05 şubat 1970
Madanda, MUAVİYE’dir galip
Adına Allah’ım talip
Kazandı denilir, kul adı söylenir
Allah’ımın verişi unutulur
Atanın sözünü unutma
Öğüdünü gönlünden çıkarma

20 eylül 1972
(Bir Bektaşi babası arkeolog ve tarihçi imiş.
Celsede “şeytan ve MUAVİYE müminin dayısıdır” sözünün açıklanması istenilir)
Gönlünü yokla
Mümin olanın dayısı
Yolunun hocasıdır
Yolunun hocası
Yuvanın bacasıdır
Baca olmazsa
Ateşi yakamazsın
Baca olmazsa
Dumana yol veremezsin
Vazifeden şüphe ettiğin an
Gelişe isyan etmiş olursun
Vazifesi olmayanın
Yaratılması düşünülemez
Şeytan senin dostun mu?
Düşmanın mı?
Şeytan isyanın örneğidir
Eğer şeytan olmasa
Sen senliğinde kalırsın
Benliğini bulamazsın
Ben deyip kendini silemezsin
Öyle ise şeytan dosttur
Şeytan dahi seni kazandırır
Beni kazandırana
Neden düşman olayım?
Onu bilgimden sileyim?
Neden sohbeti hata görülür?
Sohbet, sohbet bilmeyenden öğrenilir
Şeytan Yüce’nin yarattığı değil mi?
Kulu Yüce’nin dilinden
O’nun sözünden ettiği anda
Şeytana söz vermez
Allah’ımın dilinden konuşan kul
Şeytana söz verdiğinde
Yüce’nin dilinden çıkmış olur
Mümin olan şeytandan korkmaz
Onun özü de O’dur
Şeytandan korkulması gerektiği gösterilir
Ona değil
Cümleye örnek verilir
Müminlerin dayısı
Bu örneğin temsilcisidir
Sözümüz allansın
Bebek misali belensin
Eyvallah denilsin