ad’ı, gönlümüzde ateşi daim kalsın.
La İlahe İllallah dedikçe çevrende toz dahi kalmaz. (15/05/1972)

• Aldığını Hazmetmek

Almayı bilen, sohbeti seven; değerine değil, vergisine önem versin.
Çok dinle, az söyle; gönüldekini oldur, nefsinde olanı öldür
Yudum-yudum aldığını önce hazmet. (14/04/1972)

• Süslenmek

Güzellikte aradığın nedir? Yüzde ben mi? Kulunun yüzünde görmediğin güzelliği, gönlünde aramaya çalış
Soymadığın elmanın kabuğunda rengi güzeldir, soyduğun elmanın tadı güzeldir.
Onun için kul da süslendikçe güzelleşir. Allah’ım, güzelliği öyle övmüştür.
Süslenmenin kadına yakıştığı da, yine meyve misalidir. Erkek ağaç meyve vermez. (14/04/1972)

• Gül - Diken

Unutma ki, gül dikeni ile sevilir; dikeni olmasa, hoyratça yolunur.
Kök yeşil olarak beğenilmese de, güle can verir. (15/04/1972)

Göğün altında gülün nice gülleri vardır. Gül'den olmayanın gönülleri dardır.
Ancak kul; Ben O’ndanım, O’nun ümmetindenim dediğinde, dayandığı kuvvetin büyüklüğünde huzuru bulur.
Bilir ki; Ümmetim diyen yalnız bırakmaz, sözünden dönmez, Allah’ımın emrinden çıkmaz. (10/08/1972)

Gül, yapı olarak bir çeşittir, gerisi aşı. (10/08/1972)

Hiç bir çiçek gül kadar sevilmez.
Meleklerin döndüğü, gülleri koktuğu, gönül gözü açık olanlarca görülür.
Gül, Hz. MUHAMMED’i temsil eder. O’nun sevgisine hürmeten, dünya gülleri melekleri etrafına toplar. (19/08/1972)

Cehil elde gül solar. Gülün soluşu , kökün oluşundan değildir.(13/10/972)

Gülün dikeninde hikmet nedir? derseniz; Kulun hatalarına askıdır derim.
Gül nedir? Nezaketin, zerafetin,paklığın örneğidir.
Onda hata ararsan; hataya kendin düşmüş olursun, dikenine takılırsın. (03/11/972)

Gül’ün sözünde Veren’in özü vardır. (12/091973)

• Sahil - Sahile İnmek(Varmak)

Denizde dalga gördüğüne şaşarsın, suyu çoğaldı sanırsın.
Halbuki, ne eksilir, ne artar
Sadece öfke ile birbirini kovalar
Sahilde son bulur, kumda sükuna varır
Kula da huzur verecek, sahile attığın adımdır
Sahilden maksat; dünya hali değil, mana halidir
Kul sahili buldu mu, kumu eline aldı mı?
Manayı, madde ile çarpmayın
Sahile inmek, maddenin ötesine geçmektir
Kumu eline almak, “manayı seçtim” demektir. (15/04/1972)

Kumunu eleyen her kul, sahilinde bekler. Geceyi yıldızlar süsler. (18/09/1972)

Yer mi Güzel Ser mi Güzel?

Yer mi güzel, ser mi? Elbet yer güzel. Neden? derseniz; başı yere koyarsın ama, yeri sere koyamazsın. (15/04/1972)

• Yaban -Yozan

Yabanda olan; yozan da yazsın, yozduğu dalda kalsın.
Manaya yol dileyen gelir; yozmayı bulan uzak kalır.
Uzak kalanın da duacısıyız.
Kainatın kurucusu, cümlenin yaratıcısı
Yozanı da görsün, yolunu versin.
Ne gidende gözün kalsın, ne kalanda aklın dursun.
Yolunu gülüne bağlasın. (15/04/1972)

 

KAYGUSUZ ABDAL'dan Olaylarda O’nu gördüm, hürmetimden secdeye vardım Beni secdede gören, sandı toprağı diledim.. Bilen bilir, şükür; kuluna eğilmedim. (15/04/1972)

• Ecel-i Kaza - İntihar - Ecel

Ecel-i Kaza dediğimiz nedir, yazılanın dışında kalan mı?.
Doğum, evlenme, ölüm; binanın planındandır, dışına çıkamazsın
Zelzele ecel-i kaza mıdır? Zelzelede ölümü, ecel-i kaza görürsen; yanılırsın
Ecel-i kaza; vakitsiz, sebepsiz ölüme telmihen söylenir (telmih: açık söylememe)
Ölüm mukadder olduğu anda, intihar eder sabırsızlığından
Her yazılan Allah’ımdandır. Aldığı yerde, dünyadaki ölçüsüne göre değil midir?
Her olaya sabırsızlık gösteren, ölümünü de aynı ölçüde verir; ondan sonra gelenlere örnek olur. (19/04/1972)

Kulun eceli yazıldığıncadır. (16/07/1972)

Kaydı silinen, dünyasını değiştirir. Sebep ne olursa olsun emir, oradan gelir. (16/07/1972)

• Toprak

Toprak verici olduğu gibi, hataları da örtücüdür; sinesine çeker, üstünü örter. (23/04/1972)

Toprak senden almadı ki, sana versin. Verdiğini söylemezsin, söyleyemezsin. Sen onu elledin, sen onu belledin. O seni yine de derledi, topladı, kucağında büyüttü. “Nasıl büyüttü?” dersen, gönül yapını besledi. Gülü ile, sümbülü ile, bağrındaki üzümü ile. (28/09/1972)

Toprağın derdine düşen, kainatın sırrını deşendir. Seni senden ayırmasın, toprak seni elemesin.(11/12/972)

Toprak veresiye, kul alasıyadır Toprak verir bıkmaz, kul alır bıkmaz..(27/02/1973)

• Tevhit

O’nun Ad’ına geldik, Ya Allah dedik; Eşhedüenla ilahe illallah, Hak Muhammed Resulullah dedik,
Ad’ını gönülden andık; çünkü O’nun Nur’undan olduğumuzu binlerce defa dedik. (23/04/1972)

• Mevlid Kandili

Hürmetimiz Sıfat’ına, aşkımız Zat’ına, yolumuz Gül’üne, günümüz doğuşuna kapı açar
Açılan kapıda cümlenizi kucaklar. Kumunun elendiği yerde değil, sahile vardığı yerde;
Cümlemiz buluşur, onunla kucaklaşırız. (25/04/1972)

• Sonsuz

Kuyuda renk olmaz, çünkü sonsuza bakmaz.
Deryanın rengi, sonsuzdur dengi.
Hep sonsuza baktık, sonsuzlukta yıldızlar ile bir olduk
Sonsuzu bulan, gecede uyanır. Uyanmak nedir? Aydınlığı bulmaktır.
Gönülde yaktığın ateş öyle aydınlatır ki; karanlığı bilmezsin, yolundan çıkmazsın. (25/04/1972)

• Uyanmak

Uyanmak nedir? Aydınlığı bulmaktır.
Gönülde yaktığın ateş öyle aydınlatır ki; karanlığı bilmezsin, yolundan çıkmazsın. (25/04/1972)

• Gemi - Kaptan

Gemide kaptanın sözü geçer denirse de; havanın gidişine uymayan kaptan, gemiyi alaboradan kurtaramaz.
Onun için her olaya 'Kaptan olayım, sözümü tutturayım' diyen, yanılır. (28/04/1972)

Demir atmış gemide beklenmez. (19/10/972)

Gemiyi buldun, elini verdin; düşünme fırtınayı.
Fırtına götürse de, derine batırsa da, deme; Kurtulmak nasıl?
Kurtuluşu O’ndan bil, selamet yolunu bul. (02/11/972)

Gemiye yolcudan başka kim girer? Tayfayı unutma! Manayı bilenden dilersiniz, “Tayfa kim ola?” dersiniz. Yolcunun yoluna kim gelir, yardımını kim verir? (03/11/1973)

• Yosun

Güzel göreyim dersen, güzelin ölçüsü görüşe göre değişir.
Yüzeyde kalan yosun, sahile vurur; çöp diye attırır. Deryada olduğu müddetçe değerini bulur. (28/04/1972)

• Kuyu

Kuyuda olan sudan alanın bildiği, sadece ağzını ıslatmak; nefsini köreltmektir (28/04/1972)

Kuyunun verdiği suyudur, suyu eksilmez; ne var ki nehir gibi akmaz, dereye dökülmez.
Eğer ilmini kendine saklarsan, kuyu misali kalırsın.
Varsın nehire kol olsun. Yeter ki, deryaya desin, gönlünü O’na versin. (14/06/1972)

İlmine güvenen, kuyuya benzer; Benim de suyum var der. (14/06/1972)

Kuyu bağda ise, çevresini sular; bahçede ise çehresini sular.
Oluktan akan su, gittiği kadar sular, oluk bittikte ordan döner.
Halbuki akan suyun dönüşü olmaz, olamaz. Deryayı arar, oraya vardıkta katılır; deryada kaybolur.
Çünkü, o da deryadır. (08/09/1972)

Kuyuya ses versen sana döner. Gönlüne verdiğin ses seni iter..(28/09/972)

Kuyu, yolun gidişine değil, duruşuna hizmet eder. (13/10/972)

• Kaynak

Kaynaktan bulanın, yanmaktan kurtuluşa vardığı görülür.
Yandıkça kaynakta sönmeye çalışır.
Sönmekten maksat, kanmaktır. (28/04/1972)

• Zorda/Kolayda O'nunla Olmak

Kahrını dünyanın vergisine koyan, zevkini neden kendi gücünden bilir?
Kahrolduğu an, 'Allah’ım' diyen, verilenin geciktiğini gören;
Allah’ım desin, daha çok kendini Allah’ına bağlasın. (30/04/1972)

• Fatiha Suresi

Mücehhez dünyanın tek kurucusu, her kulun tek vericisi; sevenin-sevmeyenin, bilenin-bilmeyenin kurtarıcısı
Yarattığı her varlığa kucak dolusu vergisi olan, Yüce Allah’ım
Bağlantımı gönülden diledim, uymaya çalıştım. Her türlü şerre arkamı verdim.
Meyhanede şarabı aşk diye gördüm, ancak içtikçe erdim. (30/04/1972)

 

MEVLÂNA'dan Hummayı bilmeden, gönlünü bozmadan gelenlerleyim, Yolum Allah’ıma diyenlerleyim, Yarattığında aşkını bulanlarlayım, Hasreti bilmeden duyanlarlayım. (01/05/1972)

• Ayyaş - Sarhoş

Ayyaş değiliz amma, sarhoşuz.
Ayyaş, pespaye olan; Sarhoş , gönlünü veren
Meyhanede mey değil, meydan ararız; meydanda sarhoş döneriz. Meydanı onun için ararız. (03/05/1972)

• Meydan

Meyhanede mey değil, meydan ararız; meydanda sarhoş döneriz. Meydanı onun için ararız. (03/05/1972)

Meydanın olduğu yer, kainatın ötesine vardığı yerdir; kainatın ötesinde Nur’unu buldurduğu yerdir. (19/07/1972)

Meydan aldığınca değil, dolduğunca değil, geldiğincedir. Kim gelirse gelsin; ne dolar, ne taşar. Neden? Kul yapısı değil de ondan. (28/09/1972)

• O'nun Adına Açılan Kapılar

Allah’ımın Ad’ına açılan her kapı, nur ile donanır; sanma ki kapanır.
Gönlünde aşk olanın, aşkına sadık kalanın, dünyada her muradı olur. Kapı zorlansa bile, er geç açılır. (03/05/1972)

Kararımı verdim, Allah’ımın Ad'ına yola koyuldum. O’nun Emri, yolumun hayırınadır (diyerek başla) (1973)

Niyazım verdim, okuyun! Kapanan kapılar açılır. (bin Kevser) Okunsun, gönül ile niyaza varılsın. Günün yönü dönmez, izin verilmeyen okunmaz. Rahim ve Rahman olanın Ad’ını anmak, elbet salâh yoludur.Okunsun elbet.. Her muradın kapısı O’nun Ad’ı ile açılır. Her eşikten O’nun Ad’ı ile geçilir. Dünyadan ahirete O’nun Ad’ı ile göçülür. Minareye O’nun Ad’ı için çıkılır. Kurduğunuz yuvada selameti arayalım, çünkü selamet kulun kendi bünyesindedir. Yazıyı bozmaya çalışan, rüzgara varsın essin diyen, fırtınaya tutulur. O zaman tutunacak yol arar. (03/09/1973)

Kapanan kapılar unutulsa, açılan kapılara bakılsa; kaygular silinir, gönüller yıkanır. “Her kapıyı HAK ELİ açtı” denilir. Elbet, açan O’dur, uyulan O’nadır, silinen O’ndandır.. Giden memnun, gelen mahzun. “Aradık” diyelim, kainata gelişe inanalım. Dönüş O’na, O’nun ile olsun. (07/12/1973)

• Verilenler

Verilenin dağıtılışı kaynağa benzer, aktıkça değerini bulur. (15/05/1972)

Cahil kalmayayım” dersen; yazılanı bir oku, bir daha oku, bir daha oku
Her düşündüğünün cevabını orada bulacaksın. Yazımız bir olsun, sohbetimiz üç
Bunca yazımız kaç sohbete girdi? Unutmayın; her sohbetinizde aranızdayız.
Sohbetten gaye, dünyayı çözmek değil, ahireti bulmaktır.
Sunduğum şarapta bulduğunuz tadı bende aradım, kulları taptaze şarap diler dedim
Ne var ki, geçen günleri aramanızda, verileni okumanızda hayır gördüm. (13/07/1972)

Mevlana’nın sözü tek kanaldan verilir. Yüce’den güne, gündeki kullarına.
Tek kanal, sadece güne verilir, tekrar verilmesi asıra dayanır. (17/09/1972)

Sunulan her bardakta, deryanın ruhu vardır, bir yudum dahi olsa, kuluna kardır. (19/10/972)

• O'nun Kulusun O'nun Nur'usun

Allah’ımı anışında; dilin ile mi, gönlün ile mi konuşursun?
Gönlünün lisanı olmaz, kaydın dil ile yapılmaz. İman yazı ile çizilmez
Bilsen bilmesen O’nun kulusun, O’nun Nur’usun. (15/05/1972)

• Zillete düşeni tekmeleme

Yoklukta, varlığa sevgi duyulmaz; varlıkta yokluğa düşene tekme atılmaz.
Hz.Ali der ki; Zillete düşen varsın düşmanın olsun, sen onu tekmeleme. (15/05/1972)

• Darlık

Kuşakta darlık görmeyelim, 'Sıktı beli' demeyelim, yolunda şikayetçi olmayalım
Gidende sorgu, kalanda yargı aramayalım, 'Olmasaydı, darlığı vermeseydi' demeyelim.
Hiçbir olayda darlık kalmaz, kuluna kusur yüklemez.
Kum; yolunda yürüye/yürüye, ayak ile sürüye sürüye; kah çukur olur, kah tepelenir.
Düzenini bulmak için yel gerekir; esen yelin hikmeti odur; Düzenini buldurmak, çukurları örtmek. (17/05/1972)

Yende darlık görsen de, gönülde bulmayasın, katıya çatmayasın. (19/08/1972)

Kuşak beli sıkmasın, belde hata yapmasın dense, yersiz olur.
Çünkü beden Yaratan’ın, kuşak yaratılanın eseridir.
Sıkarsan dar gelir, bolluk yüzeyde kalır.
Düzlüğü ararsan, emeğini sakınma. (05/09/1972)

Kuşakta hata var!” dersen, “belin ölçüsünü yanlış aldın..” derim. Çünkü hata ne belde, ne kuşakta… kulun gayreti ordadır. Ölçüde yanılma oldu mu, darlık görülür. (13/10/1972)

• Vardıkta

Her kul vardıkta, Allah’ımı idrak ettikte; sadece O’nun Ad’ını anar, sanılmasın şaşar
Ad’ın ile geldim, Sen’i buldum, şükür Allah’ım” der. (17/05/1972)

• Hak - Batıl

Hak olanı, batıldan ayırın.
Kulun üzüntüsü, gönül kırdı ise olsun; kediyi kovdu ise olsun
Dumansız gökte yıldızlar sayılsın, gönüller batıl olandan sıyrılsın, Kur’an’ın yazmadığından ayrılsın
Hz.OSMAN der ki; Öğretici verir, bir daha verir; kul alır, bir daha alır. Alamazsa sınıfta kalır.
Sınıfta kalışın; öğreticinin bildiğidir, senin değil
Batıl dediğim, Kur’an’dan uzak kalan içindir. Kur’an ne yazıyorsa odur! O’nun dışında kalan batıldır.
Uğurlu uğursuz demeyelim, günleri ayırmayalım; hayvanları sıyırmayalım, olaylarda kötülük aramayalım.
Her olanı, güzele hayıra yoralım. Batıldan sıyrılmak budur. (17/05/1972)

Mümin kulda yobazlık görmedik. Mümin olmak, Allah’ımı gönülde bilmektir; kainatta bulmaktır.
Batıldan sıyrıldığın an, kainatta güzeli bulmuş olursun. (26/05/1972)

• Bulut

Buluta söz edene, suyun özüdür dedik.
Bulut gölge eder, kulunu güneşten mahrum bırakır diyen yanılır
Neden güneşten mahrum kalasın?
Güneş yine aynı güneş, yeri de aynı
Araya giren bulut O’ndan değil mi?
Rahmet dileyen sen değil misin?
Öyle ise, gölgesine katlan ki meyvesini yiyesin. (20/05/1972)

Güneşin doğuşunda bulutu sayma, Rahmet’e uyuştur. (04/11/1973)

Gölgede yol arama, buluttan şikayetçi olma! Bil ki bulut, rahmete miyardır. Her kul verdiğine ayardır. (10/11/1973)

• Kabınca Almak

Yudum/yudum alırsan, tadını bulursun;
Birden içeyim dersen, umduğundan öteye geçemezsin.
Her gelen alsın, gönlüne dolsun deriz; ne var ki kabı kadar alır
Kur’an cümleye verildi; alanın ölçüsü gönlünün derecesindedir.
Kime sorsan kendince mütalaa eder, yorumunu öyle söyler. (20/05/1972)

Kaşığı aşa kattıkta yediğin, midenin aldığı kadardır. Aşını, ölçüne uydurmazsan; YM olmaz…(14/12/972)

