1 Şubat 1970

MEVLÂNA’yım ben!

1 Olmuş günün gecesi, gelenlerin hocasıyım. ALLAH’ım cümlenizden RAZI olsun.

2 Olmuşu görmüş YUNUS’um, süsleyip demiş. Yanılmayın; süslediği sözleri, olay değil.

3 MERYEM NUR’uyla gelir, münasip olanı söyler. “ALLAH’ım, sözü bana müjdeyi sana nasip etti.” der, selamlar gider. Nasipten söz eder. Nazım YUVA’ya, NUR’um olaya ışık verir. Öğrenmek aramakla olur. Desem ‘Hazır beklersin, aramaktan kaçarsın.’ Güzellik aramakla görülür. Yumak saranların dileği, hazır olanı söyleyenden öğrenmek. Güdüm günde gerilik olur. İleriye gitmek varken, ‘ALLAH’ım hazır ver.’ demek olmaz.

4 Ben lafa dalmam. MERYEM geldi, “Söz benden, müjde senden.” dedi gitti, sabır da sana düştü. YARATAN’ım öyle ister. Dileğim, kuluna tez göster.

5 MUSA YUVA’ya yol alır deryadan. Murat günden yarına, yağınıza balınıza bereket diler.

6 ‘Kime?’ dersiniz. Meclisi kuran, bu geceden nasibini alanlar. Nasip dağılır, mecliste olanlar sevinir. YUNUS’um gelir, ALLAH’ıma şükür eder, olaya güler. Kuldan biri sormuş, ‘Neden büyük RUHLAR daha yukarıda olur?’ YUNUS nasıl anlatsın, dünya kuluna bildirsin? “Anlatsam, anlasın.” dedi sözü aldı, havayı misal gösterdi:

7 “Odada ateş yanar, sıcaklık yukarıya çıkar, soğuk hava aşağıda kalır, sıcak hafif olur yükselir. Yaz dersin söz edersin, korkarım aşağıda kalırsın. Etek yok burada. Şaka derim, aramızda aşağıda kalan yok şükür.

8 Her kul ağırlığınca yer alır. Anlatmak yol versin diye söylerim. Yudum dileyen, ‘Alayım.’ diyene dedim: ‘Nasibin ne?’ Dedi: ‘Üç erik ağacı, bir koruk ağacı, üç koyun bir keçi.’ Dedim: ‘Rızk olan?’ Dedi: ‘Üç kız, bir oğlan.’ Avrat onun yoldaşı karındaşı olduğundan. ‘Yeter mi, karınları doyar mı?’ Dedi: ‘Şükür ALLAH’ım, koyunlarım sağılır, yünleri eğirilir, keçim bol süt verir, günlük nasibimiz alınır.’ ‘Çocuklar büyürse?’ dedim; ‘Koyunlarım da büyür, yavruları artar. ALLAH gününe göre nasibini verir. Benim dileğim yoldan, olmuştan değil. Geleni ALLAH’ım bilir, yanlıştan değil. Aşkım ALLAH’ıma, sönmüşten değil. Diledim yolumu göster, ağacım kalmıştan değil.’ ‘ALLAH’ım sana yolunu vermiş, benden ne sorarsın.’ dedim yürüdüm. Nasibi yuvasına yetti arttı diye dua edeni gördüm, halimi düşündüm kendimi suçlu buldum. YUNUS’un aşı var, karnı dergahta doyar, yalnız ‘ALLAH’ım.’ diye yanar. Bilmem öyle olsam, üç koyun bir keçiye bir yuva açsam, yedi can baksam; o kul gibi düşünür müydüm? ‘ALLAH’ım.’ dedim, AFFI’nı diledim. ALLAH’ına sığınan, ‘Benden iyi bilir.’ diyen yanılmaz. ‘YUNUS sizden ayrılmaz, yolumuz hep bir, sözümüz yetişir.’ der, MEVLÂNA HAZRETLERİ.”

9 MEVLÂNA’yım. YUNUS’um yolu alır, kulları da beraber sürür. Ne mutlu, gönülleri hoş eder.

10 YAHYA EFENDİ HAZRETLERİ yoldan müjdeler verir. Nasibini düşünme. ALLAH’ım düşünür. Olanı dert etme, hayır getirir. Olmuşu değil, olacağı dile.

11 Senin elinde ne var yapılacak? ALLAH’ına duacı ol. Gelip-geçici, konup-göçücü günler bunlar. Sen gönlüne üzme. Ona ferahını bildirme. Yüzüne gülme, acı söz deme. Söz söze yol verir, susmak saygıyı arttırır, susan da bakan da kazanır.

12 Nasihati, kula yol verir diye ben de severim, amma tutana derim. Söz, denildiği yerde kalmamalı, suyunu alan bilmeli. ALLAH’ım sabırla beraber yumuşaklık da versin; DEDE, yolunu bekleyene gitsin.

13 Meclisimiz şen olsun. ‘MERYEM YUVA’ya gelsin.’ denildi, dilendi anıldı.

14 “Geldim söze, durdum düze, baktım yüze. ‘Benzer.’ diyene hak tanıdım. MERYEM adım. ‘İSA’nın anası, Hıristiyan ULU’su.’ denirim, cümle kulları severim. Yerimi yatışımı sorana, gelip ziyaret edene; ya ben gitmez miyim? Yerde değil gönüldeyim. Dünya evim pek küçük gerçi, gönlüm cümleye yeter. Kendini seç, alnını aç, yalandan kaç. Bu üçünü yaptığın an nasihate ne hacet?

15 ‘MERYEM.’ denildi ‘Piçi doğurdu.’ Sana demedim. Günde diyene. Günümde kötüden kaçtım, gönlümü ALLAH’ıma açtım. “YA MERYEM, NURUM VERDİM SANA, DUANI ET BANA. KULDAN KORKUN OLMASIN, DÜNYA SENİ SARMASIN. EVLAT ETTİĞİN, HAYAT VERDİĞİM.” İSA’nın doğuşu, MERYEM’in kurtuluşu, Hıristiyanlığın kuruluşu. Müslümanlık kuruldu, ‘En yüce din.’ denildi. Elbet ALLAH’ımın SEVGİLİ HABİBİ oldu, Müslümanlığın kurucusu.

16 MERYEM kullardan kaçtı. ‘Neden?’ demeyin, fani olunca icapları görülür. ‘ALLAH korurdu kaçmasaydı.’ derseniz; ALLAH’ım, “BENİM KORUMAM ELBET VARDIR AMA ÖNCE KUL SAKINMALI.” der. Ateşe gidersen, ‘ALLAH beni korur.’ dersen, yanılırsın. Mucize, bir maksat üzere olur, gösteriye yol vermez.”

17 MEVLÂNA’yım geldim, HAZRETİ MERYEM’in sözüne sevindim. 

18 ALLAH’ıma emanet olun. Sağlıcakla kalın.

ALLAH’a ısmarladık.

LÂİLÂHE İLLALLAH MUHAMMEDÜR RESULULLAH