|
4 Temmuz 1971 MEVLÂNA’yım ben! 1 Huymuş sevilen, kulmuş görülen. ‘Olmuyor.’ denilen, olması dilenen; geleceği hazırlar, kul günü gelende ‘Hayır.’ diye hatırlar. 2 Her kul diler, yazmak ister. Benden soran; elde mi, dilde mi, yoksa zeminde mi? Membaın bulunuşu, kaynağın fışkırması iledir. Yer altındaki memba, nerden fışkıracağı belli olmaz. Bulduğu yol da, yumuşak topraktandır. ‘Ben de yazsam.’ diyenler, toprağı kazanlar da; su bulabilirler mi? Ne var ki, aynı membaa ulaşmak, ALLAH’ımın LÜTFU’dur. Üzerine düşülmesin, ‘Ben de yazsam.’ denilmesin. Aymayı bilen; ömrü uzun olandır, dumansız yaşayandır, yaşamayı bilendir. ‘Gezeceğim, nasibimi alacağım, görüp te uyacağım.’ dersen, yolun açılır. 3 Hangi çiçek güzeldir? Elbet hepsi. Güzeli güzele vuramazsın, ‘Sen daha güzelsin.’ diyemezsin. Sana, ‘Güzelsin.’ diyene de ki; ‘Güzellik, YARATAN’ın, sevmeyi öğretenin. Sevdiğim kadar güzelim.’ Sevmeyenin sevilmemesi, sevgiden nasip almamasındandır. 4 Cemiyet bozukluğunun tek sebebi; sevmeyi bilmeyenler, ‘Yalnız benim.’
diyenlerin yoludur. Sevgi olmayan yerde, katılık olur. Katılık, felaket
getirir. Kusmak, safrayı atmaktır; sevmek, öfkeyi hafifletmek. Seversen,
kırmaya kıyamazsın, sövmeyi denemezsin. Kırık gönül; yoluna atılan,
ayağına batan cam gibidir. Gezmeyi, yol yürümeyi güçleştirir. 5 Sefere çıkarız, sehere bakarız. Toprak dedik, membaını bildirdik, kaynak yolunu açtık. 6 YUNUS’um ananlarla, ‘Merasim.’ diyenlerle, ham meyve yiyenlerle, olmuşa etek açanlarla, eğriden kaçanlarla, yumağı ölçenlerle. Mümin olsun olmasın, yeter ki doğruyu bilsin. 7 Beden yükü yorgunluğa, gönül yükü küskünlüğe götürür. ‘Günahı?’ deme, yanılma. Yumuşak yol bulan, kaynağa sahip olan; dünya gününde, günahından arınandır. Varışa, barış gerekti. Gemiyi alanla, içine dolan, aynı yolun yolcusudur; her kul, kendi gönlünün kolcusudur. ALLAH’ıma emanet olunuz. ALLAH’a ısmarladık.
|