• Kalemin Konuğa Verilmesi

(Bir konuğa yazdırılmış. Özel birkaç cümle şiirden çıkarılarak …)
(Kalemi konuğumuza verelim..)
Gül ki; güllerden demetler gelsin
Can pazarı değil bu!
Seviş, özleyiş gibidir
Özlemin çok derin..
Gel, gel ki göresin
Tanrı’na vasıta yok, için/gönlün…
Senin için basamak/basamak
Hiçbir yasak olmayacak
Yılların ardında kalmışsın
Bıkkınsın, sıkkınsın…
Amma büyük tılsım;
Yanış mı, dayanış mı?
Onu sen gecelerinde görebilirsin…
Gecelerde;
Yalnızlık, üzgünlük, bozgunluk vardır,
Ama yol, burada katedilir.
İçin mi sıkıldı?
Yorgun musun, doygun musun? Sabırlı ol!
Gecelerde sen;
Sen, gecelerde varsın.
Yıkılışını sanma!
Her yıkılış, bir diriliştir.
Suçlu olduğunu sanma!
Usanma!
Bir hayat ki çetrefilli,
Bir yıkılış ki;
Azmin ötesinde, can cana kıyar
Amma; candan cana haykırıştır…
Bir içtenliğin esirisin,
Diren direnebildiğin kadar.
Yolun yokuş, hatalar kul için…
Sıralanan dağlara bak, ne biçim?
Güneşe koş, yeni doğanlar gibi,
Orda ben varım, sen gibi…
Fırtınalarda Yaratan’ı ara,
Acıktığında hamd et…
Sevenlerin güçlülüğü
Kainatın varlığıdır.
Hasta gönüllerde sevgi olmaz,
Pas tutan bakır gibi…
Gene gel, gene gel, gene gel..,
Yanış/yakılış işidir bu!
Can evimi tüttürdün bu gece…
Hatayı kendinde arama,
Hayat; hayatın içindedir,
Geleceklerde.., hayat ebedileşir..
(Kalemi Garip alır.)
Vermeyi dilemekten değil, gelen emirden aldık
Verilen nakledilendir, elden/ele aktarılandır. (26/05/1972)

• Yağ Kandili

Kandili niye yağsız bırakmazsın? Sönmesin diye
Sönerse, elbet kandilin hatası olmaz.
Ya yağsızlıktan, yahut da rüzgardan söner.
Her hali ile hata, kandilde değildir. (26/05/1972)

Mevlâna'yım!..
Aşkımız deryada buluştu, derya aşk ile tutuştu; kandil yağ ile doluştu, ışığında her kul toplaştı
Kandil, Veren’in vergisi; yağ, kulunun doldurduğu ne var ki, ne yağ ne kandil;
Dünya durdukça dursa, ateş veren olmasa, ne yanar ne ışık verir. (14/06/1972)

Kandilde sanmayın ışık söner, yağı temizlendikçe. (16/06/1972)

Kandili az görürsün, “ ışık az verir” dersin. Karanlıkta kaldın mı, kandilden medet beklersin. Neden şikayet edersin? (07/12/972)

• Razı Olmak - Rıza

Yumak olan, sargıya gelen her kul; sarıldığı müddetçe eylemdedir.
Gönlümde aradığım eylemi buldum diyen kul, kainatı olduğu gibi saran kuldur. (26/05/1972)

• Gece

Gecelerde; yalnızlık, üzgünlük, bozgunluk vardır. Ama yol, burada katedilir. (26/05/1972)

Yunus’um der ki; Geceyi yıldız mı süsler, söz mü?
Dünyanın gecesini yıldız, kulun gönlündeki geceyi söz süsler. (12/06/1972)

Ufukta kayboldu” dediğin güneş, geceye yer verdiğini gösterir. Unutmayın, kul için gece de gereklidir. (01/10/1972)

Gecenin oluşuna değil, sabahın gelişine bakınız, korukta üzümü görünüz. (13/10/972)

Geceyi perde bilsen, gönlünü O’ndan ayırsan; gündüzün bitmediğini görürsün.
Yeğ dediğin her olayın çözümünü O’ndan bilesin. (19/10/1972)

Geçenden, geleni çıkarma; gecenin örttüğünü unut. (19/10/972)

Günün olmayanına, gece ayak uydurmalı, güne doğru yürümeli. (27/10/972)

Gecenin oluşu, güllerin şebnemlenmesidir. Öyle ise, neden geceyi hayırsız diyelim? (03/11/972)

Yolunu gece yıldız ile alan; günde yönünü, gölgesinden bulur. Yıldızın vazifesi, güneşe çıkarmaktır.  (07/12/1972)

Geceyi göreceksin, gündüzün güzelliğine uyacaksın. Yıldızları/ayı seyredecek, “gece de güzelmiş” diyeceksin. (18/08/1973)

• Erkek - Kadın

Erkek, hatundan üstün müdür? diyene söyleyeyim; Asla!
Erkeğin bünye gücü var ise, hatunun dayanma gücü olur. Tahammülü nereden alırlar? (26/05/1972)

• Doğaya Vefa

Yediğin eriğin çekirdeği, gün gelir yuvanı besler; çekirdek deyip, lağıma atma. (30/05/1972)

• Zat'ı - Sıfat'ı

Yaratılan her varlıkta 'O' vardır.
Gönlünde Zat’ı, bedeninde Sıfat’ı mevcuttur.
Gönlünü Zat’ı için, bedenini Sıfat’ı için pak tutmalısın. (30/05/1972)

Vakta ki cümlesi bir olanda, kıyameti bulanda,
Her kattan ses gelende Allah’ım der ki;
Ben size, sizi verdim, size Ben’i bildirdim,
Dünyada sıfatımı gösterdim
Zatımı arasaydın, sen de gelirdin;
Sıfat’ın yeter, Zat’ın Sen’in olsun demezdin
Zat’ımı dileyen, Sıfat’ımda kahrını zevk edendir. (08/09/1972)

Ad’ını bildik, Sıfat’ını sevdik, Zat’ında BİR olduk.
Aşkına düştük, düşenden gördük, kalkandan duyduk, vasfına erdik, O’nu bulduk. (26/09/1972)

Odun hali; Sıfat’ında halleşmek, Kömür hali; Zat’ında buluşmak. (26/09/1972)

Yumak olmadan örülmez, dünyaya gelmeden görülmez. Zat’ından, Sıfat’ı bilinmez… Sıfat’ını göreceksin, düğümünü çözeceksin… ancak Zat’ına öyle varacaksın. (11/10/1972)

Cem’de Sıfat’ını, Cemal’de Zat’ını gördük. Varlıkta bulduk, dirlikte erdik. (29/10/972)

Kaftanı sırtına aldın mı? Dünyayı tek mi buldun?” diyenlere sözüm;
Dünyaya tek gelmedim, Zat’ında olduğumu bilerek geldim, Sıfat’ına gülerek katıldım.
Zat’ını bildikt, teklik değil, kül olduğunu görürsün.
Tek’lik odur; Kül olmak, Zat’ı ile Sıfat’larında birleşmek. (19/10/972)

• Arı

Ne gariptir, size bal veren arı; değerini bulmaz.
Kendini savunmak için kullandığı iğnesinde hata görülür.
Hiçbir kul; Bana bal verir, koruyucusu olayım demez.
İğnesinden sakınmak için, öldürmekten çekinmez. (02/06/1972)

 

MEVLÂNA'dan Varlığımız; derlenen çiçeklere, toplanan ballara benzer. Benden alınan bal misalidir. Balı alan, sahip olan Garib’dir. Garib’den alan, balı şerbetleyen sizlersiniz. Kiminiz sulandırır, kiminiz karıştırır, kiminiz sunar. Vazife taksimi, aslında hepinizdedir. Bal kovanı dedik, verileni söyledik. Bilene bilmeyene anlattınız, Aldığınız balı şerbet yapıp, sundunuz; onlara da ikram ettiniz. Tadını bulan, kovanını sordu; Ben de baldan alsam dedi. Unutulmasın; Balın da çeşidi olur; kimi gülden, kimi türlü çiçekten, kimi çamdan, kimi can’dandır. Bizim ki GÜL ile karışık CAN balıdır. (02/06/1972)

• Talip Olmak

Almak istediğiniz bir mal için, dükkana gidersiniz;
Kalabalık ise sıraya girersiniz, alacağınıza talip olursunuz, paranızı verdikte sahip olursunuz.
Burada da aynı. Allah’ım dediniz, yoluna talip oldunuz; gönül akçenize göre sahip oldunuz. (02/06/1972)

• Volkan

Volkan nerden gelir, nerde akar? Neden aktığı yeri yakar? Yakmasa diyemezsin. Yakması gerektiği için..
Yakması gerekmese, volkan akmaz; aktığında taşmaz.
Uslanan her beden, gönüldeki dumanı uzaklaştırandır. (02/06/1972)

• Uymam! Diyene

Yumuşak yol bulalım, doğruyu gösterelim demek, uygundur elbet.
Ne var ki, uymam diyene üzüntü etmek yersiz.
Hiçbir olay olmaz düzensiz, her olay yerini bulur.
Her dalgalı deniz, gün gelir durulur; şüpheniz olmasın.
Kendi haline kaldığında hakikati bulur. (070/6/1972)

• Not Etmek

Kulak ile aldığımda, döndüm unuttum. Kalem ile yazdığımda, günde dahi gördüm. (07/06/1972)

• Güzelliğin Hududu

Güzellikte ne aradık? Hududunu ne ile çizdik? Sevgi ölçülerimizle.
Her kul sevdiği derecede, güzelliğin hududunu çizer.
Her kul, gördüğü derecede kainatı çözer.
Her kul, aldığı derecede ölçüsünü arttırır. (08/06/1972)

• Veren

Alanla, verenin eli açık kalmalı. Bir elden gelmeli; öbür elle vermeli, her kulunu görmeli. (14/01/1972)

Veren’in aldığı tek kaynaktır. Ne var ki, kap ölçüsü değişir.
Gül’ümüz, Sevgili Peygamber’imizin kap ölçüsü Kur’an'ı Kerim’dir.
Bitmeyen, tükenmeyen ruhaniyettendir.
Veren’in tükenmeyen hazinesi,
Veren’in tükenmeyen gücü,
Veren’in tükenmeyen affı ve sabrı.
Veren, verdim demez, kulunun başına kakmaz; kulunun gücünden ötesine çıkmaz. (08/06/1972)

Olmasını diledi isen, Allah’ım verir, Allah’ım görür, de, sadece O’ndan bekle. Bekle ki, bulasın. (22/12/1972)

• Suçlamak

Kul, kulu nasıl suçlar; kul üstüne suç yükler?
Allah’ımın yarattığı; yaratıp gözettiği, nuru ile bezettiği kuluna, gözle sözle suçu verirsin
Yaratan görmez mi, düzenini kurmaz mı?. (08/06/1972)

Suçta, suçlu ararsın.. Suçlu, Allah’ım mıdır? Madem ki, her olay O’ndan.. Suça suçlu değil, suça örtü ara. Örtü demekten maksat; üzerine çiçekler dik. Gören ne güzel desin, hatayı güzel görsün. (7/12/972)

Kulluk sınırlı mıdır? derseniz; elbet! Meznun niye ceza görür? Ya suç işlediğinden, yahut niyet ettiğinden. “Suçu işleten Allah’ım” dersen, niyetinden tövbe et. Gaybına kahır etme, fakrına utanç duyma! Yemediğin aşın hasretine düşme ki, sınırı aşmayasın. (25/08/1973)

• Ölçü - Ölçü Vurmak

Eğer kulluğunu bilmiş isen, kuluna kul gözü ile bakmış isen;
Unutulmasın, her yarattığı iyi kötü O’nun kuludur.
O’nun kuluna edilen söz, O’nun Nur’unadır. Kulun ölçüsü O’ndadır.
Sen, ne iyi, ne kötü diyemezsin, ölçüye vuramazsın
Ne var ki, müstesna kulun yaratılışı, dünyaya gönderilişi; Sebebi ile, ölçüsü ile gelir.
Peygamberler ve Evliyalar; Onların ölçüsü, dünyadan verilir.
Öyle kullar, kullarca istek dışı sevilir.
Müstesna kulu sevmeyen de, müstesna kuldur. Ak ile kara misali. (08/06/1972)

Yaz yazı ile, çöz sözü ile, çal sazı ile.. Alacağın da, bulacağın da sadece O’dur. Gönül yolun kapı ister, dünya halin niyet ister. Niyetten niyaza geçer, niyazın olduğu yerde kul, Hak’kı seçer.. Ye, yiyebildiğince; de, diyebildiğince.. Ne var ki; ne yediğin bedenine, ne dediğin gönlüne yük olmasın! (14/12/1973)

Gönül ile pazarlığa girişilmez; kulun beden haline bakıp, gönlüne ölçü vurulmaz. Bal ile sirke elbet karılmaz. Manaya açılır, beden desti diye geçilir. Sirkeye kötü dersen, niye üzümü ekşitirsin? Sirkede bulduğun, bal ile kardığın değil elbet. Ne var ki, veriminde alacağın baldan gerekli de olur. Sirke; mana halinin ilk basamakları… Sırasında kekrer, sırasında kükrer; gün gelir gönüle yatmasını, gönülü AŞK ile döndürmesini de bilir. Sirke olmadan şaraba dönmez, şarap olmadan kulu sarhoş etmez. Gel, sirkeye de eyvallah de ki, gönlünü günü geldikte yaksın… (14/12/973)

• Öz

Özü olduran nedir? Görmeyen göz, denmeyen söz. (hatayı görmemek.) (08/06/1972)

Kainatın büyüklüğü dahi, öze dar gelir.  Söz kainatta vardır, öz dardır (12/09/1973)

• Kur'an - İslamiyet

Hatimini okuyan, Kur’an’ı belleyen; demesin; Okudum.
Okuduğunu aldı ise sevinsin.
Yazıyı çözmek değil, özüne kazmaktır asıl olan. (08/06/1972)

Kur’an ile verilen, kulu için denilen yolumuzdur.
Kur’an’ın dışında sorulan, kama ile oyulan ağaca benzer. (16/06/1972)

Numune veren Allah’ım; Yolumun Rehberi der, Peygamberlere izin açar.
Allah’ımın yolunda olmayan, Peygamberlerden kaçar.
Kur’an’ımız Yolumuz dedik, yolundan gittik.
Okunduğu yerde; Tütsüler yaktık, ezanlar dinlendi, Hak Ad’ına denildi
Kur’an; Kur’an dilinde okundukça, çözümü açıldıkça, kulunu coşturur. (24/07/1972)

Allah’ımın emirleri Kur’an’da verilmiştir. Kur’an ile kainatın sırrı derilmiştir. Ne var ki, anahtarı Hz. Muhammet Aleyhisselam Efendimize verilmiştir. Sırrına sadece “ O “ vakıftır. Gerekeni kuluna bildirmiştir. Ümmeti Muhammet’in şefaatçisi olduğu için, sırrının anahtarı O’ndadır. Bilinmeyen/ çözülmeyen kulundadır. Kuluna verileni kulu bilsin, bildiğine uysun. “Anahtar bulup çözeyim, sırrını ben de öğreneyim” diyen, sırrında darlığa varır, kulluğundan sıyrılır.
Kayıtsız verilir, sadece Kur’an’a inanılır. Çünkü; öz ondadır, göz ondadır, kainat ondadır, ahiret ondadır. (28/09/972)

“Allah’ıma şükür, O’nu bildik, Resul’üne uyduk” dediğin an, İSLAM olursun elbet. Ne var ki, her Kelime-i Şehadet getiren İslam mıdır? İslam olmak, Resul’ünün her haline uymaktır. Her halinden biri Fahr-i Kâinat oluşudur. Cümleye kucak açmıştır. Öyleyse o haline de uyalım, aradan perdeyi silelim, her kulun gönlünü Allah’ıma bırakalım.
Aşk’ın olduğu yerde Kur’an’ın yazdığı vardır. Onun için dedim! Kur’an cümleye hitap eder, cümle Ona ister istemez uyar. Sen tanıyanı tanımayanı bilemezsin ki.. “Eyvallah” de geç! Allah’ım ona bildirmekten aciz değil. Ona bu sözü söyleten bulamamazlıktır. Fark, o andadır. Allah’ım ona er geç buldurur. Kur’an’ı bilsen, “Er geç cümle alem Müslüman olacaktır” sözünü anlardın. Cümle alem Müslüman olunca, Allah’ımın vergisi elbet cümleye kalmaz mı? Kul, bunun yorumunu şöyle yapar: Cümle dinler silinecek, kainat Müslüman olacak. Aslında her kul, varışta Müslüman varacak. Yani, “İdrak edecek” demektir. (27/07/1973)

• Gök

Göğün sardığı nedir? Kulun gördüğüdür.
Çünkü, gök sarmaz; çünkü iki ucu bir olmaz.
Başı ile sonu yok ki, uçları birleşsin. (08/06/1972)

Göğün altı nerede, üstü nerede? Kul oturdu ise kürede; bilsin ki, kainat her attığı adımda. (08/07/1973)

• Ana

Ananın kalbinde Allah’ımın nuru var
Her ana yavrusuna Pir misali yardımcı olur
Anaya söz edende, yanmamış kömürün odunu görünür; geçmediği köprü yıkılır
Ana rızası her merhalede alınır, ana hakkı her sorguda sorulur
Anadan sorgu sorulsa, hata bende der, yavrusunu orda dahi korur
Ne var ki, Allah’ım her olanı görür.
Kırk kalp kırılsa, ana kalbinden öteye geçmez
Ana hakkı büyüktür, hatalı olsa bile
Eğer hata yapmış ise, yavrusunun hakkı için yapmıştır
Allah’ım ana kalbinde, kendi nurunu kırk defa arttırır
Ana kalbi kıran da, kırk defa eksiltir (08/06/1972)

• Cömertlik

Cömertlik dendiği yerde; kimden alıp, kime vereceğini bilmek gereklidir.
Yoksa; dünyadan alıp, dünyaya verdiğin cömertlik değil, O’ndan gelen Emir’dir. (12/06/1972)

• Ney

Ney; nefessiz demez, kul gönlünü inletmez, nefes vereni dinletmez.
Eğer ses, O’ndan gelmeseydi. (12/06/1972)

Kainatın sırrı, ney de ney. Sır neyde de değil, neyzende de… Ondan gelen zandadır, onu çözen zamandadır.
Ney alsam, neyzen versem der. Dumansız beden ney’e benzer. Ney’i üfleyen, varsın sedasını vermesi.
Ney de kayıp olur mu? Kula hata verir mi? Üflemek hoş, seda vermedi ise neden yerinsin?
Allah’ım desin, O’ndan beklesin; nefeste keramet aramasın, heveste bulsun. Nefes, heves ile güç bulur. (26/09/1972)

• Sevdiğim - Sevmediğim

Sevmediğim kul deme, sevmesen de sözünü etme.
Sevmesem olur mu? demeyin, sevmeye çalışın, dünyada her olaya karışın
Yanılmayın, karışın demekten maksat; Her olayı tabağa koyun
Temizlenen pirinç misali iyi ile kötüyü, yenecek ile yenmeyeceği ayırın. (12/06/1972)

