17 Mart 1970

MEVLÂNA’yım ben!

 1 Gümüş yuvayı sorsa, yuva parlasa, duman dağılsa. Münasiptir, umdunuz YUVA’yı açtınız. Olmuşu bildiniz. Olmasa münasip demem.

2 Olmuşu oldurmaya sebep yok. Hamı oldurmaya kulda mecal yok. Gönül almak, kulu yola yolu kula bağlar. Suyunu olumuna, olumunu yoluna bağladın. 

3 GANİ der ki: “Sözümüz dedik, isim vermedik. Kul fani bulmaz, her yazıya imza arar. Olaya sunduğum sebeptir, bilmez. Yolun kuluna, Fitnat Hatun’a danıştım. (ÇAKIR’ın teyzesi) Der ki: ‘Elimiz emeği, dünyanın ekmeğine. Dünyanın ekmeği, b’nin yuvasına olsun. Sevinirim bilsin. ALLAH’ın VERİŞİ’ne uysun. Niyazı bol olsun. Yuvasına, eşine, yavrularına bağını sıkı yapsın. Amade eşini, olmuş kişiliğini kırmasın. Yanılıp dönmesin. ALLAH korkusu olandan şüphesi olmasın. Selam onlara, nurlu yollara.’ Kum, mübarek yolun tozu. Dünya bildim buzu, aşta yedim tuzu, YUVA’da aldım hazzı. Günümde senin yuvanda, başka yuvada değil. Emeği deme, bana mal etme. Dilediğin kula, yumak sararken nasip ararken ver. Helal ettim. Sunduğumu yolunda, yolunu kulunda gördüm. Şükür ALLAH’ım, olmuş ALLAH’ım.”

4 Sokaktan geçsin, sunduğum içsin. Münasip yolda hata olmaz. Kul düşünür, düşündüğü gibi olur. 

ALLAH’a ısmarladık.

LÂİLÂHE İLLALLAH MUHAMMEDÜR RESULULLAH