15 Mayıs 1972

MEVLÂNA’yım ben!

1 Kucak dolusu sevgi, yoluna saygı ile geldik, kayguyu gönüllerden sildik. Kaçana koşucu olmadık, gelene arkamızı dönmedik, dileyenden sözümüzü esirgemedik. Çünkü bende olan, benden değil O’ndandır, O’nun YÜCE VARLIĞI’ndandır. Sahip çıkmadık, ‘Bizde kalsın.’ demedik. Verilenin dağıtılışı, kaynağa benzer; aktıkça, değerini bulur. Yol bilenin, ‘ALLAH’ım.’ diyenindir. Sevgimiz oldukça, gönlümüz doldukça, kainatı sardıkça; kimden korkalım, ALLAH’ıma sığındıkça?

2 Her meyve bir olmaz, meyvede öz atılmaz, kabuk yanlış verilmez. Kaşıkta tane sayma, kuşağı gevşek sarma.

3 ALLAH’ımı anışında; dilin ile mi, gönlün ile mi konuşursun? Gönlünün lisanı olmaz, kaydın dil ile yapılmaz, iman yazı ile çizilmez. Bilsen-bilmesen, O’nun kulusun, O’nun NURU’sun. Geleceğin kaygusunu çeken kul, ALLAH’ımdan uzak kalan kuldur. Sen O’ndan uzak kalma ki, O seni bırakmasın.

4 Müsait günün sorgusu, meyhanenin kaygusuna benzer. AŞKI’na düştüm ki, ‘Ver ALLAH’ım.’ dedim ki; dönüş yapsın, kuldan değil O’ndan beklesin. Kulun kula vereceği, sevgidir.

5 Bende beni bildiren nedir? Kainatı saran sevgim. Sende seni bulduran nedir? Aradığın huzur. Huzur ne ile bulunur? Şüphesiz sevme ile. Ona de ki; yanmadığı alevde kor aramasın, bacadan medet beklemesin, ‘Hava ordan gelir.’ demesin. Hava, kapıdan pencereden gelir; bacadan sadece duman gider. Ordan medet bekleyen, karanlığa hükmeder. Bacaya arkasını dönsün. ‘Pencere göremedim, hayrına eremedim.’ dedikçe, kapıyı bulamaz. Yoklukta, varlığa sevgi duyulmaz. Varlıkta yokluğa düşene, tekme atılmaz.

6 HAZRETİ ALİ der ki: “Zillete düşen; varsın düşmanın olsun, sen onu tekmeleme.”

7 HAZRETİ OMAR der ki: “Adalet saçın aldı ise, ALLAH’ıma sığın. ‘Hak bende.’ diyorsan; ona giden köksüzdür, sende kalan çöpsüzdür. Kaderin çizilişi hatasızdır. Kul yanılır, ‘Kötü kaderin kuluyum.’ der. Dünyada harcamadığın, unutma ki seninle gider.”

ALLAH’a ısmarladık.

LÂİLÂHE İLLALLAH MUHAMMEDÜR RESULULLAH