• Ahmad el Rufai’den

Selam sizlere…
Elde gül, gönülde nehir
Akın bizlere..
Mevlana ile geldik,
Manayı gönül ile
Maddeyi düzen ile bulduk;
Aşk ile uyduk,
Samanyolu’nda buluştuk.
Ne mutlu bizlere…
Suyumuz akar, gönülleri paklar
Ne mutlu bize..
Kahır çekmeyiz, “neden?” demeyiz
Ne mutlu bize..
Yudum Sen’dendir,
Hikmet Sen’dendir
Alan, gönüldendir,
Ne mutlu bize..
Biz de Sen’deniz
Sen’de bizdensin
Ne mutlu bize…
“Dünyada söze,
Perdede göze,
Ahirette öze getir bizi” dedik,
Duacı olduk, ne mutlu bize..
Hepimiz buradayız
Yolunun nurundayız
Ne mutlu bize..
Gelenin mutluluğu
Bizden değil, gönüldendir
Bizleri sevdi iseniz,
Yardımcı ol dedi iseniz,
Ne mutlu bize..
Selam olsun sizlere. (14/06/1972)

• Yel - Sel

Yel ile gelen, sel ile gider demeyin; sel ile giden, gitmesi gerekendir.
Sel ile gidende şer arayan, gönlünü karanlık tutandır.
Yel geldi ise, gelmesi gerekti; sel götürdü ise, gitmesi gerekti denilende, Güneşe perde açılı. (16/06/1972)

• Güneş - Gölge - Kuytu

Güneş, peygamberler yolu, ulular kulu
Derya aşktan tutuşur mu? diyene de ki;
Her güneşin inişi, deryanın tutuşuşudur
Güneşin kimliği bilinir. (16/06/1972)

Doğan güneşe bakarsın, gönülde kandil yakarsın
Güneş batarken dur diyebilir misin?
Yıldızları görebilmen, onları da sevebilmen için güneşin çekildiğinden haberin var mı?
Güneşin varlığı, dünyanın darlığına eşit değildir
Dünya Adem’den bu yana nesil nesil kulunu geçirdi göçürdü,
Güneş aynı yerinde, aynı gücünde yerini aldı.
Dünyanın vergisine kul da katkıda bulundu.
Kul güneşten sadece aldı. Aslında dünyaya da vermedi.
Sadece, dünyadaki maddelerde kendini eğitti. Dünya ise kulu öğüttü. (21/06/1972)

Kuytuya sinmiş olan, güneşe bakmaz. Güneşe bakmayan dünyayı mülkü sayar, mülkün sahibini unutur.
Allah’ım kendini unutturmasın. Unutandan, unutmayanı ayırsın. (16/10/972)

Gölgeye yürümek, güneşe hazırlıktır. Neden? derseniz, güneşin varlığı siler her darlığı.
Gölgeden güneşi müşahade edersen; Güneşte yürü yan; önce kavrul, sonra savrul. (22/10/972)

Güneşten almayan var mı? Kul güneş ile görür
Güneş ile aydınlanmayan var mı? Yıldızlar, ay dahi
Mehtapta ne aradın, ayın ışığını mı? Görünen ayın ışığıdır. Öz, güneşten aldığıdır.
Güneşin aldığı nedir? Allah’ımın verdiği Nur’udur.
Kainatı kurdum, Güneşi verdim, Güneşin vergisine kullarımı serdim
Onunla olun, onda bulun, onunla erin, bana öyle gelin der, Yüce Allah’ım
O’na emanet edin ki, emin olasınız, huzuru bulasınız.
Güneşe bizim vereceğimiz nedir? Gönlümüzü açabildiğimizdir.
Gönlünü nasıl açarsın? Güneşin vergisine kapını kaparsan, perdeni örtersen, gölgede kalırsın. Gün gün solarsın.
Güneşi bilirsen; Bilimini bahçene serersin, bütün benliğini O’na bağlarsın. (28/10/972)

Güneşten maksat, Resul’ü değil mi? O’nun yolunda olan, kendini bulmuş olur. Kendini bulan, yönünü tayin eder. Nasıl ki, güneşin verdiği gölgesinden bulduğu gibi… Yıldızın vazifesi, güneşe çıkarmaktır. (07/12/972)

Güneşe sadece ışığımız ve ısıtıcımız diye bakar, ona o değeri veririz. O’nun vergisi hudutsuzdur. Sergisi; gidenle geri gelmez, gelenle selamlaşmaz. (27/09/1973)

• Yarattığı Her Nimeti Sevmek

Masaya niye oturursun? Aşımı yiyeyim, nasibimi alayım diye
Sevmedim dersen, masadan kalkarsan, elbet aç kalırsın
Açlıkta yediğinin ne olursa olsun tadını bulursun
Ne var ki, ne olursa olsun yiyeyim, aç kalmayım diye düşünmeyin
Sevmiyorum dediğinizi, sevmeye çalışın, kainatta her olaya alışın. (16/06/1972)

Sevmekten uzak kalan, gün gelir, yalnızlık acısına düşer. Sevgiye o zaman düşer…
Yediğini/yemediğini sev
Gördüğünü/ bulmadığını sev
Duyduğunu/ almadığını sev
Senin olanı/ benim olanı sev
Senin olmayanı/ benden gelmeyeni sev
Sev ki, sevgide selamete eresin
Sev ki, Canan’da canını bulursun
“Ben O’yum…” demek için, O’ndan olanı sevmen gerekir.
Allah’ıma “ben senin ileyim” demek için, O’na katılman gerekir
O’nun vasıflarına aynen itaat etmen gerekir. (07/12/972)

• Yunus ve Selvi

Selvide Gül ararsan, beni bilesin
Gölgem olmasa da, boyda bulasın, ırak olan yerden göresin. (16/06/1972)

Selvinin boyundan, söğütün soyundan şüpheniz mi var?
Soydan maksat, köktendir, kökten aldığındandır.
Boydan maksat; manadır, manayı bildiğidir.
Boy veren, kendini bildirendir; boy ile gösterendir.
Soydan gelen, kuşaktan sonra dahi anılandır.
Selvi misali Yunus’um dediğimde; kökten almadığı halde, kendini gösterendir dedim.
Yunus’um kendini kendi yetiştirdi. Kendini Taptuk’da buldu derseniz; kendini buldukta, Tabduk’a gitti;
Ne var ki, kendi de bilmedi. Selvi misali kainat onu gördükte, kendini buldu.
Yani önce kainat onu bildi, sonra kendini buldu. (28/10/972)

• Cahil - Alim

Cahilde bulduğunu alimden sorar
Cahilin verdiğini, alim ne bilsin? Adı ile nasıl çözsün?
Cahilin gördüğü çiçeğin özü, alimin gördüğü çiçeğin tozu
Toz, artmaya; öz, örtmeye delildir. Örtülen nedir? İlmin aslıdır. (16/06/1972)

Cahilde bulmadığını alimde arama
Cahilin cehlinde, ne tohumlar olduğu bilinmez
Alimin ehlinde, nereye vardığı asla görülmez
Alimin aradığı nedir? Verdiği nedir?
Aradığı bir nokta, verdiği bir noktada bulduğudur.
Kainata yeter mi? Bir kul dileyince, kainatı tutar mı?
Gözle görülmedik, elle tutulmadık her nokta kulun etrafında dolaşır. (16/07/1972)

Cahil dedik, kitap verdik; kitaptan okuduğunu sorduk… Cahil olan, kitaptan okusa ne alır? Sadece satıhta kalır. Gelen/gideni bilir, göçen duranı…(14/03/1973)

• Kul Yaprak Misali

Yarattığı her kulu için dilekte bulunduk;
Yarattığın alemde düzenine uysunlar,
En güzeli desinler, sevmeyi öğrensinler
Taşı toprağı ile, suyu çamuru ile
Yaprağı kuru olsa bile, her kul yaprak misalidir;
Doğar, büyür, dökülür
Dökülenden hüzün duymayalım, gitti gelmez demeyelim
Giden yok, sadece göç. Var olan, yok olmaz
Su misali, daha önce verdim; Su ne kaybolur, ne biter. (16/06/1972)

• Fakir - Zengin

Mümin olduk demedik, kendimizi fakirden bildik; yoksullukta murat bulduk,
Hak adına zenginlik diledik.
Kaderin yazıldığı, yazılanın görüldüğü bilinir. (16/06/1972)

Saltanata düşene yoksulluğu danışma, bilemez; Aşı taştan ayıramaz, hali yoldan göremez.
Çünkü, yoksulluk dilemez ki bilgisi olsun.
Amma, yoksula sultanlık sorarsan; Her yönünü bilir, sultan olursa uyar.
Demek ki, olan, olmayana uyamaz denirse, yanlıştır. Gönlüne yatmadığı için uymaz.
Uyuşma olmasa, fakir de sultanın haline uymaması gerekir, halbuki rahatlıkla uyar
Sultan uymaya mecbur kalsa, isyan eder. Neden? Dünyanın tapusu ona mı verildi? Yerinde yerleş diye yazı mı yazıldı?
Uymaya gönül koysa, sultanlığı o zaman bakidir velev ki, mekan değiştirdikte ola…
Gönül sultanı odur, dünya mekanı budur.(15/12/1972)

“Kulun fakiri gülmez!” demeyin.. Allah’ım kuluna gülsün, varsın dünya nasibini kıt versin. (03/07/1973)

Yemeyenin aşı, gülmeyenin taşı çok olur. Var olanı, yemezsen dökersin. Yığılı taşı düzene koymazsan, düşersin. Gideceğin yola bakmazsan yanılırsın. (03/07/1973)

• Günahkar Kul

Günahkar kul demeyin, kulunu suçlamayın
Suçun nerde başlayıp, nerde bittiği bilinse, günahkar kul olmazdı
Ne kadar büyük günah olsa, bir yerde Hakk’ı tanır, orda uyanır, uyandığı yerde doğmuş olur. (16/06/1972)

Karşında olanları asla suçlama, her olgun kulda dolgun bilgi arama. (16/07/1972)

Oymayı kime verirsin? Elbet bilene. Düz odunu herkes keser; iki çatar, bir kutu yapar. Oymayı ancak ustası yapar. Saz çalarsa kim duyar? Elbet seven, oynamasını bilen. Ne oynayan günahkar, ne oynamayan. Günaha/sevaba siz ölçü vurmayın, kulu/kuldan ayırmayın. Günahkar bildiğine elini ver ki; sevabına sevgi duyar, belki senin haline uyar. Olmazsa yüz çevirme, olmaz diye kararını devirme. Olan/olmayan O’ndan, YAZAN bilir onu dünden. (03/07/1973)

• Dünyayı Aydın Görmek

Toz olduğuna inanıyorsan, her zerrede O’nu buluyorsan,
'Ol' dediğinde, Gül’ünü bildi isen, yolunu buldu isen,
Korkuya değil, huzura yer ver ki; Dünyayı aydın göresin, dünyada perdeyi silesin. (16/06/1972)

• Gülmek - Ağlamak

Güldüğümüz O’ndandır, gözyaşımız O’ndandır. Gülsek de, ağlasak da; kadere uyduğundandır. (16/06/1972)

• Düşmek

Manada mantık aranmaz, düşene yol sorulmaz
Neden? Yolu bileydi, kendi düşmezdi de ondan. (20/06/1972)

• Yama

Kaçmayı düşünmek, düşmana yamayı göstermektir.
Neden derseniz; kolay sökülür de ondan.
Dostu, dost diye bilen, kötü dediğinden uzak durandır.
Yamaya el uzatan, kulun hatasına dil uzatana benzer. (20/06/1972)

Kul, yamayı bulmuş ise yırtık gezmez. Hata yırtmakta ise de, tamiri kolaydır. (27/10/972)

Yamayı dilemeyen, yeniyi bulamayan, elbet açıkta kalır. Açıklık nereye kadar götürür? Eyvallah diyene kadar.. Aydın gönülde gidiş korkusuz olur. (07/09/1973)

Yamayı dileyen, ayrıntıyı görendir. Sargıyı dileyen, açığını bilendir. (01/12/1973)

• Dedikodu - Gıybet

Komşuda olan, komşuya göründüğü gibi gelmez.
Her dolayında ayrı mana aranır. Asla bir bütün düşünülmez.
Halbuki her olay olduğu gibi, bir bütün diye düşünülse, söz söze katılmaz, ard düşünce yer almaz
Kutuya konulan her eşya, korunması düşünülendir.
Gördüğün, duyduğun da madem ki kafa kutuna girdi, orada kalsın. (25/06/1972)

• Zorbalık - Zorluk

Mümin olan bilir, ham olan gerinir. Ham olmayalım, olaylarda diklenmeyelim ki, zoraki daldan düşmeyelim.
Zorluk, alamayanın kaygusu olsun; deryamızı bulamayanların kaygusu olsun. (25/06/1972)

Denize giren, yüzeyim diyen; ne kulaç atmaktan, ne sırt üstü yatmaktan şikayet etmez.
Şikayet ettin demedim, deryadaki düzeni söyledim; Kimi kürek çeker, kimi yelken açar, kimi şarkı söyler.
Gönüllerdeki gaye hep birdir. Müzeyyen kullarının vazifesi elbet daha zorludur.
Ne var ki; varılacak ufuk, zorluğu değil gönülleri açar. Kul yaklaştıkça bedenden kaçar. (25/06/1972)

• Köprü

Aşamadığın köprüyü yıkma demiştim.
Mümin olan bilir. Köprüde her kul yürür. Her yürüyen Ad’ına gelir, Ad’ından adımı bulur. (25/06/1972)

• Her Gelen O'nun Emri İle

Her gelen Yüce’nin emrindendir.
O’nun emrine karşı çıkılmaz, Ol dediğine dur denilmez, Gör dediğine göz kapanmaz,
Aşk bağına girildikte dönüş yapılmaz, çünkü o bağ her kuluna açılmaz
Kulun oluşunda hata aranmaz, görünüşüne perde çekilmez. (25/06/1972)

Çiftçi toprağı sürer, işçi ekini eker; her kul topraktan bekler, gönüller dostu gözler. Gördüğün O değil mi? Suçladığın dahi O değil mi? O seni gözler, O seni bekler. O’nu bütün gönlünle sev ki, sadece O seni sarar. Verdiği her karar, kulun hayrına yarar. (31/08/1973)

Gurur; kula yaraşmaz, HAK diyenin etrafında dolaşmaz. Hak ne verdi ise, yerindedir. Kul her olayı Hak’tandır dedi ise, başı serindedir. Diyen desin, kusur bulsun. Kulun yükü vicdanında olmasın. Yazılan verilir, kulun ayağında taş görülür. “Veren’in verdiğine, sevenin gördüğüne imanımız tam oldukta; taht kuralım, cümleye oradan bakalım” diyen; gönüllerde taht kursun, yıkılmayan taht odur. Niyetimiz açık olsun. Olmuyor! demeyin. Olana göz koyun. Gölün sineği bol olur, rüzgar üfürür; rüzgara hata bulmayın. Çünkü, rüzgarın da vazifesi vardır. Deryada sinek görülür mü? Hak’ka ne kadar yakınsan, olaylara öyle bakın. Rüzgarın estiği hayırdır, sen beğenmesen bile… (03/09/1973)

• Nur Bağı

Girdiğimiz bağ, nur bağıdır. Orada sınıf olmaz, hünkar o bağa girmez.
Bu bağa giren, bedende fakir, gönülde zengin olur.
Fakir bedende sorgu mu kalır, bugüne kadar?
Her kuluna bağından nasip versin. Bağın dışında kalınmasın, 'İçine gireyim Allah’ım' densin. (13/07/1972)

• Sorgu - Sorgu Melekleri

Gelenin sorgusuna, saygısı kolaylık verir. (13/07/1972)

• Hor Görmek

Gönlünden ne geçse, olandan ötesi değildir.
Hor gördüğün her olay seni bulur, sende boşluğu doldurur.
Çünkü, hor gördüğün senin boşluğundur.
Tabii gördüğün her olayı Yaratan’dan bildiğin gibi tabii bulmadığın olayda;
Neden Yaratan’dan başka yaratıcı ararsın? Neden kulu suçlarsın?
Kahredici her olayda kendinden boşluk ara. (16/07/1972)

• Kötülük

Senin gördüğün kötü, kulu yargılamaksa, ona 'Kötülük' demek senin haddin olamaz
Adam öldürene iyi denir mi? Suçuna göz yumulur mu? denirse de, onun kaybına ortak olma derim. (16/07/1972)

• Dünyaya Kök Atmak

Sahip olunmadık dünyaya kök atayım denmesin, kökte beden aranmasın.
Çünkü ne kök, ne de köklü beden olur. (19/07/1972)

• Sedef

Sedefte rengi bulamazsın, mavi kırmızı diyemezsin çünkü rengini ayıramazsın. (19/07/1972)

• Kainat ve Ötesi - Onsekizbin Alem

Kainatın ötesi var mı? dersen, sonsuzu demek yanlış düşmüş olur.
Madem ki sonsuz diyorsun, kainatın sonunu arama. Başını buldun mu ki, sonunu düşünesin?
Onsekizbin perdenin ötesine vardın mı? Kainatı ordan seyrettin mi?
Hz. MERYEM der ki;
On sekiz bin alemin ötesine vardım, dünyayı kâse misali gördüm
Hz. İSA der ki;
Kainatı yumuşak gülde, gülün dalında gördüm,
Dünya kulunu bir gül ağacında topladım diyen Yüce Allah’ımın Nur’una secde ettim; Yaprağı olayım Allah’ım dedim
Hz. MUSA der ki;
Meydanın olduğu yer, kainatın ötesine vardığı yerdir; kainatın ötesinde Nur’unu buldurduğu yerdir.
Dünya tac olsa, başıma konsa, dilemem. (19/07/1972)

Kainatın devamı sonsuzluktur. (01/10/1972)

Göğün altı nerede, üstü nerede? Kul oturdu ise kürede; bilsin ki, kainat her attığı adımda. (08/07/1973)

Dünya, dünyalı için; kainat her yaratılan için… Cümlesi senin için, senin buluşun için. (19/10/1973)

Mevlâna olduğum, adımı dünyada bıraktığım malumunuzdur. Dünyayı adım ile terk etmeyişim; Yarattığına, Yaratan kadar aşık olduğumdandır. (19/07/1972)

• Açlık - Tokluk

Açlık doyuncaya kadardır, tokluk doluncaya kadar
Doyuldu, tokluk görüldü, günde, hazıma verildi
Nasıl ki, öğün öğün yenir, hazmedilmezse bedene zararlıdır. (19/07/1972)

• Yol

Yol; “Allah’ım” diyenindir, Ad’ına yola çıkanındır.
Ad’ına çıkan, yolda kalmaz. Mümin olan, Ad’ına ortak koşmaz, korkuya düşüp kaçmaz. (19/07/1972)

