1969-4

MEVLÂNA’yım ben! 

1 Niyazımız yerindedir, gönlümüz yolunda, niyetimiz cümle ile yumuşak halde.

2 Aymayı bileceğiz, yeniye ayak koyacağız; sepet değil, dolan gönüllerle birlik olacağız. Kayguyu silelim, hayrete düşmeyelim. Olan gelen, HAK’tandır. ‘Tekrar-tekrar olur mu?’ denir. Yorumun yanlıştır. Geçici, tekrarı yok. Yumuşak kulun yolunda hayret olmaz, ‘ALLAH'ım.’ diyende kaygu kalmaz. Müsterih olunuz. 

3 Geleceğin adını günden koyunuz. Suyun yumuşak olduğu günde olacak. Yemini silelim, kaygudan uzak kalalım.

4 EMİNE HAZRETLERİ der ki: “Huyu ile suyu ile yeniyi ele alacaksın, adını OĞUL’dan koyacaksın. OĞUL’un huyunda-suyunda olacak, hoşumuza giden hal ile hallenecek.” 

5 Senindir güzel gün. Nimet gayretten değil, nasipten gelir. ‘Kaderim?’ deme. Mümin kulu; zorlu alır, kıymet bilir. ‘Yavrudan?..’ der soruya verir. Zorluk baştan geldi, bıçak yedi; yavru oldu, nefesi yetti. Gelen gün senindir. Yeniyi ele alacaksın, ‘Şükür ALLAH'ım.’ diyeceksin. Doyum yerinde, sayımı artar. YUVA’nın sayımını dedim. ALLAH’ıma emanet olunuz, cümlemizi yanınızda biliniz, HAMZA DOST’u da anınız.

6 Oğula de ki; ganimet yerindedir, yerini bildiğinde, soğuk-sıcak gördüğünde; nimet elindedir, ‘EYVALLAH.’ dediğinde. Ayağında elinde, hoş söz olsun dilinde. Nazdan aldı, nazanda bildi; HAK YOLU’nda hayır umdu. Elbet hayır HAK YOLU’ndadır. ALLAH’ımın yarattığında. ‘Ne olacak, kim gelecek?’ demesin, her gelene bal söylesin. 

7 Niyaz seninle dedik, anacığına söyledik. Dediği sözümüz ile denktir, her olay gönüllerde ahenktir. Soyun değil huyun güzeline meyil verelim; güzel huyda hayır umalım, sayımda artana ismini verelim.

ALLAH’a ısmarladık.