|
10 Mayıs 1969 MEVLÂNA'yım ben! 1 Hoş gördüm. Gelen-gülen sağ olsun, ALLAH cümlenizden RAZI
olsun. 2 Adı YUNUS olana soralım: “Dağıtma, bakma, ‘Ne olur?’ deme, kimsenin işine karışma. Gündüz yuva gümüştü, geceye yandı aydınlandı. Yanılma, ‘Gel.’ demeyene karışma, sormayana söyleme. Ağıza, YUVA’ya sahip ol. Ağıza sahip olmak, yalnız küfür sözü ile olmaz. Alemin işine karışmak, yoluna söz etmek, anında düşündüğünü dışarı vermek, ağıza sahip olmayanın işidir. Anında söz etmeyin, düşünün tartın. On dakika düşün, bir kelime söyle, kimseyi kırma. Çok söyleyen düşünmeyen, kırıcı olur. Adına, yoluna, yanına, yönüne sakın yanılıp yumak sarılırken düşman katma. Kendin kimseye deme ki, sana da demesinler.” 3 ALLAH'a varmak dilersen, dileğini içinde tut. ALLAH, senin içini
görür. ALLAH'a varmak, ilan edilmez. Gönülde gömülür, ateş verilir, için-için
yanar, o kulun gönlü ALLAH'ı bulur. Yanarken dayanamazsın çağlarsın,
anarken ağlarsın. ALLAH AŞKI küllenmez, ağızdan dışarıya
bağırılmaz; ayağına gelse de, yoluna çağrılmaz, sen varırsan
ALLAH'a. ‘ALLAH'ım.’ diye-diye bulduk, YUVA’ya geldik yol verdik; seni de YUVA’da
gördük, gönlünü sevdik, sana da yol verdik. Yun, dayan, sabır yoluna niyet kur. 4 ALLAH'ın DEDİĞİ olur, sorulanı ALLAH bilir. ‘ALLAH'ın verdiği ömür-yumak düğümsüz olsa?’ dersiniz. Herkesin kaderine ne yumak düştü ise, onu sarar. Manayı düşünen bulur, maddeyi düşünen alır; ALLAH gönüle göre verir. 5 YASİN okudun mu andığına? Ağuyu seçti. Kaderden sordun,
sana söyledim. Yoldan geldin, ağuları verdin. Andığınız ilaç acı,
ağudan acıdır; ALLAH izin verirse şifa alır, izin vermezse zehir
olur. YASİN okuyup onu anardın, gönülden arardın DEDE’yi. ‘Gündüz yoldan,
gece sondan.’ dedin, okumadın. ALLAH’a ısmarladık. |