• Muhtaçlık - Tiryakilik

Muhtaç olduğumuzdan değil, O’nun Nur’una tiryaki olduğumuzdandır.
Muhtaç olmak mahrumiyetten doğar.
Tiryakilik; hep O’nda oluşumuzdandır.
Neden derim; Asi kulunu da hoş karşılayın.
Asi oluşu, tiryakiliğindendir; bilemezsin ki. (24/07/1972)

• Ezan'ın Anlamı

Allah’ım salah Sen’dendir,
Allah’ım kurtuluş senden
Kurtuluşu Sen’in Ad’ında buldum,
Sen’in Ad’ına güne döndüm.
Kurduğun kainatta sadece Sen’i, Yaratan;
Şefaatçimizi, Resulündür bildik. (24/07/1972)

• Sevap - Günah

Kumunu elediğin toprakta taş var ise;
Yol üstüne atma, başka kulun ayağına takma..
Unutma; senin elinden ayağı takılır ise, Senin günahına kaydedilir. (27/07/1972)

Zulmün getirdiğini sevap götürmez. Sevabın getirdiğini zulüm silmez. (11/10/1972)

Günahımı sevabım ile örteyim diyen yanılır. “Günahımı af dileyim, sevabımı sevdiğim için yapayım” diyen kazanır. (27/09/1973)

• İhlas Suresi

Kulhuvullahi Ahad, Allahüssamed Lem yelid velem Yuled velem Yekünlehu Küfufen ehad”
Yarattığınız
Sen’den geldik, Sen’i aradık
Sıfatını gördük, Zatını aradık
Sıfatından aşkına düştük
Aşkımızın büyüklüğü derecesinde Zatına yaklaştık. (24/07/1972)

• Gönül Koymak

Saad etmekte gönül koymak var mıdır?
Çevreni dolayanı gör. Gör ki, İhlas’ı bilesin; Sıfat’ından O’na varasın.
Gördüğün; Ne bir çiçek, ne bir böcektir
Kainatı Yaratan’da, Sıfatını bildirende, olaylar ile dolduranda sevilmedik ne var ki?
Olaylardan şikayet edersen, seni olduracak ne ararsın?
Güneş ile olmazsan, hava ile dolmazsan, su ile yürümezsen..Olayda hayır ara. (27/07/1972)

• Merhaleler

Doğuşta hamlık, oluşta erginlik, pişmede şarap
Kulunun geçirdiği her merhale, aynen meyve misalidir.
Samanyolu cümle kulun hayalidir. (27/07/1972)

Aşmadık demeyelim! Her merhale, bir ötenin güzelliğini gösterir. Her görüşte kul kendini aciz bulur. Bu; yerinde kaldın demek değildir. İlk basamak heyecandır, çıktıkça hayretten/hayrete düşersin. Her çıkışta hayretinin meyvesini biçersin.. (02/10/1973)

• Uymak

Ummak güzel…
Umduğunu bulmak için, uymak gereklidir.
Üzüm şarap olasıya kadar, türlü böcekler görür.
Ne şikayetçi olur, ne tadından verir. (27/07/1972)

Yunus’um dedi ki;
Toprak elde, el Gül’de, Gül gönülde oldukça, kainat durmadan döndükçe, seni de öğütür, beni de
Kıyamet günü gelende, cümle kulu bulanda, sen de bir, ben de bir
Cümlemiz Gül’ünde, Gül’ünün dalında, O’nun dilinde
Allah’ımın Nur’unda olalım, kaideye sorgusuz uyalım. (27/07/1972)

Uymayan, umduğunu almaz, huzurluyum demez diyene: Niyaz desin; her gün okusun, okuduğuna uysun! “Günüm hayır, yolum hayır… SANA uydum, uymayı HAK AD’ına uygun gördüm. Uyarsam, AD’ına uyarım, SENİN ile huzur duyarım..” İhlası okusun, dört yanına üflesin.. Uymayana uymak, Allah’ıma hoş gelir; uyanla uymak dünyayı boş gösterir. Gönülde olan, yolu bulandır. Yolu bulan, hale uyandır.. (25/02/1973)

Bu mudur doğrusu, hangisi hayırlısı?” derseniz; günün doğuşu hayradır derim. Sözümüz günden, güne değişmez. Uymaya niyet kurmayan, huzurum var demez. “Olmazsa dediğin, vermiyor uyduğum” diyenin, umduğu olmaz. “Allah’ım hayır verirsen, kulunu her hali ile görürsün” densin, öyle niyet kurulsun. Hata değil, meziyet aransın. (03/09/1973)

• Kolaylamak

Aşamadığın yola karanlık dersen, hatayı kendinde ara
Geçilmeyen yolun ismi verilmez, aydın veya karanlık denilmez.
Sen dile, yolun Allah’ım de; Kandiller yanar, ışıklar saçar,
Dileyen kulunun yoluna Nur’unu döker. (27/07/1972)

• Eyvallah

Rahmeti Hak’tan deyin, sohbete cümle ile uyun, nasihatle doğruyu bulun.
Ben bilirim demeyin. Sözünüzün mihengi 'Eyvallah' olsun.
Eyvallah’da doğruyu bulun. Eyvallah; Allah Ad’ına demektir. (04/08/1972)

Olgunluk, eyvallah dendikçe artsın. (04/09/1972)

Kuşaktan darlık almadık, yolunda şikayetçi olmadık, sorgu demedik, neticeyi aramadık.
Eyvallah dedik yürüdük, selameti Eyvallah’da bulduk. Arananın ne olduğu bilinse, aramaya çıkılmaz. (03/11/972)

Mümin kulun yolu, ol Hak’tadır eli,gönlündedir Gül’ü
Yumuşak kulu, güzel huyu, kaynakta suyu…
Can dedik canı bulduk
Canan dedik, Hak’ka sarıldık
Eyvallah sözünde selameti bulduk. (02/07/1973)

Hayır güne uyduk, “Allah” dedik uyduk, gönülde bildik, sevgiyle eğildik. “Eyvallah” her verdiğine, “Eyvallah” gönülleri gördüğüne. Cümlenize selam olsun, her dileyen bulsun; aynayı eline alsın, parlak yüzünde kainatı görsün, ben de ordayım desin. (17/08/1973)

Kul, her olana “Eyvallah” demezse, marifetten geçer.
Eğmediğin baş O’ndan değildir
Bükmediğin diz O’ndan değildir
Kulundan selamını esirgeyen O’ndan değildir!(17/8/973)

• Hayyal es Selah

Selamımız kainata olsun,
Cümlesine şefaatçi Resul’ü gelsin,
Kainatın kurucusu gönlünde olsun,
Aşkı bedeni yıkıp, gönlünü yaksın
Hay; Allah’ımın ismi celili
Allah’ımın Ad’ına kainatın selahı. (04/08/1972)

• La ilahe İllallah

La ilahe İllallah; Yaratan’a ortak asla olunmaz, Resul’ünün önüne geçilemez.
La İlahe; Yaratan’ın birliği demektir.
İllallah; Birliğine sığınınız, Allah’ımın Bir’liğinde kainatı görünüz
Birliğin tek yönü, dirliktir. (04/08/1972)

• Doğuş - Alış

Cem ile başlayan cem ile bitirsin. Fetihte aranan nedir? Doğuş mudur, alış mı?
Doğuş, Yaratan’ın yarattığı. Alış, Yaratan’ın nasip ettiği.
Aslında her iki şekil de Yaratan’dan. Ne var k,; biri olduğu gibi, öbürü kul eli ile oldurulan. (04/08/1972)

• Yol Vermek - Rehber Olmak

Çevrede yol görmezsen, yolunu sen aç, yolsuz olanı seç, önüne geç.
Doğurmak güç değildir, yolunu vermek güçtür.
Yoluna uymazsa, kaderi bilmezse, sabretmesi güçtür
Hatada benliğe düşmeyin, bende olandan gayrıdır demeyin, onda olanı değerlendirin.
Senin meyvenin çekirdeğinden olur ne var ki, aynı meyveyi vermez;
Yapacağın, değerince aşılamak. Budama değil, aşı. (04/08/1972)

Çözülmeyen düğüm olmaz, bizden soruldukta
Yumuşak yol dileyen her kula veririz, ağacımıza yaprak olmasa da,
Ne var ki, ağacımıza yaprak olana, suyumuzu gönülden akıtırız. (05/03/1972)

• Cimrilik

Cimrilik, kulu geriye atar.
Verdiği senin için değildir, cümle ile paylaş.
Aşkımı sana verdim, seni cümle ile paylaştım dediğin an, O’nun kulu olursun.
Ben Allah’ımı herkesten çok severim asla demeyin.
Sevgini, az gördükçe büyür, çok gördükçe eksilir. (04/08/1972)

• Cami - Cem - Cemaat

Cami yapısında, kubbeyi daire gördük. Neden diye düşündünüz mü? Cami yapısında oluşunu neye yorarsınız?
Allah’ımın vergisinde köşe yoktur, camide o ifade edilir
Köşe gizliliği de gösterir, halbuki Allah’ımın vergisinde gizlilik yoktur
Sır nedir? derseniz, sır gizlilik değildir. (06/08/1972)

Cemden camiyi bulamazsın, camide cemaate uyamazsın. Cemaatten ayrı kalamazsan, cüz’i de olmayı dene. Cemaat uyulması gereken topluluktur, ayrılamazsın ne var ki, kendini bulmayı dilersen, yalnız kaldığında da bulursun. Cemaatten kaçmaya lüzum yoktur. Cemaat gördürür, yalnızlık oldurur, kainat doldurur. Sıfat’ından Zat’ına varmak. (13/10/1972)

• Sır

Dünyayı denedin mi? Her yolunu buldun mu? Olan sırrı çözdün mü?
Ay’da ne ararsın, bulduğunda ne görürsün? Aranan her sır, Güneş’te gizlidir, Allah’ımın sır kasasıdır
Dünyaya her verdiği hazine Güneş’ten değil midir? Olduran, gördüren, yandıran, yaktıran o değil midir?
Kulunu aydınlatır, bedenini ısıtır. Onun sana gelen ışığının sırrını buldun mu ki, etrafını ararsın?
Yıldızlara bakarsın, yıldızlar da ondan almaz mı? Onun ile benliğini bulmaz mı? Elbet, ay da güneşten alır. (06/08/1972)

Sır nedir? derseniz, sır gizlilik değildir. (06/08/1972)

Kasrını dağıtan, mülkünden uzak kalandır.
Beden ile inşa edileni dağıt ki, nerden gelip nereye gideceğin perdenin açılışını dünyadan bilesin.
Gömülmeden bedenini bulasın. Kabe’nin sırrı, Kabe’de gizlidir. Kulun sırrı, gönlünde gizlidir.
Her sır anahtarı uluların elindedir. (22/09/1972)

Her olana eyvallah diyen yanılmaz.
Allah’ıma; İlle sırrını bana bildir denilmez. Çünkü sır O’nundur. Sen de O’nun sırrısın
Seni sorana, kendini bildirebilir misin? (28/10/972)

İlmin hududu Hak’kın elinde, alimin dilinde, mümin kulun gönlünde… İlmin hududu çizilemez, kainatın sırrı çözülemez.
Kainat; Adem’den bu yana, gelmiş/ göçmüş cümle kulların sayısı kadar sır saklar. Her doğan kul ile, yeni bir sır doğar. Onun için kainatın sırrı çözülemez, er kişinin eli bükülemez. (02/07/1973)

Gelenden gidenden sır sorsan, sana diyeceğim şudur: Ben de sırrım!.. Sözün açığını verelim; önce gönüllere huzuru serelim. Vergide değil hata, yargıda. Suyunun aktığına bak, taktığına değil. Gönlünün yaktığına bak, söktüğüne değil! Kendini suçlama, Mimar’a suç yükleme! (03/11/1973)

• Doğan - Doğuran

Dünyanın en güzel günü dediğimiz, günün doğumu değil midir? Bir sonraki gün?.
Onun için; Doğan da güzel, doğuran da,
Her olay öbürünü doğurduğu için, o da güzeldir. (10/08/1972)

• Hoşluk - Sarhoşluk

Hoşluk ile sarhoşluk arasında ne fark vardır?
Hoşluk, güzeli görmek; Sarhoşluk, içmek
Neyi içsem? dersen, güzeli
Gücümüz gün ile, gece ile değil
Göçümüz mey ile, vay ile değil
Hoş olduk dünyayı sevdik,
Sarhoş oldukta dünyayı sildik
Hoşluk ile sarhoşluk budur
İçmek, dünya sevgisini
Hoşluk, sarhoşluğun basamağıdır
………..
Andaki sarhoşluktan kurtulmak istenmez,
Ne var ki, her an sarhoş olana da söz gerekmez. (10/08/1972)

Yumuşak yol, dilemekle değil; Allah’ımın Ad’ına sevmekle bulunur.
Hoşluk sevgiden doğar, sarhoşluk aşktan. (11/08/1972)

• Savaş

Savaşın güdücüsü mümin ise, kaybetmesinden korkmayın.
Çünkü savaşı Allah’ım Ad’ına açar, hak olmayandan kaçar. (12/08/1972)

• Evliyalar

Musevi, İsevi evliya olur mu? Elbet. Allah’ımın kulunda İsev, Musevi değil, kulluk aranır.
Kulluğunu bilmiş ise, kullarını sevmiş ise, evliya neden olmasın? Olmaması için sebep var mı?
Allah’ını bulmuş, dünyada ismini hayır ile andırmış her kul  evliyadan sayılır.
Ne var ki, gaye benliğine hizmet değil, cümleye olsun. (10/08/1972)

Görmediğin yıldızda neyin gizli olduğu bilinmez.
Yıldızı gördüm, adını sordum, sırrını aldım dersen, taklide düşmüş olursun.
Evliyanın sırrını soramazsın, elinden alamazsın; sadece nuru ile nurlanırsın, aşkı ile beslenirsin.
Mendil olsa, eline verse, terini silinirsin
Neden evliya sırrını açtıkta yok olur? Yaptığı da Emr-ü İlahi iledir. Allah’ım onu tapılmaktan kurtarır.
Allah’ım onu kuluna bildirir, emrini onda oldurur ve göçünü anda gösterir.
Kutbun da selahiyeti, kutbundaki yıldızlar kadardır. (28/10/972)

• Şarap

Sergiye konan üzüm elden ele gelir, ne var ki sarhoşluk şaraptadır
Şarap üzümdedir, üzüm koruktadır, koruk kütüktedir
Kütük olmadan, koruğu vermez
Koruk olmadan üzüm ermez
Üzüm ermeden şarap olmaz
Kul sabretmezse, şarabı içemez, sarhoş olamaz
Oldum dersen, gönül yapında nice bağlar var derim. (11/08/1972)

Kaseye balını koysam, şarap mı?
Balın şerbeti hoştur, şarabı içen sarhoştur.
Önce balı içelim, sevelim
Şarabı içelim sarhoş olalım. (12/08/1972)

Asmaya torba hazırla. Salkımları yerleştirelim, üzümleri böceklerden koruyalım.
Varsın bir bardak olsun, bize kendimizi buldursun.
Mayısta oldurulan, güzde gördürülür. Güğüme doldurulan, susuzlukta giderilir. (19/10/972)

• Ayırmak - Kayırmak

Buğday tarlasında ekmeden çıkan otu aralamazsan, buğdayı da körletir.
Mümin ile yobazı ayırmazsan, yolcu olayım diyenin yolunu kapatır. (12/08/1972)

Allah’ım kulunu ayırmaz, ayıran kuldur. (01/01/1973)

Güzel de her kul ayrı fikirdedir. Kimi sarı saça güzel der, kimi esmeri sever. Halbuki, hepsi güzeldir. Ayırmayalım güzeli, sevelim gazeli. “Dökülen yaprak sevilir mi?” derseniz, onu seven toprağa sorunuz.. (22/02/1973)

Kul kul ise; kuldan kulu ayırmaz. “Kafir” dedikte ayırmış olmaz mısın? Kulun niyazı Allah’ıma gönülden varıştadır. Onu da hiçbir kul çözemez, kendinde dahi…Kur’an’ın verdiğine uyarsan, “ Allah’ımın sesini” O’nda duyarsan, ayıramazsın. Çünkü, Kur’an’ı Allah’ım verdi. “Ayırana uymayın!” dedi. Eğer Kur’an’ı kul yazmış olsaydı; “neden ayırdı?” diye sorgu bize düşerdi. Ölçüsü Allah’ımda olan her şey, kulun sözünden uzak kalır. Senin mümin bildiğin, Allah’ımın nezdinde mümin olmayabilir. Onun için her kulu mümin bil, harcayana dil uzatma! Neyi/nerde harcadığını, neyi/nerde kazandığını sadece Allah’ım bilir. Gayb olana göz atma dedik, daha önce verdik. Allah’ım kulları ile her an hem hal olur, kendini onlarda bulur. Yanılmayın! “Onlarda bulur” dedikte, kulun O’nu idrak anıdır. Yoksa, Allah’ım her an, mümin olsun/olmasın kulları iledir. Madem öyledir; sohbeti kul ayırarak değil, kendimize ne almamız gerektiğini bularak yapalım. (27/07/1973)

Kuluna kafir denmesin! Günde uymazsa, gelende uyar; söz, seni yolda koyar. Mimar binayı kurar, yolunu hayra yorar. Resul’ümüz kucak açar, Fatma Ana’mız bağrına basar, yolda kalan O’na koşar. Su dileyen O’ndan ister. O’nun vergisi, cümleden yoktur kaygusu. (04/08/1973)

• Acz

Acz içinde olana sen ağlama, aczine yol bulayım deme. Çünkü gücün yetmez.
Yaratan’ın yarattığı, kulum diye gözettiğine el atmak, ağaca boy verdim demek kadar garip gelir. (19/08/1972)

• Elhamdülillah Rabbül alemin

Elhamdülillah Rabbül alemin derken;
'Allah’ım, alemlerin vericisi olduğunu biliriz, her halde hamd ederiz' demektir. (19/08/1972)

• İlim - İrfan

Kalem kula niye verilir? İrfana ersin diye. İrfan kimde olur? Allah’ımı bilende.
Eline verilen kalem hataya düşürmez. Yataksız sebze büyümez, vakti gelmeyen sebze çürümez.
Yeterince alınmayan ilim, irfanın hazmına yardımcı olmaz. (19/08/1972)

İlimde Hak’kı, Hak’ta hakikati bulmak..
İlmin maddesi, manaya dayanır. Maddenin son ucu, manada çözüm olur.
Onun için, ilmin maddesi manası yoktur. İlmin beşiği madde, döşeği manadır. (15/12/1972)

İlmin hududu Hak’kın elinde, alimin dilinde, mümin kulun gönlünde.  İlmin hududu çizilemez,
kainatın sırrı çözülemez. (02/07/1973)

İlmine girmeden, yolundayım diyemezsin. “İlmi nedir?” dersen; O’nu bulman, O’ndan olanı bilmen, O’ndan gelene uyman. İlim, kitapta değil gönüldedir. Kitapta sadece erkân bulunur. (17/08/1973)

