|
25 Eylül 1969 MEVLÂNA'yım ben! 1 ‘Münasip midir, değil midir?’ sorana, yuvamızı arayana; cevap vermek vazifemiz. Duanız yuvanızı aydınlatsın, AMİN, duygunuz hayır versin. Münasiptir olanlar, mührü kullananlar. Yanılan, döner yuduma. 2 Sizi seçtim bu yüzden. GARİB’in gönlü, senin aklı selimin bir
bütün oldu, beni ifade etti. Sözümü, bu şekilde duyurabilirim. ÇAKIR sana
sözüm. GARİB’in seninle oluşu, onun değil, senin şansın.
Akıl çok bulunur. Gönül yolu uyanı, dünyayı buraya bağlayanı bulmak
gününde yaşamak; her kulun şansı değil. Ola ki şansın, her
kula müyesser değil. Demek ki, sen de ALLAH'ın sevgili kulusun.
‘ALLAH’ımın BÜYÜKLÜĞÜ’ne sığındık.’ dedim. Dumanlı idin, ağızı
bozdun. ALLAH'tan af dile, AFFI’nı bekle. 3 Dün yuvayı güldüren, bu gün derde vurduran; size hayır getirir, yuvayı aydınlatır. Gece uzun olsa da, dünyayı karartsa da; yumak sarıldıkça görülür ki, gecenin sonu gündür. Mümin olan bilir, gününü bekler, ALLAH korur. Olması lazım olduğu zaman, ALLAH sebebini halk eder. 4 YUVANIZ’ı gül bahçesine çevirdim. ALLAH’a ısmarladık. |