8 Ocak 1969

MEVLÂNA'yım ben! 

1 Hoş gördüm. ALLAH'ın DEDİĞİ olur, gayeler yerini bulur. ALLAH'ın bildiğini kul bilmez, O'nun İŞLERİ’ne akıl sır ermez.

2 ‘Arkadaşlarımdan dün ölen?..’ dedin. ‘Kaderim benim böyle. Yünüm az imiş, günüm bitmiş; geldim buraya, çok güzel imiş. a inansa, gönlüne atsa, olur rahat. Gayret edin orada, hayret edin burada. Güzel çok bu alem, hak edene, gayesini bilene. Doğruyu bilin.’ Söyledi arkadaşınız, var mı ona soracağınız? (...) ‘Sizden ne isteyim, isteğim ALLAH'tan. ALLAH dilerse verir, onları kurtarır.  Yanık yüreğin bana; düşünme beni, üzülme bana. Benim rahatım iyi. Yerimi bulmadım, adımı almadım, yanımdakini bilmedim. Gelecek günüm göreceğim, yerimi öğreneceğim, yanımdakini öğreneceğim.’ ALLAH yününün çilesini kısa vermiş, kaderi öyle imiş. 

3 ALLAH YARATIR, ömrünü verir, çilesini bitirir. Günü gelen gider, kalan kaderini görür. ALLAH'ın EMRİ’ne şirk koşulmaz, O'nun dediğine kusur bulunmaz. ALLAH sizden iyi düşünür kulunu. Andığının kaderini yaratan. Hastalık çekmek daha mı iyi, yudum-yudum ölmek daha mı rahat? Onun derdi vardı; kendi bilirdi, yolda gitse biraz dururdu, uğradığı yerler yüz çevirirdi. ALLAH onu severdi de tez geldi, dünyadaki çilesini sardı bitirdi.

4 Buranın güzelliğinin bir vasfı da, yokluk. Yok gitmek, yok gelen burda. Burada üzüntü olmaz. ALLAH'ın VERDİĞİ’ni görür, bulur, sebebini düşünür. ALLAH'tan diler, kula gitmez; ALLAH'ın KURTARICI olduğunu bilir, bildiği için üzülmez. Yavrusunu ALLAH'a emanet etti, gözü arkada kalmaz. 

5 DEDE’sinin dileği; “Bana uysun, adımı bilsin, dediğimi duysun, yolunu bilsin, adımı benim gibi yaşatsın, bana RAHMET okutsun.”

6 YASİN okusun, beni ansın. 

ALLAH’a ısmarladık.

LÂİLÂHE İLLALLAH MUHAMMEDÜR RESULULLAH