1970 (5)

MEVLÂNA’yım ben!

1 Niyazın mümin kula yol verdiği bilinir. Yolun uygunu verilir. Sebep sorulsa, ‘ALLAH’tan.’ denir.

2 Nimetin verilişi ham kulun yanılışına göre olmaz. Mümin olan dayansın, ‘ALLAH’ımdandır.’ desin, duasını eksik etmesin. Okumak güç gelmez, selamet geç olmaz. Kuruntu kula huzur vermez. Gidişe değil, ALLAH’ımın HUZURU’nda eğilişe yer verin. Dönüş kula zarar vermez, eğilişin YM olduğunu, HAK’tan gelenin HAKK’a gittiğini bilesin. ALLAH’ım olanı görür, hak olanı ayırır. Üzüntü etmeyesin. ALLAH’ına dayan, kuldan gelene değil. Söze söz gerekmez. Danıştığından söz edilmez. Sebep sormasın, ‘ALLAH’ım verdi.’ desin. Yuvanın selametini, ALLAH’tan dilesin. Münasiptir andığına huzur vermek, yolunu HAKK’a çevirmek. Demeyin ‘HAKK’adır.’ Huzursuzluk, dönüklüktür. Saman yansa, alev yapar, alevi kendini yakar. Samanın alevi, etrafa yayılmaz. Olay budur. Dumanını dağıtsın, ‘ALLAH’ım.’ desin duacı olsun, AYET EL KÜRSİ okusun. Yuvada okusun, kim isterse. Çocuğun duası makbuldür. ALLAH’ına bağlı olmak, ALLAH’ın SEVGİSİ’ne nail olmaktır. Duası kabuldür. Geçen unutulur, gelen umutludur.

3 Bağırsın gönülden, yanındayım bilsin. Şüphesi olmasın.

ALLAH’a ısmarladık.