|
1 Şubat 1969 MEVLÂNA'yım ben! 1 DEDE’n koptu. Seni DEDE kovmaz. Gönlünü yun da gel, DEDE’ni bol-bol an
da gel. Senin yolun güzeldi, doğruydu. Durdun. DEDE’nse çok sever, seni
doğruya çeker. Yorgunsun desem bile, gönülden bağlan da gel.
‘Oğlum.’ dedim, yolumu verdim. Yolun yuvanda, gönlün yuvanda, günün
güneşte. Gölgeye gel, yudumunu al, YARATAN’ı bil. DEDE’n sundu
şerbeti, kana-kana iç, yolunu seç. Yolda durdu, yönü döndü, DEDE unutuldu.
DEDE bilir, gönlünü yönünü. 2 Okuduğun bitti mi? Yunuyordu gönlünü. Okuduğu KUR’AN-I KERİM. Ona yol bildiren KİTAP. Okuyasın, yönünü bulasın. ALLAH’a ısmarladık. |