20 Mayıs 1971

MEVLÂNA’yım ben!

1 Huzurun yolunu soran, gönlünü duman sarandır; yumuşak yol bulan, dumandan sıyrılandır.

2 Dünya budur, kulun imtihanıdır. ‘Olan hayırdır.’ diyen, huzura kavuşandır. Ne gelse O'ndan. Ne dense benden, ALLAH’ımın EMRİ’ndendir. Sebep aranmaz, kuldan sorulmaz. Nasıl ki dünyanın dağı da denizi de, ovası da yaylası da vardır. VEREN’in YÜCELİĞİ’nden. Kul gecesi örtülür, ‘Ay mehtabı.’ denilir, gökten yıldız serpilir. Kul geceyi sevmez, çünkü gecenin verdiğini bilmez. Gece olmazsa mehtap görülmez, yıldız derilmez.

3 ‘Olmuyor.’ denir. Olmayan, bilinsin ki kula hayırdır. Mümin olan bilir, adalet yerini bulur. Konuşulanı derim. Kazanda kum kaynamaz, su kaynar. Ne var ki, kazana kum da girer. Günün huzuru, kulun eline verilmez. Kulun dediği, gül diye derilmez. ALLAH’a havale edilen, en güzel yolu bulur. Kul her olayı ALLAH’ından bilirse, rahata kavuşur.

4 Suyun yolu, yumağın kumuna benzemez. Kuma dahi söz edilmez. Söz eden, hatayı görmeyi değil, güzeli aramayı bilmeli. Yuyanın sözü değil, ‘ALLAH’ımın EMRİ’dir.’ demeli. ALLAH’ımın YOLU’nu açar, doğru olmayandan kaçar, yuyan.

5 Deniz gören, sahil yolundan gider. Dumanı gören, kendini uzak tutar. ‘Olmuyor yumuşak.’ diyen, sertini düşünmesin, ALLAH’ıma havale edilsin.

ALLAH’a ısmarladık.

LÂİLÂHE İLLALLAH MUHAMMEDÜR RESULULLAH