14 Şubat 1970

MEVLÂNA’yım ben!

1 Mecelle; münasip kanun. Münasip kanun, güne uyan kanundur.

2 Gümüşün değeri büyükte, yazının değeri kıymette; mananın değeri görmekte, görenin değeri ermekte. MEVLÂNA’yım, değerim sevmekte; ALLAH’ımı, ALLAH’ımın yarattıklarını. Söyleriz MEVLÂNA dalından, ALLAH’ım biliminden halleşiriz. Münasip miyarımız, kuruldu meclisimiz söyleştik.

3 Madeni seçmeyiz ses verir diye, sesi gönülü ayırır diye, yolunu mümin kulun çevirir diye. YUYAN’ı severiz, uyarır diye, ALLAH’ım yolumu ayırır diye, aldığım dualara çevirir diye. Almak güzel, vermek güzel, verdiğine ermek güzel, ALLAH’ımı sevmek hepsinden güzel. Hürmetim sevene çok. 

4 Masanın ayağı, almışsan kaderine yazıyı meşale olmaz. Yaksan, yuvanı aydınlatsan; masaya dört ayak gerek. Münasip olanı ALLAH’ım yoluna koyar. ‘Neden?’ deme, sebep sorma. Ben cümle ile beraberim, hak olanın yanındayım. OMAR der ki: “Hak kula destek, haksızlık kazık. Mümin olmuşa, yolunun yolunu yürümüşe uyanlar, sözümden hisse alanlar; münasip yolcudur. Seviniriz cümlemiz, yumuşak gönüllere uyarız.”

5 “YUNUS’um, geldim, YUVA’yı gördüm, yumuşak söz verdim, ‘Sözüm kısa, ÖZ’üm asıl olsun.’ dedim. Nasihat kulu eğitse, dünyada nasihatten çıkmayı yasak ederlerdi, sözü üstüne alınanlar nasihate uyarlardı. Hiç bir kul hatayı üstüne almaz, hatayı almayanın da nasihate ihtiyacı olmaz, kendi düşüncesine göre.”

6 MEVLÂNA’yım geldim, sözümüz kısa dedim. Nasihate yol verdik, her sözden hisse alın dedik. ‘Üstüme almam, ben öyle olmam.’ demeyin, olmuş gibi dinleyin. 

ALLAH’a ısmarladık.