|
12 Kasım 1970 MEVLÂNA’yım ben! 1 Hoş geldim deyim, sözümü açayım. Hummalı olmaktan, yuvan duman aldı, üzüntüsü kaldı. Olgunluk sende kalsın, beklemek andın olsun. ‘Olmaz.’ deme. Olmuşu görmek, uzakta değil. 2 Almayı bilene, vermek zor gelmesin. Almayı kendine düşündün, umduğunu bulmadın. Atmak güçlü, yavru değil suçlu. Atmakla, yavruya üzüntü verirsin. Suçluyu aramayalım, geçen günü yolumuzun üstünde tutmayalım. Geleceğe duacıyız. Yalnızlıktan korkma. 3 ALLAH’ımın vereceği-verdiği hesaplıdır, olanı bilesin hayırlıdır. Asmanın verdiği koruk, erdiği şaraptır. Beklersen, şarabı içersin. Dumanın dağılır, olgunluğun görülür, gümüşün yolundan altın yola geçilir. 4 (Büyü sorulur.) Günümde de denirdi, sözü çok edilirdi. Uymadım, duymadım, varlığını bilmedim; her olayı, ALLAH’ımdan bildim, hayıra yordum. Elbet ALLAH’ımdan gelende hayır vardır. 5 Sunduğuma uyarsın, günü gelir görürsün, sevinirsin-sevinirsin. Huzuru buldun, ‘Uyduğum.’ dedin, yolumu aldın. Neticenin, gününe değil yönüne bak. Geçene yanma, her söze kanma. ‘Soğuk.’ diyene de ki; ‘Ağız yolunu geçtim, gönül yolunu seçtim.’ Üzüntüyü bedenine mal eder, ‘Dertli dünya.’ der, dünyadan soğur. Onun dilinden, onun elinden, yuvanın anahtarını alırsın. Oluş, mucize değil, dünyanın gidişidir, kulun dönüşüdür. ALLAH’ım, hayıra yoran kulunu sever, şerden uzak tutar. ALLAH’a ısmarladık.
|