21 Mart 1975

MEVLÂNA’yım ben! 

1 Yedekten bilmedik, çirkinden asla söz etmedik. Her hali güzel gördük, her yolu uyar bildik. ‘Her kulu duyar.’ dedik. Cümlenizi selamladık. Hoşnutuz, hoşnutluğunuz kadar.

2 Gerçeği bulanın yönünü öğrensen, gereğine uyar mısın? Yoğurt elbet süt varsa olur. Muayyen günün vakti, yeni’de verilir. ‘Eskiyi nerden arayalım?’ dersen, geç derim.

3 Uyulduğu gibi yerinde bulur, sözü YUNUS’um alır: “Rengi renge katsan, karışanı kenara atsan, sözünden bir hece tutsan; gene de sen kârdasın. Nar renginden mi, denginden mi sevilir? ‘Ne demek?.’ dendi. Çokta bire varır, alanın elinde kalır. Dediğim elbet bilmece değil. Ne var ki, nar misali açılmaya gelir. Meyvayı aldığın gibi görürsün, sözü bildiğin gibi verirsin. Sözün vergisinde, uymanı duymanı dilerim. Kime değil cümleye. Hürmet denilen ne sana ne bana. Sadece O’ndan gelene, O’ndan verene. ‘Seveni seveyim.’ dersen, bileni nereye attın? ‘Göreni seveyim.’ dersen, duyanı nereden kattın. Olmayanın görgüsüne, vermeyenin kaygısını katma. Olmayan vermeyenden değil, vermeyen almayandan değil. Çemberi bulalar, el ele vereler, yüzü yüzde göreler.” dedi, YUNUS’um yürüdü.

4 Altın yolda toz ne arar, gümüş tende göz ne gezer? Gölde buluttan söz almasın, kimse kimseden bilmesin. Vurgun kırgını yol eder, yağan yağmur çukuru göl eder. Çok geleni sel eder. Göl de olsa sel de gelse, güneş gene cümleye güler. Varsın toplanan gelsin, geldiği gibi bulsun. Elini dize vursun, eğilsin toprağı öpsün. Veren sevilir, verdiği kadar. Yağmur sevilir, gördüğü kadar. ‘Ne demek?’ dendi. Çiçeği aldıkça toprağı seversin. Çamur gördükçe şikayet edersin. Çamur olmazsa çiçek verir mi, güneş görmezse kar erir mi? Varsın yağsın, çamur olsun. Günü geldikte çiçeği toplansın. Her olayı gününde bekleyelim. Her kulu yolunda yoklayalım. Kayguyu ‘Geçenden...’ diyelim, geceden sabahın sözünü etmeyelim. ‘Olmuyor, yerini bulmuyor.’ denmesin.

5 OSMAN der ki: “Cenk, dengi ile olur. Denk gelmeyen dizini vurur. Yolumuz dengimize dedik, diz çökeni asla dilemedik. Çünkü köle saymadık.”

6 ‘Mayıs, günün güzeli.’ denir, YUNUS misali seyre dalınır. ‘EYVALLAH.’ diyelim, cümle ile BİR olalım. Kaleyi gönülde kuralım. Kuyu bize değil, biz kuyuya söz edelim. ‘Neden?’ dendi. Sevsen sevmesen, yoluna geleni göreceksin. Verenden ise alacaksın. Dileğim, senin verenden olman.

7 ALLAH’ıma emanet olunuz. Gününde bulunuz, dilenen günü görünüz.

ALLAH’a ısmarladık.

LÂİLÂHE İLLALLAH MUHAMMEDÜR RESULULLAH