16 Mayıs 1972

MEVLÂNA’yım ben!

1 ‘Kulu muyuz?’ dedikte, O’nun ADI’nı andıkta bulduk, yarattığını sevdik, ‘Cümle alemde.’ dedik. ALEMLERİ’ni bildik, ne var ki vardıkta gördük. YEDİ KAT ARŞI’na, ONSEKİZBİN PERDESİ’ne, anında geçtik.

2 Beden perdeler, RUH aralar. Siliversen geçersin, perdeleri açarsın. Gelenin varlığı, şüphenize yer vermesin. Cümle ile anılan, ‘ALLAHU EKBER.’ denilen yerde; kuldan gayrısı olmaz, dünya kuluna ALLAH’ım, kötü telkin vereni GÖNDERMEZ.

3 Kulunun varlığı nedir? ALLAH’ımın NURU’dur. ALLAH’ımın NURU’nu harcamadı isen, korkun nedendir? Bilmeden harcanmaz. AŞKI gönülde oldukça, ‘ALLAH’ım SEN’inleyim.’ dedikçe; ALLAH’ımın gönderdiğinden başka kuvvet gelemez, gelse de barınamaz. ALLAH’ımın ateşi öyle bir ateştir ki, hiçbir kuvvet ona dayanamaz. ‘ALLAH’ım, SEN’den geldim. ADIN ile söze girdim, ADIN ile bitirdim. Şüpheyi, cümle gönüllerden sildim.’ denmeden, denilmez. ALLAH’ımın İZNİ olmadan, yaprak düşmez.

4 Yazıyı verenden sorum şudur: Kendini ne ile kimden korur? Kime karşı korur? Dünyayı YARATAN, kulunu GÖZETEN ALLAH’ım; seni cin ile mi yanıltır? Gaye yanıltmak mıdır? Öyle ise neden şüphe edilir? Onu diyenin aslında diyecek ehliyeti yok. Bunca PEYGAMBER gelmiş, EVLİYALAR göndermiş; hangisi cinden söz etmiş? Gönüller pak olsun, yolunuz HAK olsun. Dilimizde ADI, gönlümüzde ateşi daim kalsın. ‘LÂİLÂHE İLLALLAH’ dedikçe, çevrende toz dahi kalmaz. Müsterih olasınız, gönüldeki kayguları silesiniz.

ALLAH’a ısmarladık.

LÂİLÂHE İLLALLAH MUHAMMEDÜR RESULULLAH