13 Aralık 1980 Süleyman Hayati Dede'nin evinde alınan tebliğ Konya

MEVLÂNA’yım ben!

1 'Gel gör!' dedik, 'Sen bul.' diye cümlenize söyledik. Selam olsun, her niyaz yerini bulsun.

2 Çevreyi dolaşanlar, güzele alışanlar; 'ALLAH'ım!' desinler, selama dursunlar. Gelenlerden, sevenlerden, 'Yolumu ver!' diyenlerden ALLAH'ım RAZI olsun. Deryaya açılacak sulardan geçilecek, 'YAR!' diyen her kulu bilenden sayılacak. Geldik suyun başına, dedik, 'Tuz al aşına.'; 'Güzel yol verdi.' diyen, gülsün cümle komşuna. Kapı-kapı açacağız, seven sevmeyen dolaşacağız, 'Her olaya alışacağız.' diyelim, sayan ile seveni örnek alalım. Gönül ile gelenleri, 'AŞK ŞARABI.' diyenleri, gelişte karşılayacağız!

3 El üstünde adım var, geldiğiniz yuvada andım var. ÖZ ile söz bir olmuştur, akan sular göl olmuştur, verilenler hal olmuştur. ALLAH'ım RAZI olsun, adımıza açılan yuvada gönüller huzur bulsun. Geldik selama, durduk, döndük, kainatı sardık; Her kuluna 'Niyetin?' dedik.

4 "Kapıya göz atalım, gönülde AŞK'ı hazır tutalım. Oluştan geldiğine, deryada bulduğunu, yerden göğe aldığı gibi kaldığını." dedi, VELED sözü aldı:

5 "Döne-döne buldum SENİ, 'Kandım!' diye bildim SENİ. AŞK ile yanmadan, yanıp kül olmadan, kul olunmazmış; mihnetine düşmeden, nimeti bilinmezmiş. Ocağı yanar buldum, dünyayı döner bildim. Hazırda geldim, huzurda durdum. 'EYVALLAH!' diye-diye, kuluna kulluğu sildim." dedi, VELED selamladı.

6 DOST KAPISI aşınırsa, kulu kulunu düşünürse, ERENLER huzur alır, huzur kuluna kalır. Gelenlere selam olsun, kulluğa nasip alsın. ALLAH'ıma cümleniz emanet olsun. EYVALLAH!

ALLAH'a ısmarladık.

LÂİLÂHE İLLALLAH MUHAMMEDÜR RESULULLAH