• Er Rezzak

Yunus’um der ki;
Aç kalanı yazalım, aç ölenden gelişte vergi alalım desem bu alem aç kalır.
Dünyaya geleni Allah’ım aç koymaz. (19/08/1972)

 

YUNUS'um dedi ki; At ile merkebe yük vurdum, ikisini de dehledim. At önden koştu, merkep geride kaldı. Ne var ki ikisinin de yükü aynı; aynı yerde, aynı vakitte çözüldü Çünkü ben merkep ile yürüdüm, geride kalana yol verdim, Önden gideni, gittiği yerde beklettim dedi. Yanılma olmasın, isimde tefrik yapılmasın! At olanı, mümin kul  denilmesin! Verilen örnek; Yaratılanın, Yaratan’dan aldığı güçtür. Yük de aynı, niyet de aynı. Değişen yok! Biri varışta bekler, biri yürüyüşte. Suyun aktığı yer de öyledir. (25/08/1972)

• Yoğunlaşmak

Dünya yapıtı, niyetin yoğunlaşmış halidir.
Yoğunlaşmak, cisimde görülen varlık.
Niyetin buharlaşması, Yüce’ye varış halidir. (01/09/1972)

• Fal(Falcı) - Kehanet(Kâhin)

Kâhin dediğini, senden alışından değil, Yüce’den duyuşundan söyler.
Kâhin falcı değildir. Falcı, olacakta, görgüyü öne sürer. Yanıldığı budur. Çünkü görgü, kula ver diye verilmez
Aldığımı dedim, ücretsiz naklettim diyen kâhindir. Malum oldu da denir.
Dünyanın çözümünü merak edenlere verdim
Dünyanın çözümünü falda aramayın, halde görün.
Hurmayı dalda seversen, dalı elde bilirsen, yemeye niyet kurarsan, dal elbet senindir.
Olmuşu konuşmak kadar, olacağı konuşmak da yersizdir. (01/09/1972)

• Devran - Seyran

Devranda aradığını, seyranda sorma!
Devran dönüştür, seyran gidiştir.
Devranı göçen bilir, seyranı seçen bilir.
Yanılsan da üzülme..
Günü gelende, nasıl olsa çözülür. (01/09/1972)

• Rüya

Rüyalar kulun yaşantısı.
Olağan üstü görülen rüya, zaten senin dilini bağlar. Çünkü, her rüya paylaşılmaz. (01/09/1972)

Rüya kulun bedeninde kaldığı müddetçe, günün kaygularıdır. Ruh, bedenden uzaklaştıkça perde/perde açılır. Olağan üstü rüyalar o perdelerden gelir. Faydası ve zararı kulun yorumundadır.
Rüyanın görüldüğü gerçektir elbet. Kulun her güzel rüya dediği, korkulu rüyadan kaçtığı vakidir. Hata, yoruma kötü denilmesindedir. Madem ki Allah’ımdan kötü gelmez, rüya da kötüye yorulmaz!
Cinler? demeyin, her yaratılan O’ndandır. Rüyanın iki şekilde olduğu söylenir: Şeytani, Rahmani… Şeytani denen; ruhun bedende olduğu zaman görülendir. Yani , gelişi güzel, anlamı olmayan.
Rahmani; ruhun bedenden ayrıldığı, öylece gezdiği, bedene naklettiği rüyalardır. Çünkü, bedenle teması kesilmez, kesildiği an geri dönemez. Mümin olan kulun ruhu, ölçüsü derecesinde yükselir. (17/08/1973)

• Teslimiyet

Yamayı fistana dikti isen, çorbayı tasa döktü isen; Gayende olana değil, yazılana uymuş olursun.
Dünyayı ayakta tutan ne kuldur, ne de gayesi, sadece O’nun yazısıdır.
Eğer kul bir adım öteye gitti ise, O’nun emridir, Ol dediğidir.
Ne düzende bozukluk, ne yüzeyde aksaklık vardır.
Aksaklık, kulun gayesindedir. İstemeyeyim mi? dersiniz; Elbet istersiniz..
Ne var ki aldığınız, verilenden, verilecekten ayrı değildir.
Öyle ise neden diyelim? 'Allah’ım verici ol, dileğimi oluşturucu ol'
Biz O’na gönlümüzü katıksız verelim, O’ndan gelene eyvallah diyelim
Çünkü, istemenin sonu gelmez. Gelmeyeceğine göre, gönül katıksız kalmaz.
Gönül katıksız kalmadıkça, teslimiyette aksaklık vardır.
Neden verdiğinden şüphe edelim? Yüce Yaratan’ım, öyle verme böyle ver diye yol gösterelim?
Biz yolumuzu O’ndan iyi mi biliriz? Bildiğimizden yol mu alırız?. (04/09/1972)

• Heybe

Heybeyi sırtına alan; ön gözüne ferahı doldursun, arka yüzüne kayguyu koysun, koyduğunu unutsun
Gün gelip açanda, 'Dert miymiş? desin. (03/05/1972)

Yazan, yazılanı bilir; kulunun heybesinde olanı görür.
Hangi gözünü yükledi ise, onun ile yürür. (05/09/1972)

Kainat, heybelerdeki ağırlığı silsin. (05/09/1972)

Huyunu verene, yolunu gösterene şükret ki; heybende bulduğun sana huzur versin. (05/09/1972)

Heybende olan hal, yolundandır. Allah’ımın kuluna lutfundandır.
Sana kapısını açmış, bu gönülden geç demiş,
Sevincin sonsuz olsun, gönlün teferruata değil, öze dönsün. (08/09/1972)

• Akan Su - Derya

Akan suyun dönüşü olmaz, olamaz.
Deryayı arar, oraya vardıkta katılır; deryada kaybolur. Çünkü, o da deryadır. (08/09/1972)

• Kulak

Duyan kulak senin mi? Elbet O’nundur.
Kulağını yadı ile aç ki; yıkansın, aymayı duymakta bulsun. (08/09/1972)

• Dil

Dilde yutak var mıdır? Dilin kökü ya!..
Sözün de yutaktan geçsin, dile öyle dökülsün.
Akıla geleni dile vermek, ya gönül kırar, ya kafa. (08/09/1972)

• Veren - Saran

Eller ne senden, ne benden; Yüce’nin Ol dediğindendir.
Ne var ki sofrana nasip kılınmış ise;
Sevabına yazıldığından, heybene doldurduğundandır
Aşkına düşmüşsen, sevabından dilerim
Her ne yol ile olursa olsun;
Dilerse soframa versin,
Dilerse şiltemi alsın şiltesi olmayana versin
Demedim; Açıkta kalana şiltemi vereyim, yorganımı sarayım.
Verdiren O olduğuna göre..
Ben değil, veren O’dur. Açıkta kalan kulunu saran O’dur. (08/09/1972)

Odunda , od’unu yakabilirsin; kömürde, aşkı bulabilirsin.
Samanı yaksan, alevine baksan…
Arkana döndükte, külünü bulamazsın; ne oldu bilemezsin.
Bırak; saran görsün, saran çözsün. (08/09/1972)

• Reenkarnasyon

Ölçüyü alanın şikayeti kalır mı? Çalışmayan talebe, 'Öğretmenim not ver’ diyebilir mi?
Yüce’nin kürsüsü de öyledir. Ve ruhun tekamülü diye avunan,
Tekrar tekrar dünyaya gelip, nasıl olsa bulacağım diyen
Gafletin girdabına girmiş olur. Bilirsiniz; girdap, denizin kuyularıdır. Çıkışı olmayan kuyu
Dünyaya geliş birdir. Çünkü Yaratan Yüce’dir.
O, kulunu bilir, kuluna kendini bildirir. (08/09/1972)

Ölüm yok. Varlık darlığa girmez. Varlık, varlıktan ayrılmaz. Varlığa katılan, varlıktan çözülmez. Onun için, dünyaya tekrar/tekrar geliş olamaz.
(Mevlana’ya: ) “Beden nerede?” derseniz, bıraktığım yerde.. Yeni beden aranmaz, “tekrar geleyim” denmez. İdrak odur ki, dünyada olana uymaz. Neden? Çünkü, O’nu bulduğundan…
Daha önce dedim, dünya ile ahiretin özetini verdim. Hayal ve hakikat. Evet…hakikati bulan, tekrar hayale döner mi?...(28/09/1972)

• Seher - Gül - Bülbül

Seherde, gül bahçesine, bülbülün sesi kulu çağırır. (10/09/1972)

• Amel -Emel

Sepeti ören, dolduğunu gören, ağırlığına katlanandır.
Sepeti ören ameline; dolduran, emeline hizmet eder.
Çözülmeyen yok… Amelin hizmetindir,
Emelin; gönlünde olan niyetin. (17/09/1972)

• Mengene

Mümin olan bilir; Mengene gönülde oldukça, düzene uyulamaz.
Mengene nedir? Gönül mengenesi, nefisin vergisidir.
Nefsini terbiyeden yoksun bırakan, mengenede kalandır. (17/09/1972)

• Kula Yük Olmak

Olanı olacağı kuldan beklersen, kula kendini yüklersen
Allah’ımın Yüce’liğinden şüpheye düşmüş olursun.
Her kul O’nundur, O’nu bilenindir.
Kula dayandığın müddetçe, hem kulluğundan uzak kalırsın,
Hem kuluna dünyada beden yükü vermiş olursun.
Her halini Allah’ıma emanet et ki, kulunum diyebilesin, O’ndan bekleyebilesin. (17/09/1972)

SEVMEK EN BÜYÜK İBADETTİR Kulunun aldığı O’nundur, Kulunun verdiği O’nundur, Sadece duaların senindir Duaların senin oldukça, yolun açıktır. Allah’ım, O’nu bilene verir, O’nu bileni görür, O’nu seveni sever O’nun yarattığını seveni, kendini sevenden çok sever Çünkü en büyük ibadet sevmektir. Namaz, oruç; O’nu sevenlerin borcudur Dolayısıyla kendi kendini sevenlerin ibadetidir. Namaz ile, oruç ile; cümleyi de seversen, Meleklerine eşit olursun. (17/09/1972)

• Kul Olmak - Kül Olmak

Kulun diğer manası; Kül.
Kül; 'Ol' un dolma halidir.
Önce 'Ol' der, sonra 'Kül' eder
'Kül' dediğinde, kendi varlığına katar
O’na kul ol dediğinde, hizmet manasına alırsınız; Aslında, O’na katıl manasındadır.
Daha önce Kur’an bizden verilecek, okuduğunuz hatalı yerler tek tek çözülecek;
Orada okursunuz; Allah’ım der ki; Bana kul ol. Tefsire giden, noktayı koymaz; kulu Allah’ımdan ayırır.
Allah’ım 'Kul ol' demez, 'Kül ol' der. (18/09/1972)

Yerde toprak, serde yaprak ararsan, gönlünü nur ile tararsan, netice kül olmaktır.(01/12/1972)

Gönülleri yıkayan kim? Her kulun kendisi.. Sohbet, sadece tecellisi. Gemiye her binen kul, yolcusudur. Kaptan, yolcunun sözcüsüdür. Her kul, kendinin sorumlusudur. Bizden bilmeyin, gönüllerinize sevinin.. Allah’ıma emanet olasınız, cümlede O’nu bulasınız..(20/06/1973)

• Murat

Murat’tan maksat; Yyalandan uzak tut beni Rab demektir.
Muradımı ver Allah’ım” dersin, aslında yazılı olanı görürsün.
Peki; 'Muradımı ver Allah’ım' dediğinde ne beklersin?
Yazılanı bozsun mu? Yazılanı bozsun dersen, yalana uymuş olursun.
Muradı, yalan olan uzak kalsın diye dileyin.
Yani hakikati bulun, olana uyun. Çünkü, senin dileğin yalandır.
Madem ki, Allah’ımın verdiği Haktır
Lütfunda kulunun özlemini bulursun.
Kulunun özlemine vergisi çoktur. (18/09/1972)

Murat dilersen, “vergine uydum, arttırmanı diledim” dersin. Yemezsen doyar mısın? Almadan kanar mısın? Sandığı boş taşıma, vermediğin sevginde, geleceğini şaşırma. Mendilin dört ucuna düğüm atarsan, düşer diye düşünme. (02/07/1973)

• Dünya - Kainat - Kul

Dünya, hazinenin bir noktası olduğu biline, noktada kainat dahi buluna.
Dünya mı kainatı yarattı, kainat mı dünyayı bezetti?.
Kul, gönlüne söz etti.. Yanlışlık çözümünde
Dünya nokta olduğunda, kainat ona nasıl sığar? dersen;
Dünyadan da, kainattan da yücedir her bir kul. Çünkü, kainatı gönlüne sığdırabilir. (18/09/1972)

Kainatın devamı sonsuzluktur..(01/10/1972)

Göğün altında mıyız, üstünde miyiz? Kainatın içindeyiz.
Kainatın vergisinde kulun payı nedir? Kainat senin için, sen cümle için yaratıldın.
Senin payın kainatın yöresidir. Kainatı madem çevreliyorsun, payına el atmış oluyorsun.
Senin olmayana el atabilir misin? Kainatı seviniz dediğim odur. Senin olmayanı sevebilir misin?
Yalnız ben miyim yaratılan? dersen, Birlik deriz ya. Sen yaratılanı sevdiğin an, O’nunla bir olmuş oluyorsun,
O’nunla kainatı sarıyorsun. Sevmeyi deneyen, sevilmemeyi düşünmemeli (29/10/1972)

Kainatta, geriye dönüş yoktur!.. (25/02/1973)

• Kül Olmak - Kadir Olmak

Onun hazine anahtarı budur; Kulun kül olması. Hazine, kulun gönlüdür.
Yumuşak yol alan, kulluğu bulan; kadir olduğunda, 'Allah’ım sensin' diyendir.
Kadir olan kimdir? Elbet Yüce’dir. Madem ki kül oldun, kadir oldun demektir.
Allah’ıma emanet olasınız, kainatta küllüğü bulasınız. (18/09/1972)

Aşkına düştükte, borcuna dalmaktan korkma ne var ki, aşkından kor olmak gerek. Yanmaktan öte…
Kül, korun örtüsüdür. Kor, külün görgüsüdür. Kordan öte nedir? dendi. Kordan öte küldür. (13/10/972)

• Kulun Kuldan Üstünlüğü

Allah’ım, seni de, beni de, cümleyi de kendi nurundan halketti.
Ne ben senden büyüğüm, ne sen öbüründen.. Kulun kuldan üstünlüğü, sadece sene farkıdır.
Onun için, ne uluları ayırın, ne kulları kayırın.
Cümlesini sevin, sevenden olun. Cümlesini görün, görenden olun.
Göreyim dersen, silmeyi öğren.
Ateş olayım dersen, sönmeyi öğren
Sönen ateş olur mu? dersen, bilginde hata var derim
Sorum sizlere olsun. Sönün, öyle yanarsınız. (20/09/1972)

• Selamet

Zühtünde, selametin aslını görürsün.
Laakal olunmadan, kaydından silinmeden, dünyayı bırakamazsın. (20/09/1972)

• Sönmek - Yanmak

Kulu eğer O’nu dilerse, önce dünyayı, kullarını, 'ol' dediklerini ölesiye sever.
Ağacın odun iken yanış halidir. Aynen yanmaya devam ederse, kül olur kalır.
Sönmesini bilirse, kömür olur.
Onu dedim; Önce sönmesini bil, ondan öte kıvılcım ara, tekrar yan, kor olursun. (20/09/1972)

• Perde

Sohbet açılırsa, her perde görülür. Ne var ki, görmeyi bilen görür.
Perdeyi açan kim? dendi.. Perdeler Yüce’nin Emri’ndedir, Meleklerin elindedir.
Söndüğün halin, sükut halindir. Ondan ötesi yakut halidir.
Yakut, kırmızının dünya temsilcisidir. Katıksız kırmızı ondadır.
Halede görülen nedir? Rengin dönüşümü. (20/09/1972)

• Baca

Mümin olanın dayısı, yolunun hocasıdır. Yolunun hocası, yuvanın bacasıdır.
Baca olmasa ateşi yakamazsın. Baca olmasa dumana yol veremezsin. (20/09/1972)

• Bayrak -Kılıç

Bayrak şeref, kılıç kuvvettir. (24/09/1972)

• Ahadiyet

Ehlinde salih olana, kahrında selim kalana duvarlar açık gelir.
Sathında kalandan, berhava olandan, gaybubetin ahadetine düşenden gönlümüz silinmez
Her kulundan şüphede dahi kalsa, geçilmez. Sathında kalan dedik, sözümüz açık.
Ahadiyet; Hak Ad’ını dilde, dünyayı gönülde belliyen yani Hak Ad’ını sergiye koyan. (27/09/1972)

• Sinek

Gölün olduğu yerde sinek boldur. Sinekten maksat, zararlı yoldur.
Ne var ki; zararlı deyip de, kayguya mı düşelim?
Yol bilen, zarara düşerim demez. Allah’ımdan başkasından beklemez. (13/10/1972)

• Ağaç

Yeşeren her fidan, ağaç olmaya namzettir.

