4 Nisan 1970 

MEVLÂNA’yım ben!

1 Geldim, gelene selam getirdim. Ağlamak AŞK için, ALLAH’ıma meşk için. 

(Tebliğin bu bölümü henüz eksiktir.)

2 Yolunu açana, gününü seçene; uydun, yumuşak yoldan söz diledin. ‘Olmazsa?’ derse, yuva dumanlanır. Duman yuvada kalır. Şüphesiz bekleyen, ‘ALLAH’ım verir.’ diyen, gününde bulur.

3 ‘Yaralı gönlüm.’ deme, gönlüne iftira etme. Yaralı olan gönlün değil, niyet öyle. Dersin, öyle bulursun. Dünyanı kendine zehir edersin. Gönül açık, pürüzsüz. ‘Yan yana olsak, elinden tutsak.’ dersen, dileyen her kulun yanındayız.

4 Geldim gönül bahçesini gezmeye, dikenini ezmeye. Sözünü demeden üç yut bir de, demeden bir daha düşün. Sözünün değeri gönüle uysun, altın değerinde olsun. Yolu münasip, kul görgülü, ömür sabır ile çözülü. ‘Mümin değilim.’ der üzülür, ‘ALLAH’ım.’ der büzülür. ALLAH’ını tanırsın VARLIĞI’ndan utanırsın; mümin olmasan, bunu düşünür müsün? ALLAH’ımın HUZURU’ndan, ona borçlu varmaktan utanmak. Yoğurdun yenişi, ayranın içilişi ferahlık verir, sütün içilişi bebeği besletir. Olumun gelişine süt gerek, kulun ferahlamasına yoğurt gerek, kulun olması için mayalanması gerek. Kulun huzuru, mayalanmasında. Yuvada söz huzur verir, havada müsait rüzgâr. Müsait rüzgâr; havanın, kulun hazırladığı yöne esmesi. Kulun beklediği yöne esmeyen rüzgâr, huzuru kaçırır.

5 Mayaladık kulları, altın olmuş yolları. Dünya, altını seçmiş; yolunu bulan, geçmiş. Dünyanın ‘Altın.’ dediği günde; yolunu bulan, üstüne basıp geçmiş.

6 Olmuşu sorarlar, var olanı ararlar; çıkmak kolay içinden, sözüm gelmez derinden. Gününüzce söylerim, ne var ki sütü verdik, mayaladık. Günü-vakti gelende örtüleri açalım. 

7 Dedim, sözüm karlı dağlar misali; gelip güneşi görür, karları erir, dağların başı açılır. Sözüm de öyledir; mayalanır örtülür, örtü açılır. Anında bilmezsen, gelende çözersin.

(Resim verilir) 

8 HAZRETİ AYŞE. Yumuşak olasın, yolunu bulasın, ULU’nu bilesin. ‘Dardayım.’ diyesin, ULU’nu çağırasın diye hediye verdi. Selamladı gitti. “Unutmasın ansın. Duasını göndersin. Yardımını beklesin.”

9 ALLAH’ımın kullarına LÜTFU’dur. Bilene ne mutlu. 

ALLAH’a ısmarladık.

LÂİLÂHE İLLALLAH MUHAMMEDÜR RESULULLAH