|
6 Haziran 1969 MEVLÂNA'yım ben! 1 Sunduk duyduk, sözünden bildik; niyete ne hacet, gönülü gördük.
Dayanmak, ALLAH’tan gelenin sırrına ermek, yolunda gitmek; kula sabır verir,
kul sabırla huzura varır. Düşündüğün gayret niyetle olsa, yalvarmakla
bitse, ‘Yap.’ derim. ALLAH'ın KUVVETİ-KUDRETİ’ne gelen, yuvanı
dağıtan sebepten seni uzaklaştıran. 2 İLAHİ KUVVET’e dayanırsan, sen kazanırsın. Sabır, büyük kuvvettir. Olmak duymak, senin yolunu çevirmez. ALLAH GÖRÜR, sana verir. Kul dumanla kırıcı olur. Sabır dile, ALLAH vere. ALLAH sebep halk eder. Yuvanı dağıtma, sorduğunu yapma. Olacak, gün gelip bilecek, gönlü açacak, sabır kulu eğitecek. 3 Sunduk sudan, verdik yoldan; olanı gördük, ‘Dünya.’ dedik. Dünya
niyet, dertli dünya bu kadar. Senin huzur dilediğin, benim de
dileğimdir. Yolumuzdan sana da nasip vereyim. Sunalım, dileyelim, sana
huzur verelim. Yalnız deme, kötü söz söyleme. Acı gelir, sizleri gücendirir.
Senin yapacağın sabır; dayandığın kadar, dayanamadın mı çağır.
Demedim bağır. De ki, ‘DEDE’m sabır. Dayanamadım, YARDIMCI gönder ALLAH'ım.’
Gelirim. Seninki kabus. Gelip geçecek, duvar var açılacak. Duvarın, sesinden
kuvvetlendiğini unutma. Sesin, kötü sözün. Onur yaratma, kulu karatma. Dur,
geçer; andaki danıştığın, aradan çıkar. Düşünme, ‘Olur mu, günü
gelir mi?’ Olur, gelir, yavru arayı bulur. Ondan gelenin, seni üzenin sebebi
kayıp olur. Gelenden değil, olandan bekle. Döner durur, sabır dileriz.
Dağ mı dayanır, kul mu dayanır? Kulun gönlü, dağdan kuvvetli.
ALLAH'ın verdiği kuvvet, senin dilediğin sebep; ALLAH'tan gelir. (Resim
verildi: MEVLÂNA HAZRETLERİ) 4 Resim verdim, sizi sevdim. Sizi dedim ayırmadım. Resim benim. ALLAH’a ısmarladık. |