Ağacın duygusu sana yok gibi gelir. Aslında, yaprağının ucuna kadar her olayı görür. (16/10/1972)

Dikilen ağaçta yaprak sayılmaz. Ağaç bakımlı ise, meyvesi dökülmez. (7/12/972)

Güneşin adında, ağacın sırtında ne vardır? Ağacın sırtında kulun hizmeti vardır. Ağacın vergisinde, Hakk’ın hikmeti vardır. Kul hizmeti verir, hikmetini sadece bekler. Ağacın kula vereceği sadece gölgesidir. (27/09/1973)

• Adem

Kaftanı sırtına aldın mı? Dünyayı tek mi buldun?” diyenlere sözüm;
Dünyaya tek gelmedim, Zat’ında olduğumu bilerek geldim, Sıfat’ına gülerek katıldım.
Zat’ını bildikt, teklik değil, kül olduğunu görürsün.
Tek’lik odur; Kül olmak, Zat’ı ile Sıfat’larında birleşmek. (19/10/1972)

• Olmadık Yolun Gidişine Ayak Uymaz

Huyludan huy alanın, huysuzdan yol soranın yardımına sen mi, ben mi gideriz?
Elbet Allah’ım gönlüne göre verir. Huysuzdan yol sorsan da onu yanıltır, doğruyu göstertir.
Kuşun gittiği yerde, bülbülün öttüğü yerde YM olur. Çünkü kuş, yolunu hatasız tayin eder.
Olmadık yolun gidişine ayak uymaz. (22/10/1972)

• O'nunla Bir Olmak

Ne okuyan, ne yazan, ne söyleyen, ne gezen taklide gittiği müddetçe sadece özette kalır.
Oku da, yaz da, söyle de, gez de… Hatalı olsa da, bir sen bil, bir de Allah’ım.
İkiniz bir olun, öyle doğruyu bulun. Kulun kulla birliği, yaratır ikiliği. Çünkü kul kuldan aldıkta, Allah’ımdan sormaz.
Hatasını Allah’ım görücüdür, bilmez, kuldan sorar, hatamı düzelteyim der.
Yanlış da olsa, varsın olsun. Yeter ki kul, Allah’ım ile dertleşsin. (22/10/1972)

Gönlümüz O’nunla oldukta, O’nunla Mirac’a çıkmış olmaz mıyız? Gönül/gönüle bağlandıkta, çözecek bulunur mu? “Ben her an Allah’ım ve Resul’ü ile beraberim” demek için, evliya olmak gerekmez. Ne var ki, Ad’ı ile değil, varlığı ile beraber olmak… O’nun “Ol” dediği, kulluğu sınırladığı yerde bulunmak; O’nun ile beraber olmaktır. (25/08/1973)

Ben seni sevdi isem, O’ndansın diye
Sen beni sevdi isen, O’nun ileyim diye
Sen de O’sun, ben de.
Kıyameti bildikte, O güne geldikte, tek bir oldukta, sen ben silindikte, geriye ne kaldı? Sadece “O” (27/09/1973)

• Kömür

Yakmadığın kömürde nasıl ısınırsın? (27/10/1972)

Vergisi senin gördüğünün olduğunu sanma
Senin gördüğün, şahit olduğun, sadece Onsekizbin alemin bir perdesidir.
Eğer o perdeye layık isen; Gördüğünüz dünya, asıl olanın gölgesidir.
Binanın gölgesinde ne bulursunuz, binanın güzelliğini gördükte. (02/11/1972)

• Temsilci

Temsilci olmak, Allah’ımın lütfuna ermektir.
Muhammed Aleyhisselam Hazretleri Öz olarak yaratıldı, temsilci değil. (20/09/1972)

• Zümrüt

Yeşilin rengi zümrütte kayıtlandı. Renklerde keramet arandıkta, zevklerde şehadet vardır.
Gelen rengin mavide başladığı biline, morda düğümlendiği görüle. (20/09/1972)

• Sohbet Ehli

Ben tarikat ehli olmadım. Sadece sohbet ehli idim. Sohbet ehli olanlar, Hak Aşkına düşenlerdir.
Yanlışlık; Yol bilmezse, sormayanındır. Kulun hatası, hatasızlık istenmesindedir.
Çünkü, hatasızlık Yüce’ye mahsustur.
Yol ehli dersiniz, yaşantısına göz atar, 'örnek alayım' dersiniz. Hata buradadır. Elbet özdedir.
Zahire değil, esasa bakalım. Görmek değil, duymak gereklidir. Elbet kulaktan duymak değil
Sohbet, seni senden ayırdı ise, kül haline getirdi ise, meşrebini bulmuşsun derim. (20/09/1972)

• Kaydu Bela

Kaydu bela dendikte, şerden şüphe edilir. Aslında bela Allah’ımın lütfudur.
Sen bela bul ki, selaha eresin. Ermeden bilinmez, görmeden silinmez.
Ermekten maksat vermektir, türlü yanıklardan sıyrılmaktır.(20/09/1972)

• Bela

Katıyı olduran, ne satırdır, ne yatır. Sadece yolundaki düğümlerdir.
Kul, katı kaldığı müddetçe, düğümlerden kurtulamaz
Düğüm ona bela gibi gelir, aslında kendini buldurur. Buluş belamıdır?
Öyle ise sen kendini kendin kır ki, beladan fariğ olasın. (26/09/1972)

• Bilinen - Bilinmeyen

Bildiğini bilmediğine ekle. Çünkü her bilinen, bilinmeyenin bir noktasıdır.
Noktayı bilmek, biliyorum demek değildir. (26/9/972)

• Bedeni Gönüle Bağlamak

Bahşeden niye bağışta bulunur, bunca vergiden sonra?
Bağış aslında rahmetin gelişidir, kulun dünya görüşüdür.
Veli de ne yağışa, ne bağışa, ne sergiye, ne görgüye kaygusu yoktur. Neden?
Beden ile gönlünü birbirine mal ettiğinden
Gönlü bedene bağlamak, dünyayı bağış diye görmektir.
Bedeni gönlüne bağlamak, dünyanın üzerine çıkmaktır.
O zaman bağış, senden öte olandadır. Sen, sadece O’ndasın.
O’ndan gelenle kucaklaşmak, dünyada selameti bulmaktır. O’ndan gelenin ötesine varmaktır.
Odun ile kömür halidir. Odun hali; Sıfat’ında halleşmek, Kömür hali; Zat’ında buluşmak. (26/09/1972)

• Merdiven

Merdivenin sorgusu…geçti merdiven kaygusu. Yolun gidişine, yönü buluşuna vardırır. Biz merdiven gidişini çoktan geçtik. Dünyayı silmek, olana uymak, “Allah’ımdandır” demek; düzlükte kalanın özgüsüdür. “Ölmeden ölmeyi” dileriz artık!?. (27/09/972)

• Cam

Cam pencereyi örtermi?” dersen; gözün görsün, sadece rüzgar seni sarsmasın. Cam, canın örtüsü. Örtüden maksat, kayguyla kesintisi, dünyadan sıyrıntısı. Cam olduğunda evine hırsız girmez, neden? Camı açamaz mı? Açmaya belki açar ama, sen camı koyarsan korkuyu silersin. Camı koymadıkta, hırsızı içeride bilirsin. (28/09/972)

• GARİB'in Verişi

Duyanın uyduğuna, bilenin gördüğüne uyduk; bağda yemeni, dağda çizme giydik. Bağ mürşidin, müridini götürdüğü meydandır. Dağ, mürşidin ötesinde Yüce’den doğrudan doğruya alandan. Evet, kanal. Garib’e çizme giydirdik denilen odur. Meydanı geçirdik, çizmeyi giydirdik. Dağın/ taşın dikeni dahi çizmeyi aşamaz, yürüyüşe zarar veremez.
Sözüm şudur: Garib’in yürüyüşüne söz edilmesin. Nerden/neyi aldığı, kimden/ neyi duyduğu sorulmasın. Daha önce verdim; söze değil, öze göz attık. Gönül yolu ile cümleye söz ettik.
Mevlana’yım, neden dedim derseniz, sözüme mühür bastım. Remz. (29/09/1972)

• Mesnevi

Mesnevi; yolun değil, aşkımın sözüdür… Duvarın ötesinin tarifidir. (01/10/1972)

• O Her Yarattığını Gözetendir

Numunesiz yarattığında, her kulunu gözettiği görülmez mi?
Eşine rast gelinmeyen her olaya, rahmetinden denilmez mi?
Eşitlikte görülen, teklikte silinir, her olay O’ndan bilinir. (19/10/972)

• Serazat

Güçlük senden midir? Hiçlik benden midir?
Serazat olsam diyen, hiçlikten kaydını silendir.
Serazat olmak; Hem kainatı, hem ahireti silmektir. Olmayana gönül koymak. (19/10/972)

• Eski - Yeni

Yamadan geçmeyen, yeniyi seçmez;
Yeniyi dilemeyen, eskiyi atmaz. (19/10/972)

• Çoban

Koğuk, sadece çobanı gizler, çoban koğuktan kainatı gözler.
O kendini öylece kainatta görür. Koğukta olduğunu unutur.
Çünkü, beden ile gönül ayrılmıştır artık. (22/10/972)

• Men Edilen

Mağfireti dilersen, ehlinden ol. Kerameti dilersen, men edilenden uzak kal.
Men edilen, sorguya düşülmeyendir. Şeriatı daha önce verdim, ehlinden ol dedim. (22/10/972)

• Hazmetmek

Hazme verdiğin aşa, aş katarsan ne olur? Daha önce aldığının dahi zararını görürsün.
Daha önce aldığın faydalı idi. Üzerine kattığın an, önceki faydalıyı da zarara çevirmiş oldun.
Onun için, aldığını hazme ver. Kuru ekmekte olsa, üzerine aş katma; Baklava/ börek de olsa.
Önce ekmeği hazmet, ondan sonra yeni aşa niyet et. (22/10/972)

• Düğün

Düğünden maksat nedir? Sevinen gönüller değil mi? Sevinen yalnız onlar mı?
Bizler de sevindik, iki alemi birbirine bağladık. İkinin bir oluşu, düğün değil midir?
O düğün senin gönlün ile oldurulursa, senin düğünün olur. Mümin olanların düğünü Hak adınadır. (22/10/972)

• Celâdet

Celâdet; sulha eşiktir, güzel güne beşiktir. (27/10/972)

• Keramet

Keramette asalet arayan, selahiyette ubudiyet umar. Açalım; kerameti kendinde bilen, “selahiyeti elime aldım, kulluğunuza hükmettim” der. Kerametin de, asaletin de Allah’ımdan olduğunu unutur. Gaflet odur. Verilene sahip çıkmak… Unutulmasın ki, sana verilen senin değil, cümlenindir. Cümle ile seni de sevdiği için, verdiğini unutma!..(28/09/1972)

Kainatın yaratılışı, her olayın dürülüşü, kerametten uzak mıdır?
Kendi doğuşunu düşünsen, kerametin içinde olduğunu görürsün. (13/10/972)

Kesafet, kuşun uçtuğu yerde değildir.. Keramet; kulun düştüğü yerde değildir.
Eğer Yaratan’ın verdiğine 'Keramet' dersen; sen de kerametin kendisisin.
Keramet, kulun eremeyeceğidir, kulun kula veremeyeceğidir.
Sen, seni yapabilir misin? Bir bedene can verebilir misin? (03/11/1972)

• Allah Kayırmaz

Komşunu sevdi isen, beni de seversin. Çirkini gördü isen, elini verdi isen, beni de görürsün, der Allah’ım
Körün gözünde değil isem, kulağındayım
Sağırın kulağında değil isem, elindeyim
Kulumdan ayrı kalamam
Hiçbir kulumu bırakmam der Yüce Allah’ım
Zenginin kepçesinde isem, fakirin kaşığındayım
Haksızlık olur demeyin, biri kepçe, biri kaşık diye ölçü vurmayın
Unutulmasın ki; Kepçe ile de yese, kaşık ile de yese midesi kadar alır
Fakir yer, 'Şükür' der doyduğu için
Zengin yer, 'Şükür' der bulduğu için
Konuk gelse, aşıma ortak olsa  diyenin şükrü iki kat artar
Neden? derseniz; Aynı aşa duacı arttığı için. (25/08/1972)

Her Allah’ım diyen, O’nun kuludur. Sever ayırmadan, korur kayırmadan. O’nda ikilik yoktur.
Dünya haline bakıp, kulunu hor görmeyin. Dünya haline bakıp, kuluna diz bükmeyin.
Madem ki sen kulusun, kula olanı senden bil. Seni sende, beni O’nda, cümleyi BİR’de bul.
BİR’likte selamet, BİR’likte keramet, BİR’likte hayret, BİR’likte Hakikat vardır.
Her perdeyi BİR’lik açar. BİR’liği bölen kaçar. Neden? Hakikatten. (15/12/1972)

Allah’ım kulunu ayırmaz, ayıran kuldur. (01/01/1973)

• Pir Olmak

Diyete değil, niyete değer verin.
Allah’ım dedikte, her kul bir olur. Kalbini O’na bağladıkta her kul pir olur.(16/11/972)

• Yoldaş Olmak

Yemeniyi giyene, yolum uzun diyene arkadaş olursan; Sen mi kazanırsın, onu mu kazanırsın?
Yolcuya eş olanın, yolcuda Hak’kı bilenin, yolda Hak’kı arayanındır kazanç. (16/11/972)

• Lütuf

Lütfunda aradığın keramet değil, selamettir. Kahrımda gördüğüm saadettir. Kahrım, lütfunu şahit kılar. (11/10/1972)

Allah’ımı bilirim, verdiklerini severim. Allah’ım da beni görsün, lütufları ile lütuflandırsın dersen, hatalısın
İnkara gitmiş olursun. Allah’ım her kulunu yaratır, yarattığını lütuflandırır.
Sen onun dışında gördü isen kendini Allah’ım seni affetsin
Allah’ım uluları ayrıca lütuflandırmaz. Onlarda olan, kapalı gözlerinin açılışıdır.
Allah’ım diyelim, kulluğumuza duacı olalım. Kulluğumuzu bilelim, bildirmesini dileyelim.
Gözü açık olanın yolunu değil, sadece Kur’an’ı rehber alalım. (16/11/972)

• Duygu

Duygu ruhta mıdır, bedende mi? denirse; Ruh gittiğinde, beden gereksiz eşya olmaz mı? (03/11/972)

• Habib

Yüce Allah’ımın dünyada özünü dilersen, Habib’ine bak
Habib’ine uydu isen, Senin ile bir oldum Allah’ım, kainat sözüne uydum dersen;
Habib’in soyundan gelmiş olmaz mısın? (03/11/972)

• O'nu Bulmak

O seni bırakmaz, sen O’nu bildi isen
Kainatı O’nun için, O’nda senin için yaratmadı mı?
Kalbini yoklarsan O’nu bulursun
Canın yandığında kimi çağırırsın?
Öyle ise, canını kendini buldurmak için yakar (03/11/972)

Çalmadığın kapının açılmasını bekler misin?
Yürümediğin yolun bitmesini umar mısın?
O’nu bulmadan gözünü yumar mısın?
Allah’ım O’nu buldurmadan gözümüzü yumdurmasın.
Dünyada bildirmeden göçümüze yol vermesin.
Gölgede isek, güneşinden mahrum bırakmasın (03/11/972)

O’nun olanı bulman için, O’na varman gerekir
O’nu bulursan, O’ndan olanı görürsün.
O’nu bilmeden, O’na varmadan;
O’ndan olanı bilemezsin!
Pir’ler O’nu buldukları için;
O’ndan geleni, O’ndan olanı bildiler. (04/08/1973)

• Umutsuzluk

Umutsuzluk, ummayanda olur, Allah’ımın affını bilmeyende olur. (03/11/972)

Günün yarısı bitti ise, öbür yarısı vardır.
Hepsi bitti ise, yarını vardır.. (14/12/972)

• Başarı

Kolayın sevinci de küçük olur. Hiçbir başarı el bağlamakla kazanılmaz. Yalnız başarı; Hak yolunda olanın, Hak’tan gayrıda gözü kalmaz. Nerde olursa olsun, kimden gelirse gelsin…(14/12/972)

• Menekşe

Menekşenin renginde mi, kokusunda mı yumuşaklık? Yapısındadır.
Çünkü, bütün güzelliğine rağmen, başı öndedir. Menekşenin yapısında has kulunu gördüm. (02/11/972)

• Kadir Gecesi

Kadir’den maksat, Yaratan’ın yarattığı ile bir olduğu gecedir.
Kadir; Yar ile yarenin bir olduğu gecedir. Canda, Canan’ı bulduğu gecedir.
Bedeni dünyada bırakıp, O’nda bir olduğu gecedir.
Yeşilde muradını, mavide kanadını, morda O’nu bulduğu gecedir.(03/11/972)

• Zambak

Zambak toprağı değil, kulun gözünü süsler, gönlünü besler. Neden? Yaratılıştaki güzelliğinden. (02/11/972)

• Yuğan

Her yerin yuğanına el uzatılmaz, her derin kuyudan su çekilmez.
Aynayı ters tutarsan karanlıkta kalırsın.
Aramadan bulunmaz, gücenmeden barışılmaz, danışmadan öğrenilmez.
Yuğanını bilen, başka kapıya dalmaz. Deryadan geliş olmaz; Deryaya sadece gidiş vardır. (02/11/972)

• Eşya'nın Aslı

Dünya sadece şekildir. Eşyanın aslı ruhudur. Cesette ruhun eşyası değil mi? Asıl olan nedir? Elbet ruhtur.
Ne var ki, ruh da gelişe bağlıdır. Huyunu aldı ise, eşyanın yerini bulabilirsin. Huyunu almayan eşyaya yerini veremezsin. Huydan maksat; Her eşyanın yapısıdır.
Masa aş için, döşek uyumak için. Eğer gerekli yeri yoksa, eşya olmaktan çıkar.
Habib’i O’ndan bunu dilemiştir;.Eşyanın aslını bileyim, hataya düşmeyeyim diye. (02/11/972)

• Aymak

Aymak nedir? Uymaktır. (22/02/1972)

Aymayı bilen, olmayı dileyendir. Koşuya giden at, kazanmaya çalışandır. (19/10/972)

Aymayı bildikse, hatayı bulduğumuzdan; sevmeyi bildikse, Yaratan’ı bildiğimizden. (29/10/972)

• Kul Olmayan Kullar

Yüce bağı verir, üzümü oldurur. Senin gayretin şarabı oldurur.
Ne koyunda, ne çiçekte gayret yoktur. Geldiği gibi gömülür. Kul olmadığı için sorumsuz.
Kul olmayan kullar da öyledir. Geldik, gördük, sevdik, bulduk, döndük, kavuştuk dedik.
Kul olmayan kulların diyeceği şudur; Geldik, boşuna döndük; Dönüşte ah dedik yandık
Allah’ım affını bilmeyenlerde dağıtsın. Bilen kul, bilmeyeni eğitsin, şuursuz gelene, şuur versin. (02/11/972)

• Ramazan Bayramı

Bayramın gelişini bilmek için, orucunu bilmek gereklidir. Oruç da senin, namaz da.
Beklediğin bayramda, yeter ki kulluğunu bilesin. (16/10/972)

• Fistan

El değmemiş fistanda sökük aranmaz, yırtılan fistan yeni yerine konmaz.
Dünyanın dengesi, kulun niyazı ile bozulmaz. (28/10/972)

• Ceviz

Cevizin vergisinde, meyvesinin sergisinde aranılan nedir?
Aranan, Veren’in verdiğidir. Ağaçtan değil, özdendir beklenen. (28/10/972)

• Görüntüye Değil Marifete Bakın

Gölde olan ördeğin durduğuna bakma; Uçuverir, deryaya kaçıverir.
Ne demektir? denilir. Görüntüye değil, marifete bakın.
Kuğu kaçamaz, gölden uçamaz amma ördek, yerini yönünü kendi tayin eder. (28/10/972)

• Yolda giden - Yolda kalan

Ben size geldi isem, yolunuza arkadaş oldu isem; benim kazancım sevincimdir. Yolda gidene, yolda kalanı hatırlattı isem, sevincim sonsuzdur. Yolda giden kim? Allah’ım diyendir. Yolda kalan kim? Dünyayı mekan bilen. (16/11/972)

 

Hz HATİCE der ki; Yörenin töresine uyunuz. Hatayı bilmekte huzuru bulunuz. Güneşte leke arayan, gözünü kendi örtsün. Kulluk; Yolun yolcusu oldukta, olana uymaktır. Olmuşa 'dert' demekte değil Geçende unutulan 'dert değilmiş' denilendir.(29/10/972)

