1970 (14)

MEVLÂNA’yım ben!

(Bu tebliğin başı şimdilik bulunamamıştır)

1 Şerri kul yaratır, yanına-yönüne-yorganına düşman olur; ALLAH’ın verdiğine kanmaz, başka kulda gözü olur. Onunkine yolu olur, kötü düşünür; düşündüğünü günde yapar, yumaktaki hata onu kötüye atar. Kötülüğü yense, ‘HAK hayır verir.’ dense; kötülük olmaz. ALLAH’tan gelmez. ALLAH öyle kulu cezalandırır. Yolunda olan bilir; YARATAN, yarattığını görür. Kul bilmez, haklıyı haksızı ayıramaz.

2 Geldik YUVA’ya, oturduk havaya. Güldük-söyledik, şakalar ettik. Geldik oturduk, meclisi kurduk; sunduk yunduk, ‘YARATAN.’ dedik, AŞK’a geldik.

3 Yumaktan sorsak, demetten yapsak, güllerin yapraklarını çoğaltsak; olur mu? Yumak saranlara, beni duyanlara sordum. Olmaz! Kul yaratamaz, ağacı-yaprağı. Ağaca yaprak, kul olur. Yaprak yapamaz, çoğaltamaz. ALLAH İZİN verirse; ağaca da, demete de, yaprak verir çoğaltır. 

4 Dönelim sözümüze. Sizin meclisinizi ben kurdum, yoluma çağırdım. Sizden hoşnutum, ALLAH da hoşnut olsun. Gider gelirim, döner dururum. Vazifeliyim. Gittim geldim, YUYAN’ı gördüm. Dünya büyükse, kulu çok ise, bize de vazifeler verilmiş ise; gidip-gelmek, dönüp-durmak, vazifemizdir. OMAR der ki: “Adalet karıştı, danışan kaçtı. Dünyanın işi, şaşırdı kişi.”  Duyuyorsan, dinliyorsan, alırsın haberi. Okur yazarsın. Yumak sararsın, haber dinlersin, duymaz mısın? Münasip lisan ile anlattım. Dilendiler, yolandılar. Sonra kaçırdılar. Andılar, kondular, geçirdiler. Şimdi de sakındılar. ‘Dayansınlar.’ deyim, yürek ister. Dertlerine kürek ister. Küreyene yanaşmaz, KORUYAN’a bakmaz. ‘Günü geldi, ver elini.’ der. Gün geçince, ‘Git yoluna.’ der. Paşa’ya değil, ona el verene, yön verene, yol verene. (İsmet İnönü-Demirel)

5 YARATAN, yarattığına, kullarına. YARATAN’ın kullarına, ‘Kulum.’ der. ‘Anmadın, yunmadın.’ desen; ‘ALLAH.’ der, kul kandırır.

6 ‘Yuvanın gülü.’ deyim, seni uyutayım. Gönlünden bağlısın. Münasip dedik, uyuttuk. Uyumasan, suya gidemezsin. Benden bilemezsin. Gönül uygun, yola vurgun. Konuşsa açılır, meclis saçılır. Onun için uyur. Beni bilir. Yumak sardı, ‘Hayır.’ dedi. Yalnız değil. Bilir, görür, davayı kazanır. Dayanır; dayanan, güvenen, yumak sararken gününü bilirken, muradı alır. Karışır, toplaşır, hesaplaşır. Hesabı kuvvetli, başarır. Olur yürür. Anında der, yardımcı olur, YUVA’ya gelirim. Yol YUVA’dan, YARDIM ALLAH’tan. Yürüsem yürütsem ALLAH’tan, gidiş gelişim ALLAH’tan.

7 Yürek çok nazik. Gün yün yumak değil. Yumuşak değil hava. ‘ALLAH’ım.’ desin, yurduna hayır dilesin. Sen yüreğin hoş tut. Siyaseti boş tut. Senin neyine? Yoluna bak.

ALLAH’a ısmarladık.