yandığınca yansın sabrına uysun kalbini bilsin
yanımıza günde değil varolduğu günden beri gelirdi
yelsiz ömrünü selsiz geçirdi yerine oturdu gönlünü doldurdu
ne taşana söz etti ne yoluna göz attı
adım almadan bildi maddeyi doğmadan sildi geldiği gibi kaldı
varsın ata sırtımdan binilsin dedi binek taşı oldu
23 mayıs 1973
veyselin adını geçeyim
ona yağan yağmur gözünü almış
ne var ki
gönlünü nurlandırmış
“Dost haline büründük, dost
elinde süründük, AŞKI ile sarındık. Gah bölündük, gah
bilindik. İnce elekten elendik, ince tarakla tarandık.” dedi, VEYSEL
sözü aldı: (VEYSEL
KARANİ mi?)AŞIK VEYSEL.
VEYSEL yürüdü.
Tarihsiz
Çevremiz bağlardır bahçelerdir
Ufkumuz engin denizlerdir
Hem yeşili severiz
Hem maviye döneriz
Gördüğümüz güzelliklerde
Rabbimin mührünü tanırız
O ki yaratanın kendisidir
Yaratılanın tanrısıdır
Sevginin dengesidir
Sazı aldım elime
Aşkı verdim dilime
Sevgi koydum gönlüme
Dedi ÂŞIK VEYSEL gönülleri dolandı
Her birimizi sevgi ile selamladı
Denildi ki O kemale erdi mi
O dostunu buldu mu
O destisini doldurdu mu
O erenlerin safında
Görenlerin sathında
Sevenlerin defterindedir
Hem okur hem yazar
Hem sever hem sevilir
