|
26 Nisan 1974 MEVLÂNA’yım ben! 1 Saran
gönüllerde, soran dillerde, açan güllerde; aranan nedir? Saran gönül, sevgiden;
soran dil, övgüden; açan gül, saygıdan görülür; defterine kaydı, öyle yapılır.
Cümlenize selam olsun. Saran gönüllerde, sevgi ile dolsun; soran dillerden,
ilmini alsın; açan güllerde, güzeli görsün. Dilden maksat, veriştir.
‘Sorguda veriş?..’ derseniz, gönüllerde açana sorar. Aynaya bakmazsan,
kendini görür müsün? Öyle ise bakış, soruştur. 2 Sunulan her damla, tuzun hasretini giderir. Derya;
ne büyür, ne küçülür. Sanılanın ötesinde, umulmayanda görülür. Onun için sorgu;
sanılandan değil, bilinmesi gerekenden olsun. Kumun tümünde ayrıya
düşemezsin, avucuna aldığında ölçüyü ararsın. Kumun ölçüsünden ne
beklersin? Çimende görsen, güzelliğinde aramazsın. Neden? Çok
gördüğünden. Yanlış değil. Çimeni çok görürsen, bakar mısın?
Öyle oldukta, birliğin güzelliğini buldukta; kulluğun seni
BİRLİK’e götürmez mi, götürmezse tek kalan çimen gibi olmaz mısın?
Hata; sende mi, yoksa bende mi, tek bırakanda mı? Eğer çimen olsa idim,
tek bırakanda derdim. Madem sen aklınla geldin, mantığın ile buldun;
gönlün ile bütünlüğe yürü. Uymayana; sevgin ile, saygın ile örnek ol, onu
da al götür. ‘Gelmezse?..’ deme. Yol odur ki, çıkanı sona götürür. Her olaya
gülmesini bilesin. Gülmenin yolunu bulasın. Günün yorumunda, kulun sorunu
vardır. Günde kula, dünya dardır. Aslında darlık, kulun kendi gönlündedir.
Kendini bulduracak kim? Elbet HAK’tır. Birine bol verecek, öbüründen kesecek;
ikisinden, üçüncü ortayı bulacak. Her var olan, ortada olursa; buluş ne
ile olacak? Kuvvetli, zayıfı dövecek ki; zayıf kendini bulsun, kuvvete ihtiyacı
olduğunu öğrensin. Aslında yediği dayak; görüşe göre
değil, müstahak. Şikayetçi olmazsa, daha kuvvetli aramazsa; kendini
bulur. Daha kuvvetli arayanı, ‘Beni döveni dövdüreyim.’ derse; her vesile ile,
dayak yiyeceğini bilmeli. 3 Kandilde yağ var ise, ışığı boldur.
Günün yargısı, gönlüne huzur veriyorsa; bir gün daha yaşadın derim. Çünkü
yaşamak; gönlündeki huzur günleridir. “Cennetteyim dersem, ‘Nasıl?..’
dersiniz.” dedi, YUNUS’um geldi: 4 “Cennetteyim dediğim, aranızda
olduğum andır. ‘Yolumuzun yoldaşı, kullarının haldaşı kimdir?’
derseniz, elbet HAZRETİ MUHAMMED. Verilen o’ndan, o’nun getirdiği
KUR’AN’dan. Cümle ile birlikteyiz. Cümlede dirlikteyiz. ‘Sizde dirlik?..’
derseniz, elbet aranızdayım. Koy bedeni kenara, at nefsini çınara. Çınar
nefsini neylesin, karga gelsin peylesin. Dolaştırsın saklasın, o dahi
kendine yakıştırmasın.” dedi YUNUS’um yürüdü. 5 Camide aranan, cemde görülen midir? Cem,
çokluk. Ne var ki, camiyi beden almaz. Bedene ölçü girmez. Çünkü gün gelir,
bedenin aldığını cami almaz. Gün gelir, YUNUS misali kul gelir, camide tek
kalır. Yanlış anlaşılmasın! Teklik dedim, bir demedim. Öyle olalım,
kainatı bende görelim, bizde bulalım. ALLAH’ıma, kainat ile emanet olalım. ALLAH’a
ısmarladık.
|