1970 (7)

(Baş tarafı henüz bulunamamıştır)

1 ... ALLAH’ı bilmesi için yaratıldı. YARATAN’ın VARLIĞI gösterildi. Güneşin ateşi ULU’yu yakmaz. YARATAN’ı bulan, yumağı AŞK ile saran korkmaz. Dünyadan yumak münasip saran, YARATAN’ın EMRİ’ni bilen, yolda kendini yudum içip yetiştiren.

2 Tekamül dediğin olum; ALLAH’ı bulum, ALLAH AŞKI ile yanım. Tek söz; YARATAN’ı, bütün benliği ile bilim. Yeter. ALLAH’ın mana yolu ile bilimi, kulun maddeyi görmesi ile olur. Maddeyi VEREN’i bilmesi ile olur. Mana aleminden YM orada yüce varlık görülür. Her şeyi ile bilinir. Orada yunmaya ne hacet? Yunmak dünyada. Dediğiniz, madde aleminde olur. Kul yalana kapılır. Dayansan uymasan, gözünü karartmasan; ne mutlu sana.

3 Kul der ki, ‘Daha gencim, erken anmak. Yaşını alıp, borcunu ödemek.’

4 Senin niyetine uysa, dilediğin gibi olsa ne var? Münasiptir. Ama ya nasip dediğiniz yumak, size uymazsa? Biterse? Manayı görmeden gidersin. Size göre yıllarca ararsın. Bize göre zaman yok. İşte mahzun görülen RUHLAR onlardır. Düşünür durur, manayı arar. ALLAH’ın AFFI’nı bekler. ALLAH’ım yarattın. Benim gözümle dergahtan attın. ALLAH’ıma kefil olayım, sizin için af dileyim. Gel, kim olsan gel. ALLAH’ıma beraber yalvaralım, af dileyelim. ALLAH’ım o kadar BÜYÜK ki. Senin için çok büyük.