|
10 Ocak 1971 MEVLÂNA’yım ben! 1 Almayı dilediğin, vermeyi sorduğun günden müsaade alındı.
Olmasını dilediğini; ‘Olur.’ desem, sözde kalır, yaprak düşer yerde
kalır. 2 Mantık direnir, gönül elenir. Sebep, ALLAH’ımdan gelir. Yolun münasibini bulmak, kulun elindedir. 3 ‘Eğilmem.’ deme. Zaten, kulun kula eğilmesi yaraşmaz. ALLAH’ıma, hepimizin boynu eğik. Meşale olsa, yoluna dursa; selamını esirgeme, ne var ki, kulun önünde eğilme. 4 Olacağa-geleceğe, yol açık. Geçeni söz etme, söze söz katma. Geçeni unutmak için, hayırla anmak için. Geleceğe umutlu ol ki, dumanı silesin; gönüle kainatı koy ki, sevmeyi bilesin; almayı değil vermeye çalış ki, sendeki kaynasın. 5 Beklesinler, görsünler; sorsunlar, öğrensinler, neticeyi bulsunlar. 6 Hatır saymak güzeldir. Deme, ‘Beni de saysınlar.’ Saymasa ne gerek? Ne senin sıran bozulur, ne gönül yuvan yıkılır. 7 Sevmeyi deyim, AŞK’ı anlatayım. AŞK, ALLAH’a götürür; sevgi, verdiğini bildirir. ALLAH’ımın VERDİĞİ’ni seversin. VARLIĞI’na inandığın gün, AŞK’ını anlarsın. Tavuk-yumurta misali. 8 Gidenin emaneti, gelenin selametidir. Gittiği gibi gelsin, gelişte murat alsın, adına sadık alsın. ER olsun, yumağına uygun eş seçsin. 9 Ordan değil burdan, elden değil gülden, sepetten değil sedeften. ALLAH’a ısmarladık.
|