2 Temmuz 1969 

MEVLÂNA'yım ben!

1 Hoş gördüm. Maniyi kumun altına gömdük, amade olduk, huzur getirdik, mümin kulun gönlünü gördük. Andığın olsun, yolun uğrasın sunduğum. 

2 OMAR der ki: “Geldim yoldan, duydum kuldan, duman sözden. Gönül kırma, günü gayeni karatma, adaletten ayrılma.”

3 Mani oluyor düşündüğün sana, duyurur gelişini yola. ALLAH'a yuvan-yolun emanet. ‘AMİN.’ dedik, CAN’ın bedene emanet. Cumayı niyet et, gününe hizmet et, ALLAH'ım mimin kulu dayandın, müminlere hizmet et, GARİB’imiz CAN’ına iyi bak. 

4 Yolunu bilir, kulunu görür, gönlüne göre verir, olana dayanan kuluna verir. Güldünüz, yuvanız gülsün, ÇAKIR’a ALLAH selamet versin, gündüz odasında dilediği olsun. YUVAMIZ mümin kulun gönlüne göre oldu, yumak yolunda sarıldı.

5 ÇAKIR’a dedim, resmim verdim. Bana değil DAVUD’a de. 

6 Mümin kulun manisi, kuşun gagası, ALLAH'a duası kabul olunsun. ALLAH'ın YOLU’ndan edelim söz. Diyelim duamız olsun, ALLAH kabul etsin. AMİN.

7 Susadık su içelim, muradını bilelim; ‘ALLAH.’ dedik gidelim, üzüm bağına girelim. Mümin kulun dileği, olmuş üzüm koparmak, üzüm yumak. Yolu bağ olsa, mümin kul gönülden yunsa, üzüm suyu sarhoş etse; yine de dayanmaz, andığına ermez. Sabırla sükun gerek, yunarken. Mümin kul; maniyi kaldırır, sabrı oldurur, gönlü gördürür. Madem yumak sorarsın, sen sözümü ararsın, yoldaş aldın yanarsın; ne şikayet edersin? 

8 ALLAH'a dayanan, maniyi kaldırır. Yüzünü mümin kula dön, gönlü karanlık olana bakma, mani olur sana. Müminsin, yuvana yön verensin. Suyunu içtin dönme, ‘Yol vereyim.’ deme. ALLAH sundurur, kulunu uyandırır, yumuşak olana gönderir.

ALLAH’a ısmarladık. 

LÂİLÂHE İLLALLAH MUHAMMEDÜR RESULULLAH