1970 (11)

MEVLÂNA’yım ben!

1 Olmaya, düzen vermeye kulun gücü yetmez. Kulun dilediği yerde ağaç bitmez. Amade oldunuz, varlığımı bildiniz.

2 Sedef nalın giydim, sedefli nalın giydim. Sedefsiz ne doluydum boşaldım, ne boşluktan usandım. Ayağım yere bassa, yerden dikeni alsa; bir anda canım yanar, geçince unutulur. Olaylar hep söz olur. Geçti gün, geldi bugün. Yarın beklenir, merak eklenir, günün huzuru bozulur. Gününü yaşarken yarını düşünme. ‘ALLAH’ım BİLİR, doğrusunu verir; O'na sığındım, kötüden ayırır.’ dersen, gününün huzurunu yaşarsın. Üzülmekle düzen değişmez. Umut güzeldir, bulut kötü. Dumanı düşün; üflersin bir yana gider, duman dumanı takip eder.

3 Aynaya baktık cümlemiz, duyduk sesimiz. Aynanın görünüşü gönlümüze uygun. Sepetin yapısı, yuvarlak kapısı; açık olur, içine ne atarsan alır. ‘Doldu.’ demez taşar, olmuş meyve koysan akar, hamını muhafaza eder; yapısına uygun. Dünya hamalı kula benzer. Dünya hamalı kul da; kötüye kapısını kapamaz, ‘Bana lazım değil.’ demez, ne versen alır, etrafa taşır. Ne var ki ULU’ya bağlanmaz, el alıp toplanmaz.

4 Açtık sofrayı suyumuzu içtik, el açıp ALLAH’ıma şükrettik, çekildik kenara bekleştik. Saki sundu şarabı, MEYDAN aldı sarhoşu. Aldığına dahil olalım, DERYASI’na sahil olalım, dalgalarla boğuşalım.