|
1971 MEVLÂNA’yım ben! 1 Yumuşak oluşun gününe vardık, yazıyı veren
güne niyet kurduk. ALLAH’ımdan IZNI’ni aldk. 2 Salıyı çarşambaya bağlayan geceye kapıyı
açtık. Gününü, geceden güne cumayı seçtik. Cumayı, sadece gündüz dileyene. Sorusunu
seçen gelsin. Sorunun yeri faldan değil yoldan olsun. Sonun ne
olacağı değil, çıkamadığın olaydan yolu sorulsun. Gününü verdim,
cumayı seçtim. Cumadan başka günde söz yok. Gecenin seçimi yok. Salıya başlayacağımızı
verdim. Gece sohbetimizde olanların, gündüze katılması yersiz. Geceden nasip
alan, günde başkalarına da hak tanısın. Çünkü günde vakit dar. Kul ayrımı
yapılmasın. Denilene gün verelim. Ne var ki biz onun yuvasına varalım, salıyı
onun ile açalım. Salıyı, denilene verdim. O gün, günde sözü açtım. Salıdan sonra
sadece cuma günü gündüz sözümüz olacak. Dört yıl, hepiniz sabır ölcüsünü
verdiniz. Gelenden hiç şikayetin olmadı ki. Onun sabrı, zaten cok önceden
bilinir. O yüzden lütfuna nail olur. Ne var ki, lütuftan hepiniz nasip
alırsınız. Onun icin, gününü vermek, vazifeye ölçüye vurmak gerekir. Vazifemiz belki
arttı, ne var ki ölçüde olanın yükü hafif gelir. Kim olursa ne denirse. Gün
değişmez. 3 Sözümüz anda yetti. ALLAH’a ısmarladık.
|