13 Ocak 1970

MEVLÂNA’yım, ben!

1 Yolun yolcusu, kulun yumağı ALLAH’ıma emanet. Gidiş olmuş, dönüş gününe yol vermiş. Olmuşa vergisini vermiş. Olmadı, kızmak yok. Sevmek, küçüğe yer vermek gerek. Sözünün oluşu kendine bağlamak olur. Yolun dönüşü yakın. Gelen günün aydınlığına bakın. 

2 ‘Olay.’ dersin, büyütürsün, gönlünü çürütürsün. ALLAH’ım neler vermiş, kula sebepler ermiş; ‘Olmaz.’ dediğin olmuş, ‘Gülmez.’ dediğin sormuş, seni arayan bulmuş. Sanma ki masal derim. Olayları söylerim. Kendini küçük görme, ULU’dan büyük görme. YARATAN’ın kulusun, olmayana manisin, gülmeyene sorusun. Senin düşündüğün gibi olsa, sana ne gelir, ona ne verir? Duanın temelini bilmezsen, kuldan olsun beklersen... Sağ yanında oturan, sana ‘Anamsın.’ diyenden ALLAH’ım RAZI olsun. Dua etti bekledi, ‘DEDE’m.’ dedi beni andı. Durmaz anar, yardım diler. Yardımcı olurum, yanında dururum. Sanmasın kendi kuvveti. Bilsin, yanında olanın sebebi. Andığı an yanındayım. Gayeni boş demedim. Düşünme ‘Ne olur, ne geçer?’ ALLAH’ım sebep halk eder, yolunu çizer. Yeter ki yönünü ALLAH’ına ver. Bilirsin bir gün, ‘Dayanamam, sabredemem.’ dedin. Az sonra sükunet buldun. Bildin mi? Ben geldim, sana huzur verdim. Oldurur ALLAH’ım, güldürür ALLAH’ım, düşünme sakın gücenir ALLAH’ım. ALLAH’ım kulunu kulundan öteye düşünür. Düşündüğünü yapmak senin gücün değil. Sen ALLAH’ına havale et, yönünü ALLAH’ına çevir; göreceksin günün dünden aydın olur, seni güzel günler bulur. Sakın kendini kedere kaptırma. Cahil çocuk dert arar, olmayanı üstüne yorar. Gayesini kuldan kula sorar. Kuldan değil ALLAH’tan bekle ki, geleni göresin. YUNUS’um söz diler. “Ben de yol vereyim.” der. Sözümü verdim, YUNUS’u gördüm. Sudan zaman aşılır. Aşılan gün, yunulur. Sunduk, suyla yuğduk, yol verdik. ALLAH’ıma emanet olasın.

3 “YUNUS’um! ‘Yanılmadım.’ dersem, yalan derim. Fani olan yanılır, o yolu dumanlı görür. Elinden tutan olsa, yolu gösteren olsa; ALLAH’ımın sevgili kulu olur.

4 ‘Olmaz.’ dedim yapıya, ‘Vermez.’ dedim kapıya, ‘Tutmaz.’ dedim sabiye. ALLAH’ım hepsini oldurdu, yanıldığımı bildirdi. Yanıldığımı bildiğim gün ağladım, ALLAH’ımdan af diledim; bir daha ‘Olur, olmaz.’ demedim, ALLAH’ıma havale ettim, olur diye bekledim.

5 Çalışma her mümin kulun en birinci ödevi. Çalışırsan alırsın. Yolunu ALLAH’ıma açar, kötü senden kaçar. Yumağın olgunu, yolun VELİ’si.  Günün oluşuna uyulur. Moda demek, güne uymaktır. Gününde senin uyduğun senin beğendiğin var mı? Yok. Yok olana uyulmaz, ona moda denilmez. Her yolun yolcusu bir olmaz. Çamurlu yolda gidene uymak, çamura bulanmaktır. Sana uymaz, gönlünü gördüm kötüye yol vermez. Ayağını gönlüne uydur gidene değil.  Gönül kiri olan, neyle yıkansa NUR’u olmaz, ALLAH vermez.”

ALLAH’a ısmarladık.