16 Haziran 1970 

MEVLÂNA’yım ben!

1 Niyazlarla niyet yol bulur. 

2 Yanılmak, kula dünya meyvesi. ADEM dahi yanıldı, nefsine kapıldı. ‘Neme yol benim?’ deme. Yolun yolcusu, gönlünün kolcusu oldun. Vazifeni değerine uygun gör. ‘Olmaz YUNUS.’ dediğin, yolunda rastladığın; YUNUS’un kendisiydi, sana görüntüsüydü. Onun kimliği dünya kulluğu, ÇAKIR’ın gönül yoklaması. Aynı görüntüyü vermek ALLAH’ıma güç mü? Daha evvel gördün mü? Konuşana değil, sessiz durana bak. Konuşmak göçmüşe, yalnız gönül yolu ile. Olmuşa yumak sarmak güç gelmez. Dünyaya geldiğine pişmen olmaz. Gitmektin hiç korkmaz.

3 Güne başlarken (ULU’nun) adını anmalısın, yanına çekmelisin. Her günün dileği olmalı. ‘Evvel ALLAH sonra YARDIMCI’m.’ dersin.

4 YUVANIZ uğrak oldu, ben hancı oldum. YUVA’da gelenleri ağırladım, adınıza. Meclisler kuruldu, niyazlar edildi, gönüller yunuldu. YUVANIZ han, ben hancı olduk. Gelenlere baktık, gönüllere aktık. Dünyayı amade olmayanlara sattık. Akçe yerine günün duasını ettik.

5 Dünyada kalan yok. Gidene bak. Layık olduğu gün gelir, vazifesini alır.

6 Kul güğüm doldurur, olmuşa yol arar. Ateşine su arar. Sudan uzak kaldıysa, gönülden kavrulduysa; hatayı kendinde arasın. Sudan uzaklaşmasın, dünya nimetlerine dalıp ahireti unutmasın. Geç kalmış kula dedim, sizlere değil. Dünyaya dalar, sudan uzaklaşır. Susuzluk başa gelince, yanar kavrulur. Geç kalışa göredir.

(Bu tebliğin sonu şimdilik bulunamamıştır.)