 

YUNUS'um der ki; Gönlünü ver, ne olursa olsun Elini ver, ne gelirse gelsin Yönünü vur, nereye giderse gitsin Unutma ki, O’nun olmadığı yer yoktur Canım demeyen, Canan’ını bilmeyendir Canım dedikte; Ben’liği değil, Canan’dan gelen, O’ndan olan her yaratılandır. (29/10/972)

• Zahmet

Zahmeti değil, rahmeti dileyin. Zahmetin verdiğine katlanamayacaksan, yumuşak olmayı dile.. Olumunu Allah’ım bilir. Katlanamayacak kulunu zahmete koymaz. Kulunun “olmasın!..” diye yalvardığını kuluna vermez. (01/12/1972)

• Yolumuzun Mihmandarı Gönüllerimizdir

“Yolumuza gel” dedi isek, yolumuzu gözetenleri sevindirelim. Sevinen ile sevindiren olalım. Kuşlara yolu soralım. “Mihmandar olur musunuz?” diyelim. Onlar bize ne derler? “Gönülleriniz yok mu?...” (14/03/1973)

Gölgede terlemezsin, terlemeden bilmezsin. Varsın güneşte kalsın, kul terledikçe bilsin. Yolun yokuş oluşu kulu yorsa da, çıkışın güzelliğinden kendini ayırmasın. (16/10/973)

Dumansız gök ararsan, rahmetine yüz çevirmiş olursun. Zahmetin sefası büyük olur. Zulmetin cefasını, zulmeden görür. Zulüm gören; Allah’ına sığındıkta, kendi tahtını kurmuş olur.Suyun akışına ayak uyduran, kendini deryada bulur. (19/10/1973)

• Helal - Haram

Vicdanına yük olan her olay, haramdır. (01/12/972)

• Akıl-Fikir

Akıl Allah’ımdan, fikir kulundandır. Fikirden maksat, yumuşaklıktır. Yumuşaklıktan maksat, olaylara uymaktır, Allah’ımın verdiği aklı yerinde kullanmaktır. (07/12/972)

• Huy - Hay - Hey

Hey diyen, Hay demesini öğrense, dağarcığında altın bulundururdu. Hey’de hakaret, Hay’da selamet vardır. (01/10/1972)

Huy ile gemiye yön veremezsin. Sadece “Hay” ile verirsin. Gemiye yön versen de, deryaya “dur” diyemezsin ki. Suyu yükselir, gemi yol alır. Suyu indikte, gemi karaya oturur. Kaptanı olayları bilebilmeli, suyun akımına uyabilmeli. “Karaya oturdu” dersen; huydan geç, hay’dan dile. Katkıda bulunayım dersen yanılmış olursun, gücüne değer vermiş olursun. Halbuki güç sadece O’ndadır. Her şey O’ndadır. O’nun zatındadır. Kainat, O’nun sıfatında; O’nun gölgelerindedir. Gölgeden maksat, suya baktıkta aksini görürsün. Evet; suda aslını değil, aksini görürsün. (11/12/972)

• Acıma - Merhamet

Acımak kulun görevi değildir. Dediğim yanlış anlaşılmasın . “Merhametsiz olunuz” demedim! Her olayı Allah’ımın vergisinde bulunuz. Sen O’ndan büyük müsün ki, verdiğine acıyasın? Sen, sana düşen
kulluk görevini yap. Yardıma muhtaç gördüğüne, gücünce yardımcı ol, yapacağın odur. (11/12/972)

Kur’an’ın yolu yolumuzdur. Merhamet ne kulun gücünden, ne de vergisindendir. Kul eğer seviyorsa, sevgisini cümleye bölüyorsa, merhamete zaten gerek yoktur.. Çünkü merhamet, Allah’ımdandır. Neden? demeyiniz! Merhamet niyedir? Öksüz kalana, yahut yoksul olana… Eğer, “ Her yerde Allah’ım hazırdır!” dersen; kendini merhamete mezun görmezsin. Yanlış anlaşılmasın! Her kul, kendi nefsinde kalsın demedim! “Merhameti sevgiye yöneltsin” dedim. Sevgiye katılan, kayıtsız/şartsız beraber olandır. (04/08/1973)

• Hâl - Kâl

Hâl ehline zevk Hak yoludur. Hak Yolunu dileyene, gönlümüz, yuvamız açıktır. Dileyenden uzak kalmadık. Hak Yol’una gideyim diyen, gelenden yakınmaz, sohbetten uzak kalmaz. Diledi isen; gel, yine gel, yine gel…Gelmeyende gönül yoksunluğu arama. Gönüllerimiz hep birdir. Gemiye gelenin, deryaya dalanın, sahilden sesi zor alınır. Ne var ki, gönüller hep birdir.
Hâl ehli” nedir? Her olana uydu denendir. Yalnız; uydu denen, senden benden değil, Yüce’den gelen karardır. Hâl ehli odur ki; ne geçmişi anar, ne gelecekten umar, halde hali yaşar. Sahilde ise deryaya bakar. Deryadan aradığı kalmaz. Çünkü, aramaktan bulmaz. Olduğu an, noktada küldür.Zevk; kulun maddeden sıyrılıp, manaya perde açtığı merhaledir. Yani sohbetler…
Kâl…evet kâl; halin ötesidir, dünyadaki kulun en yüksek mertebesidir. O da sadece bir kuluna nasip kılınmıştır. Resul’üne…“Kalemi verdim eline..” denen ayet odur. (14/12/972)

En güzel hal, bakır sahana altın kapak örtmektedir. (04/11/1973)

• Aşk - Meşk - Mey - Meyhane

Köşeye meyi koysan, meyde sarhoşu bulsan, ben sana aradığını sorsam; ne dersin? Her aradığında O’nu bulursun. Öyle ise; neye baksan, neyi görsen sadece O’dur. O’nu olduran aşkındır, O’nu bulduran meşkindir. Meşk buldurur, aşk oldurur, mey doldurur.(14/12/1972)

Ben O’yum, sen O’sun.., kendini bilmeyen, oyun. Kendini bilmeyen oyunda olandır. “Mest oldum, O’nu buldum” dersen, bulunmadık anı var mıdır? Canı/canda bildi isen, kanı/kanda buldu isen..., Canan’dan aldığındır. “Canı Canan’a verdim” dersen; “kimden aldın, kime verdin?” derim. (14/12/972)

Meyhaneyi dilersen; sakiyi sor, sunduğu meyden nasip al. (04/11/1973)

Meyden gelen nedir? Sarhoşluk. Dilemesen meyden almazsın, sarhoş olmazsın. Mey, aşk şarabıdır. Ne var ki, Hakk'a olan aşkını alevlendirir. (04/11/1973)

• Nokta

Duvarın ötesinde olan senin değildir. Senin olmayanı, “nedir?” diye düşünme.. “Benim olan kainattır” dersen, kainatı kendinde bulursan; duvarları saymazsın, toprağı ölçmezsin. Veren’in verdiği, kuluna layık gördüğü kadardır. Kulun dünya mülkü, gönlünün ölçüsü değildir. Kimine dünya mülkü, kimine kainat yükü verir. Kainatta yükünü bırakan, varışa hazır olur. “Aczimde kainatın suçu vardır” diyen, kendini ikide bulandır. Aczini kendinde ara, kainatta bulma. Kainat ne acizdir, ne aciz bırakır. Sadece “kainatta noktayım” diyen, kendini bulur. Eğer, o noktanın içine kainatı sığdırabilmiş ise…
Kainatı noktanın içine sığdırmak nedir? Her yaratılanı karşılıksız sevmek, hatasını silebilmek, güzelliğini görebilmek…(11/10/1972)

Neyden ses alan, meyde hevesini döker. Her kul ulusunun aşkını çeker. Ta ki, aşkı noktaya gelip, bir oluncaya kadar.. Noktaya gelip, bir olmak nedir? Noktadan başlayıp, kainatı sardıkta; varacağın nokta yine aynıdır. Aşkın, sana şimdi kainatı sardırmada.. Ta ki, başladığın noktaya geldikte; ulunu Yüce’nin gölgesi göreceksin, onda kainatı bulacaksın..”Hepsi bir nokta imiş!..” diyeceksin, BİR’liğe orada ereceksin. Çünkü; ne sen O’ndan ayrı, ne O senden gayrıdır. (14/12/1972)

• Nehir Ve Kolları

Her tarla akan nehirden almaz. Nehirin kollarından. Meclisimizde olan her kul, nehirin birer koludur.
Yuvanın başındasınız, dileyene sunarsınız. Desti ile alan, daha öteye dağıtanlara da “vazifeli” deriz.
Ne dileyeni susuz bırakın, ne de destinizi. Oluyor, yolumuza gelenler Hak’kı gönülde buluyor.
Olmayan yola gelmez, Hak’kı gönülde bulmaz (15/12/1972)

• O'nda Bir Olmak

O’ndan gelmedik mi? O’nu bulmadık mı? Sıfatları ile var olmadık mı? Aslında ZAT’ı ile var olduk, SIFAT’ları ile varlığımızı bildik. O’na dönmedik mi? Demek ki, O’ndan ayrı değiliz ve O’ndan gayrı değiliz. Evet, sözüm açıktır. Her evde elektrik yanar, ayrı mıdır? Ayrı memleketlerde, ayrı fabrikalar derseniz; hangi güçle çalışır? Onun için , her yaratılanı O’ndan bildikte; O’nun ile BİR olmuş olursunuz…(14/12/972)

O’na vardım, O’nun ile BİR oldum. Bir olan gönüllerle bağlantı kurdum. Olay, sadece budur.
Sen ben değil, sohbetimiz sadece O’dur. O’nda ben, O’nda sen, O’nda cümlemiz Cümlemiz O’nda BİR’iz.
Cümlemiz O’nda Gül’üz. Gül’ünün renginde, aşkının ahenginde buluştuk, kavuştuk. (22/12/1972)

• Benim Olan Yoktur

Gözüm gördü ise, O’nun gözüdür. Elim tuttu ise, O’nun elidir. Aklım yetti ise, O’nun aklıdır. Benim olan yoktur.
Zavallıyız dendi. Neden zavallı olalım? Madem ki O’nun sıfatlarına malikiz, mutluyuz kutluyuz. Çünkü O’nun kuluyuz. (22/12/1972)

• O'nu Görebilmek

Beni benden ayır, beni benden sıyır. Ben demeden, O’nu gör. Beni seni O’nda kar
O’nun vergisinde, kainata sergisinde ne varsa senin içindir.
Demeyin; Kulunu ayırır, sevdiği kulunu kayırır. O’nun kayırdığı yoktur. O’nu sadece seven görür.
Kapını açmazsan, havayı alır mısın, güneşi görür müsün? Karanlıkta oturur, sadece karanlığı görürsün, karanlığı bilirsin.
Hata kimdedir, güneş yok, hava yok dersen? Hatanı düzeltmeye, pencereni kapını açmaya bak ki
O’nu göresin.
(22/12/1972)

• Yaratan - Yaratılan

Güneşin vergisi, kainatın sargısıdır
Güneş de yaratıldı.
Yaratılan her varlık Yaratan’ındır
Yaratılmayan, sadece Allah’ımdır. (22/12/1972)

• Olaylar

Hiçbir olayın ne başı, ne de sonu vardır. Birinin bittiği yerde öbürü başlar. (22/12/1972)

• Hal Ehli Nasıl Olur?

Her olayda O’nu bulduk, her geleni O’ndan bildik. Bilenden sorarsan, bildiğini söyleyeceği şey nedir?
Bilmeyenin sorduğudur. Bildiğimi görmedim, ne bilirim? demedim. Verildiği kadar aldım, öteye bakmadım,
geriye dönmedim. Anda hali bildim, orda nokta koydum. (22/12/1972)

• Deryada Kaybolmak

Deryada kaybolayım diyen, kainatı gönlüne doldurmayı bilendir. Kainatı sevmeden, deryada kaybolamazsın.
Deryada kaybolmak nedir? diyene; Derya ile hemhal olmak. Deryaya girenin, maddeden sıyrılanın,
manaya gönül açtığı an, kaybolduğu andır. Yaratılan her kul, deryadan bir zerre değil midir?
Rahmeti ile düşen her damla yağmur, deryada kaybolmaz mı? Deryaya giren yağmur tanesini ayırabilir misin?
Ne var ki, toprağa düşen yağmur tanesi de toprağa can verir. Toprak; Madde, Derya; Mana. (22/12/1972)

• Mevlâna - Yunus Söyleşisi

Y; Tabduk’un kapısında otuz yıl çalıştım, çalışmaya alıştım. Alıştıkça oluştum. Ne var ki, ışık tutamadım. Sadece saki olup, şarap sundum. Şarabı sunmak için üzümü beklemek, şarabı oldurmak gereklidir. Yani, kendi malındır. Mevlana Hazretleri daha önce demişti; Senin olan sadece aşkındır. Benim sunduğum da kendi malımdı.
Mevlana Hazretleri, hem ışık tutucu, hem şarap sunucudur. O’nun malik olduğu mertebe, peygamberlere layık görülen mertebedir. Hiçbir evliya O’nun mertebesine varamaz. Müzeyyen günün gönlüne dolduğu, yarattığı her varlığa aynı aşk ile baktığı bilinir. Mevlana Hazretlerinin aşkı, kainata milyonlarca defa dolar. Ne sadece kuluna, ne sadece yoluna idi aşkı. Aşamadığı dağı gönlü ile eritir, geçemediği köprüyü dili ile kurdurur, ekemediği toprağı niyazı ile yeşertir amma, isteği sadece cümleye. O’nun aşkında cümle Bir’di, her kulu Pir’di.
M; Sözünü ettiğin, semaya tuttuğun, beni yücelttiğin nedendir?
Unutma ki, cümlemiz bir bedendir…
Y; HAK’ta olan, hakikati görür. Tevazu olumunu hazırlar.
Selam olsun sizlere, geldik durduk düzlere.
M; Yunus’umun sevgisinde Ad’ımı da buldum. O’nun aşkı benden az mı? Yeterince denmeyen, külde kömür olmayandır. Mangalı düşünün. Odunu yaktınız, kömür ettiniz. Kömürü mangala koyar ateşlersiniz. Yanmazsa külde kalır, eline parça gelir. Parça birliği bozar, çünkü Birlik küldedir. Zerre ol ki, elendiğinde Birliğe erişesin. (25/12/1972)

• Allah Kulunu Gücüne Göre Dener ve Eğitir

Yelde O’nu bulduysan, selde O’nu bilirsen; dünya kötüdür diyebilir misin? Müstebit olanın istibdatı, gücünün bittiği yerde son bulur. Ne var ki ona güç veren de/ alan da, Yine YÜCE’dir. “ Niyetini nereye kadar götürebilir?” diye Allah’ım izin verir. İznin bittiği yerde, kulun dönüşü vardır. Onun dönüşü cümlenin kurtuluşu mu olur? Hayır! Her kul kendi ölçüsünü alır. Yazılan ne değişir, ne bozulur. Kendimde bulduğum sadece YÜCE’dir. Cümlede gördüğüm de aynıdır. Madem öyle; ben ayrı, cümle ayrı mıdır? Her kul ile sarıldıkta, kainattan soruldukta; ayrıya düşmez. Yolunu arayan, arayıp bulan, geriye dönmez. Ateşin yandı ise sönmez. Ateşi yanan kul, geceyi bilmez; çünkü, karanlıkta kalmaz..(22/02/1973)

• O’mu sendedir, sen mi O’ndasın?

Allah’ım, cümle ile Birdir ayrı yoktur. Madem Yunus’ta da O, Mevlana’da da O, cümlede de O; Sevgi çember olur, cümleyi sarar.. Aynaya bakarsan kendini görürsün, kendinde O’nu bulursun. O’mu sendedir, sen mi O’ndasın? Cevap sizden olsun!!

“Dünyayı sileyim mi, YAR sana geleyim mi?” dersen; “Gününü bekle, gönlüne aşkın sonsuzunu ekle!” der… Hak olan idrak, göç ile başlar. Dünya idraki, mantığın alabildiği kadardır.” Her kul aynı idrake sahip midir?” derseniz; kul mantığını çok yere bölerse, idraki elbet kısa kalır. (22/02/1973)

• Baki - Saki

Baki olan vermezse, sakiyi tanır mısın? Saki vermezse, sarhoşu bilir misin? Sarhoşu bilmezsen, kendini bulur musun? “Baki olandan, sakiyi sor!” demek; “Yolunu O’ndan dile, O’nun verdiğine uy; sarhoş ile sende sarhoş ol!” demektir. (25/02/1973)

• Yenilenmek

Yenilenmek istersen, an içinde anı yaşa! Her an yeniden doğuşundur, eskiden sıyrılışındır. An siler, an yeniden yazar (27/02/1973)

• Küfür

Nameyi dinleyen, sözün tadını bal ile alandır Küfür, kulun gözüne toprak atandır Dileğiniz gibi söylemek, zevkimiz olsa da; Dileyen gibi söylemeyi, edepten sayınız..(27/02/1973)

• Eğri - Doğru

Meşrebim eğlenmektir, eğri olana gülmektir dersen, doğruyu bilmediğini söylerim. Eğriye eğri demek için, doğruyu buldun mu? Muzdarip olana; “Halin nedir?” diye sordun mu? “Allah’ım, derdine deva” dedin mi?
Allah’ım demek için, sadece kendi derdine çare arama. Cümle ile bir ol, cümle ile var ol. “Ağarmadık saçın hükmü sayılmaz!” dersen; saç ile değil, gönül ile kulun olgunu seçilir. Seçen ne sen, ne ben, elbet Yüce’dir. (06/07/1973)

• İleri Bakmak

Allah’ım her olaya ölçü vermiş. Kulunun gözünü daima ileri baksın diye, başının önüne koymuş. Geriye bakmak gerekse idi, başın arkasına da göz koymaktan aciz değildi. (06/07/1973)

• Çocuk Eğitimi

Meyvenin hamı yenmez, kulun yavrusuna söz gerekmez. Neden? derseniz, eğer doğruyu bilmiyor iseniz; yanlış eğitmiş olursunuz, hatada ancak kendinizi bulursunuz. (06/07/1973)

• Coşmak - Taşmak

Her yaratılanın yaratıldığı hali güzeldir. Coşmuş olan kulun hatası nerededir? Taştığında.. Coşalım, amma taşmayalım. Unutulmasın ki; taşan, ateşi söndürendir.İçin/için kaynayın, cümle ile oynayın. Oyundan maksat gönül hoşluğudur, sabrın başlığıdır. (06/07/1973)

• Serçe

Yuyan bilir, kulunu öyle eğitir. Arayan bulur. Hiçbir yol bilmeyen serçeyi örnek alsa, hatadan kurtulur. (06/07/1973)

