17 Kasım 1974

MEVLÂNA’yım ben!

1 ‘Olumsuz yolda.’ deme, demirde gümüş görme, gümüşü altın ile bir tutma. Değerine söz edilir, niyetine değil.

2 Tuyan, olumsuzluğa yer verir. Yerin, asla çorak toprak değildir. ‘Verimi yok.’ dersin. Unutma, dinlenmiş toprağın mahsulü bereketlidir.

3 Alacağın her lokma, alın terinedir; atacağın her adim, HAKK’ın YOLU’nadır; tutacağın her ağaç, gönül kapınadır. 

4 Meyhane sana vermez, sen meyhaneye ver. Vermek; O’na uymaktır, haline uydurmaktır. Uyumak, yerini almamışadır.

5 Örnek olanı bildin, gönül ile O’na uydun, ‘Seymen.’ dedin boyun kırdın, nimetine niyet kurdun. ‘Olumsuz mu?’ dediğin, aydın güne kapı açar, her kulu gölgeden geçer. Ne var ki; bilenin geçişinde tevekkül, görenin gözünde tefekkür bulunur, geçişe öyle uyulur. Geldin-geçiyorsun, aydın güne kapı açıyorsun. ‘Zamanım?..’ deme, gönlünü aydın güne örtme. Kayguya yer yok. 

ALLAH’a ısmarladık.

LÂİLÂHE İLLALLAH MUHAMMEDÜR RESULULLAH