Gününde kadılığı söylenir, adına ‘SALİH.’ denir. ‘SİMAVİ.’ dersin, BEDRETTİN. Manevi kuvvetine dayandı, uykudan uyandı. Hak olanı sordu, AŞK’ına sardı. Hakkı ayırdı. Medeni kanunun verdiğini, gününde gönül yoluyla buldu. Olmuş kuldur. Denen yanlıştır. Denenler, günde de söylenir. Seçilir sözü, dileyene göre uydurulur. Olay iki taraflı olur. Bir taraf haklı, bir taraf haksızdır. Sözü edilen kişi, HAK’tan ayrılmamak için; geceleri uyanır, uykusunu feda eder, manevi kuvvete dayanır, ALLAH’ına dua ederdi. ‘Yanlışlık yapmayım, hak olanı ezmeyim.’ diye. Elbet haksız olan ‘Kötü.’ der. Kötülük iyilikten kolay yayılır. Yalnız sert mizaçlı olduğu için, yanına varmaya derdini demeye çekinen çoktu. Sertliğinde sebepsiz değildi. Gülmek, suyunun akışından değil, kötülükten kaçışından sıyırırdı onu. Ne var ki, haklıyı ayırmak ona gülmek, haksızı kul olarak ayırmaktı. Onun için gülmez, kulu haklı da olsa haksızdan ayırmazdı. Verdiği ceza, men edilene konan ceza idi.