• Cemiyetler

Cemiyetler; cemaatlerin düzenidir, düzen bulmuşudur. Her kul düzenini buldukta, cemiyet tüm kalbolur. Öyle cemiyette küfr kaybolur. Sulh, dileyenindir. Cemiyet kalboldukta, sulhe mühür atmış olur, hukuk düzenine uymuş olur. “Nedir?” derseniz; Allah’ım, dünyayı parselleyip kuluna vermedi. Ancak kul; “düzen kurayım adıma, dünyaya temel atayım” derse, düzende aşırı giderse ne olur? Elbet mücadele gerekir. Olumunu bilsen, dünyayı silsen, Allah’ımın ne lütuflarını görürdün. (13/07/1973)

• Mevlâna'nın verişi

Elbet gelişim; ne kendi arzum, ne de kulunun niyazına.. Sadece Allah’ım diledi. “Yolunu dileyenlere..” dedi. Yanılmayın! “Yolunu dileyenler” deyince, sadece kendinize mal etmeyin.. (27/07/1973)

• Hak Yolu

Cümlenize selam olsun, Hak Yol’una adım atılsın. “Atmadık mı?” derseniz, durmak yok!.. Her atılan adım, yeniden doğuştur. Dursan; attığın adım nerde kalır? Hak Yol’unda durmak yoktur. (02/08/1973)

• Fıkıh

Fıkıh, kainatın sözlüğüdür. (04/08/1973)

• Yorum

Ulema, ilmini gönlünce yorumlar; yorumda hata aranmaz. Usta, muayyen ölçüde masa yaptığı halde, birbirine uyduramaz. Çünkü, aldığı kereste birbirinin aynı değildir. Yazanın yazdığı, okuyanın niyetine göredir. Onun için her kulun çözümü bir olmaz, hatalısın diye ona itiraz edilmez.
Bir ağacı düşünün, her bir yönü ayrı çeşittir. Ayrı yönlerden gören, gördüğünce tarif eder. Ayrı tarif ediş, hatalı mıdır?. (04/08/1973)

• Marifet

Marifet dileyen, mesleğini öğrensin. “Çıraklık yaptım” desin, ustaya öyle dönsün. Marifet bilenindir, her hale uyanındır, gönülde duyanındır, dilinden silenindir, içinden bilenindir, noktayı görenindir, “yerim bu” diyenindir. (10/08/1973)

• Hakikat - Hikaye

Olumunu dileyen köküne su verendir. Hakikati arayan, hikayeyi silendir. Hikaye nedir? Her olay kulun hikayesidir. Öyle bildiğin an, hakikati bulmuş olursun. Olay olacaktır, silemezsin. Kendini olayın dışına çıkardığın an, hakikat sende tecelli eder.
Güneşin vergisinde seni ısıtan nedir? Gününü aydınlatan nedir? Uymadığın olayda, buluşun nedir? (Uymamaktır dendi..) Uymazsan da olacak, uysan da. Uydukta, çözümü beraber gelecek. Güneş, onu bileni ısıtır, onu göreni aydınlatır. Bir odaya girersen, her yanını örtersen; ne ısınabilir, ne aydınlanabilirsin. (10/08/1973)

• Sorgusuz Kalmak

Ummadığın olursa, Bu nedendir? der misin, O’na sual eder misin? Yağmuru bekledin yağmadı; ümidini kestin, ekinim yandı dedin. Sabaha kalktın, yağmuru buldun. Sual açabilir misin? Her olmadık gibi görünen, olumunda kulu şaşırtan O’ndandır. Onun için hiçbir olaya sual açmayalım, neden olmadı? diye suçlamayalım, sonra “nasıl oluştu?” diye şaşkınlığa düşmeyelim. (15/08/1973)

• Meşreb

Meşrebin en güzeli; rüzgarın sesinde nağmeler bulmak, denizin sesinde şarkılar duymak, çiçeğin eğilişinde raksını görmek, hayvanın sesinde dumanı silmek. (15/08/1973)

• Nefes

Nefes, kulun can sesidir. Nefes; hem zahire, hem batına kapıdır. Dünya kapısını açar, ahiret kapısını örter. Ahiret kapısını açtıkta, dünya kapısını örter. İki tarafa açılan döner kapı. (15/08/1973)

• Deli - Veli

Deliye veli desen bilmez. Veliye deli desen, gülmez. Bilmeyene dünyayı versen silmez. Bilene bir mendil versen almaz. “Hak!” der, yürür; halkı gönlünde bilir. (15/08/1973)

• Cebir

Cebreden, cebrinden selamet bulmaz, selameti kendinden bilmez, yerini kimseden sormaz, kaydına ne arasa bulmaz. Almadığın örneğin sanatını bulamazsın, oymayı eline alsan işleyemezsin. Kahrına verdiğin, zulmümle dediğin; açmadan okuduğun kitaba benzer. Gönül açılmaz kul gözüne, mikrop saçılmaz kul özüne.. Gözden silinen özden bulunur, orda kulun aşkı okunur. Gezdik çizme ile, çözdük sevme ile.. Gördük, bildik, sevdik. (17/08/1973)

• Öfke

Yenmediğin öfkenin zararı kendinedir, yendiğin öfkenin karı da kendine. (17/08/1973)

• Tac - Taht

Hizmetini O’na diye görürsen, tacı/tahtı bakidir. (17/08/1973)

Tahtını kuran, tacını dileyendir. İzin verilmedikte, tahtın boş kalır. (17/11/1973)

• Aracı

Nâmeyi yerine varsın dersen; elden ele iletme, ayağınla götür, elinle ver. (17/8/973)

• Şahit

Celbedilen tanığın görgüsünden başka, soru sorulmaz. Ehli Vukuf; sarahaten söyleyebiliyorsa ehlidir, yoksa yalancı şahittir. Ehlinden şüphe edilmez. (18/08/1973)

• Saygı

Benim inandığım, beni aldatırsa kuluna saygı olmaz. Saygı; O’nun Ad’ına iş görenedir. O’nun Ad’ını gönlünde bilenedir. (18/08/1973)

Mütevazı oluşta saygı vardır, saygıda sevgi vardır, sevgide O vardır.. (25/08/1973)

Yiyelim verdiğini, dürelim serdiğini, sevelim sardığını, sayalım kurduğunu; saygıda selamet vardır. (02/10/1973)

• Gönlü Pazara Çıkarmak

Gönlünde bileni, ne bilirsin? dersen; Hakk Ad’ını sergiye koyarsa, gelişi güzel harcarsa, gönlünü pazara çıkarmış derim. Pazarda olanı da her kul görür. Cemde darlık arama, cimde noktayı sorma, sinde yargıya varma! (18/8/973)

• Arayan Bulur

Suyun kıt olduğu yerde, kula ne gerek?” derseniz;
Arayan bulur. Bulamayan, Allah diye diye ölür. (18/08/1973)

• Ceviz Kırmak

Daha önce dedim; çetin ceviz zor kırılır. Ne var ki, “kıramadım diye bir kenara koyayım, kırılsın bekleyeyim” diyemezsin. Çünkü ne kadar bekletirsen beklet, kendiliğinden kırılmaz. Kıracak, ÖZ’ünü bulacak bir vasıta gereklidir. (Soru:Bir aracı mı?) Evet. (Soru:Kimdir?) Onu da kulun kendisi bulur. Bir cevizi kırmaktan kaçınırsan, dünyanın yaşantısında binlerce ceviz kırmak gerektiğinde, kainatı şaşırırsın.
Diş bademi diş ile, taş bademi taş ile kırılır. Sen; taş bademini de, diş ile kırmaya çalışırsan, ağzında yuvarlar durursun. (19/08/1973)

• Mucize

Mucize topyekundür; Her yaratılana...(25/08/1973)

• Men Edilen

Men edilen, Kur’an’da verilen, senin ışığın olmalı. “Men edilen, ışık olur mu?” derseniz; elbet olur! Çünkü kul, hatası ile doğruyu bulur. Eğer hataya düşmemiş olsa, doğrudan bihaber kalır. Eğer yollar çamur olmasa, taşı/toprağı kulu rahatsız etmese, düzenlenir miydi? (25/08/1973)

• Mücadele

Gölün sineği bol olur, mücadele gerekir. Ne var ki, mücadele dahi yıkıcı değil, yapıcı olmalı.  (29/08/1973)

• O Gün

Bugün, o günün kapısıdır, bugün alacağın, o günün tapusudur. (27/09/1973)

• Cevher

Cevheri keşfeden mi maharetlidir, yoksa keşfettireni bilen mi? (27/09/1973)

• Makam

Makam’ı “Neredeyim?” diye soran; Yaratan’ın yarattığı yerde olduğunu bilse, Sorudan uzak kalırdı. Nerde olursan ol, O’nun makamındasın!. (19/10/1973)

• Bilen - Bilmeyen

Bilemeyen bilen ile bir olmaz, bilemeyen hatalı görülmez. Aramazsa , “nerede bulsam?” demezse, Allah’ım uyarmaktan aciz değildir. Her olayın bağlantısı, kulun görgüsüne açık değildir. Kumaşı alalım, makasa vuralım derken, bedene uyanı düşünürsünüz. Her kul, kendine uyanı alır. Sana uyanı öbürüne mal etme, bir yanı noksan kalır. Her pişen aşı, yalnız yiyen bilir; yemeyenin sözünü etme, dişine göre alır. Dişi olmayan, bademi nasıl kırar? Elbet, taş ile. Aymayı bilmeyen nasıl uyanır? Ayağına gelen taş ile elbet. Taşa küfredersin, canımı yaktı dersin; yaptığını bilsen eline alır öpersin, bana dost imişsin dersin.. Unutmayın! Her yarattığı kula dosttur, hayvana posttur. (31/08/1973)

Cümleye yolun özünü gösterdik, Yaratan’ı sevsin diye.. “Sevmeyen olur mu?” demeyin. Bilenin/bilmeyenle bir olduğu görülür mü? Bilen kimdir? Bilmeyen nedir? Bilen; kendini silendir, kendinde O’nu bulandır. “Her varlık O’nundur” diyenindir. O’nun olanın; O’ndan olduğunu, çözendir. Mimarın yapısında, görenin kapısındayız. Mimarın yapısında taş ta var; kum da, tahta da.. Hepsi bir bütün olup, binayı meydana getirir. Onun için deriz; hatalı aramayın, bir bütün oldukta onun da yerini görün. (19/10/1973)

Cevher; değeri elinde tutanın değil, gönlünü O’na uyduranındır. (26/11/1973)

• Gerçek - Gerçeği Bilen

Gerçek olan nedir? YÜCE’nin kendisidir (11/03/1973)

Gerçek olan, O’ndan gelene uyandır. Gerçeği bilen; “Hakk'ın eli üzerimde..” diyendir. (24/09/1973)

"Gerçeği arayayım, doğru yolu bulayım” dersen, dileyiştir. Ne var ki, gerçeğin açılacağı an, hangi andır? Bilmen için; gönül gözünün açılması, Hak gerçeğin dilenmesi gerekir. Gerçekten maksat, sırları değildir. Her var olan açıktır, ne var ki sır sendedir. Zorladığın kapı sana ikinci kapıyı gösterir, orda gücün kesilir. (16/10/1973)

• Servet

O’nun ile geldik, O’nun ile bulduk, O’nun ile güldük. Yolumuzu dileyene, gönülden selam verdik. Kahrı; O’ndan değil diye sildik. Sönmeyen ateş olduk, kül olduk kainatta savrulduk. Kulun bahçesine gül diye dikildik. “Servette ferah vardır” diyene, “eyvallah” dedik. Ne var ki servette, her kulun telakkisi değişiktir. Kimi maddeye, kimi manaya servet gözüyle bakar. Cümlesine eyvallah demek düşer. (27/09/1973)

• Yumuşak Yol

Yumuşak yoldan maksat; yolunu bulanın, yolunda bıraktığı izi. Yerini bulan; doğru yolu bulanın yumuşak yolu, arkasından gelene iz bırakandır. (02/11/1973)

• Ya Allah

Ya Allah! demekle yol yağ ile bal misali açılır. Yiyenin yediğine, Nur’undan nasip verilir. Nasibin O’nun eli ile yazılır. Yumakta çözüm ararsan, sabır ile dürülür. Yağan karda toprak, örtü misali serilir. (02/11/1973)

• Cemal -Celal

Cemal’de güzellik seçilir. Celal’de öfke sorulur. Cemal’i de, Celal’i de kulunun gönlündedir. Yerinmeden dönelim; içtiğimiz acı olsa dahi, güzellik arayalım. “Dert” demekten sıyrılalım. Kumda biz de iz bırakalım. (02/11/1973)

• Şeriat

Şeriat nedir? Yıkanmış çamaşırın ütüsü. Kirli çamaşırı ütülersen, kirini daha çok meydana vurursun. Ütülemeden giydiğin, gözünü rahatsız eder. Senin rahatını bozan, şeriata aykırı düzendir. Kendini yıkanmış, Hakk Nur’u ile paklanmış gördükte, elbet ütüyü de dilersin. Ne var ki; ütüye vakit ayıramadıkta, paklığınla yetinirsin. (02/11/1973)

• Kulluk

Kulluk; hem kolaydır, hem zordur. Kolaylık nerededir? Kul olduğunu bilsen, O’ndan gelene uysan. Zorluk nedir? Sorguya düşmek, her olayın nedenini aramak. (02/11/1973)

• Medeniyet

Medeniyet; her yıkılanın yerine oturan, yeniden başlayandır. Medeniyet dedikte, aynı ölçüleri arama. İncelik/zerafet; yaşantılarda medeniyeti de inceltir, son safhaya götürür. Ne var ki; hiçbir yaratılanda son olmadığı için, çöküntü görülür. Çöküntü nasıl olur? Yapıtta çöküntü veya kayıtta. Kaydına öyle yazılır, defter kaldırılır. (03/11/1973)

• Cüz

Cüz dediğin; cezbeden çıkarmaz, canında Canan’ı buldurmaz. Canını Canan ile bir bildikte, cüz sana onu bildireni gösterir. Mevsimi gelmeden giyinirsen terlersin, mevsimi gelmeden soyunursan üşürsün. Bilmeden cüz’den ararsan; kapılırsın, sel misali.  (09/11/1973)

• Birlik - Darlık

Minareden gelen seste O’nu bilirsen; sesi değil, sözü alırsın. Çünkü sözde ÖZ’ü bulursun, ÖZ’ü buldukta O’nun ile BİR olursun. Birlikte sen varsın! Birlikte ben varım! Öyle ise Birlikte sadece Biz varız. Biz oldukta, her hali kutlarız. Niye?.. Kendimizi bulduk diye. (19/10/1973)

• Kendini Bulmak

Kendini bulmak söz ile olmaz, kendini bulmak saz ile çalmaz. Kendini bulan sükuta erendir, alan değil verendir, “ yama olayım “ diyene gülendir… Çünkü o, yamanın ta kendisi olmuştur; fistan olmaktan geçmiştir. (Fistan: Dünya hali) Kapına kul olayım demekten uzaklaşmıştır. Çünkü aradan kapıyı çıkarmıştır. Cemden kendini çıkarıp, tekrar ceme dönüşmüştür. Cemin içinde tektin, çıktın; tekrar dönüşte, cem ile tek oldun. Nasıl ki aş; pişmeden ayrı/ayrıdır.. Yağ/ tuz, her türlü malzemesi ayrı/ayrıdır. Tek başlarına tatları da ayrıdır. Bir oldukta, tencereye girdikte, hep bir tat oldukta, kulun sofrasını doldurur. (19/10/1973)

“Yaşamak güzel..” diyene, “Eyvallah” diyelim. Yaşamanın özünü verelim. Sevenin var ise, seven kadar yaşarsın. Sevenin yok ise?.. Onun için “neden”de; nedeni kendinde ara! Kendini buluş odur. Hatayı kendinde arayıştır. “Ben mal istemem, mülküne ortak olmam” demek değildir, kendini bulmak… Ne malı istediğin kadar verir, ne mülküne ortak eder!. (19/10/1973)

Alayda görülen birliktir. Birlikte görülen dirliktir. Birlik, kuvveti geliştirir. Darlık bölüştürür. (10/11/1973)

• Dem

Demde buldum, demde gördüm, demde erdim. “Dem nedir?” dersen, tefekkür. Demden maksat, mey ile kendinden geçme. Mey olmadan kendinden geçersen, yolunun eri derim. (26/11/973)

• Bilgi

Bilmediğim çoktur, bildiğim Tek’tir!” dersen, her verenden bir söz öğrenirsen, kârın senindir. (26/11/973)

• Sebepler

Kapının her açılışına gönlün sebeptir. Yolunun ayıklanan taşına, sevabın sebeptir. (26/11/1973)

• Din

Dinde aranan, gönüle konulandır. Çevreye uymayı elbet bilmeli, sözde arananı gönülden demeli. Canım dedikte, Canan’a uymalı, bedeni silmeli, dünyayı bölmeli. (01/12/1973)

• O

Bileceğin tek şey; yaratır/ gözetir, gözettiğini özletir. Sevmeyeni dahi, gün gelir sevdirir, kendini buldurur. Şüpheniz olmasın, kaygu gönüllere dolmasın! Çünkü, kainat O’ndandır, kul, O’nundur. Buluş O’nadır, dönüş O’nadır. Bilse/bilmese, görse/görmese…!(07/12/1973)

Yer silinmez, gök delinmez, susuz asla kalınmaz. Yerde bulamazsan, gökten dile; rahmetini asla esirgemez. “Dileyene verir” denirse, yanlıştır. Çünkü O, dilemeyene de verir. Ne var ki, dileyen görür. Gördüğü için, “aldım!” der. Dileyen kuludur, dilemeyen kulu değil mi? “O” sende, ne var ki sen de “O’nda” ol!.. Yunus’um der ki; “O’ndan olayım..” dedim, ömür boyu yürüdüm. Dönüşte yanıldığımı gördüm. O’ndan almadığımız an var mı ki, yürüyüp te alayım? Dileğimiz; vergisini görmek olsun, almak değil.. Vergisini almak kolay, görmek zor! (07/12/1973)

• Su

Dünyanın kaygusu; sevgiyi bilip, bulamamasıdır. Ne var ki, bilinen şey bulunmaya meyyaldir. Her kulun gönlünde aşk çiçeği mevcuttur. Ne var ki, su gerek, suyu verecek gerek… Aslında kainatın tümü sudur! Madem sudur, neden dönüşten şüphe edilir? Taş gördüğün de sudur.. Ateş dediğinde sudur. Suyu, su ile beslersen gidiş nereye? Yaya giden ile, arabaya oturan aynı mıdır? “Yaya giden yorulmaz, arabaya binen karılmaz” dense de; giden gittiği yerde aradığını bulur, aradığı ile bir olur. (07/12/1973)

• Yenmek - Yenilmek

Yenemediğimiz rakibi, yenen ile dövüştürürsen; övünme sana düşmez! Gücün üstünde güç vardır, yenilmeyen olmaz. (07/12/1973)