6 Haziran 1970

MEVLÂNA’yım ben!

1 Geldik YUVA’ya, girdik havaya, olmuşu dedik, olacağı düşündük, münasip karara vardık, el açtık, ALLAH’a yalvardık. Arayalım bulalım, ALLAH’ıma varalım. Kararımız bu idi. Sevgi yoluna girdik, kulunu candan sevdik, ‘ALLAH’ım yarattı çünkü.’ dedik, yarattığına şüphesiz baktık, olmuşun yoluna gönül taktık. Deme ki, ‘Seni seveni sev, sevmeyenin suyuna duvar çek, yoluna taş koy.’ De ki, ‘Sevdim kulunu uydum huyuna, verdim suyuna, girdim koluna.’ Sevmediyse beni, ben sevdim onu. Kulun lazım olan, bedeni değil RUH’u. Onda aradığım ALLAH’ımın NURU. Derse bana ‘Yolunu beğenmedim’, derim ona, ‘Gitmeye yardımcı olayım, dilersen dilediğini çağırayım elini ona vereyim, beğendiğin yolun doğrusunu göstereyim.’ Yaratılmış, yaratılmışı sevmezse ALLAH’ına vardığı an ne diyeceğini şaşırır. ALLAH’ım “NİYE BEĞENMEDİN?” derse, kendini küçülmüş görür. Elbette küçülür, çünkü ALLAH’ımın VERDİĞİ’ne söz etmiş olur. ALLAH’ıma ne yüzle cevap verir? AFFI da KENDİ gibi YÜCE’dir, af dileğini görücüdür.

2 Ağmanın yolu niyaz ile açılır. Gezdiğimiz gördüğümüz yer münasip, andığımız varlık ALLAH’ımız, YARATAN’ımız. Severiz, anarız, yumuşakça yanarız, sarıldıkça döneriz. ‘Mevlevi.’ dersiniz, heykeli koyarsınız. Düşmana söz vermez, gününü açmaz, gönülden kaçmaz, mertliği bırakmaz, kötü söz etmez, yanar, döner. Düşman dedim, bildiniz mi? En büyük düşman nefistir. Bildiğiniz düşman kula kötülük etmez, dünya malını talan eder, yapılanı yakar, ölen bir şey kaybetmez. Nefis mücadelesi en büyük savaştır! Dostu da düşmanı da içinde ara. ALLAH’ına bütün kalbinle bağlanmışsan, ne şeytanı ne de yoldan seni çeviren kötülükleri düşünme. Ölçünü AŞK’ında ara.

3 Müsait olmak, mucize görmekle ölçülmez, her müsait kul, mucize görmez. Her an mucize bekleyip yanılmayın, mucizeyi yaratılmışlarda arayın, her vesile ile görürsünüz. Kul her şeyi dileyici, ALLAH’ım hayır olanını verici. Bitkiyi ekersin, yeşermesi ALLAH’ımdandır. Rahmetini verir, bitki yeşerir. Bazen kurak olur yanar, bazen rahmet bol gelir çürür. ALLAH’ım herkesin nasibi kadar verir. Mertebeyi ALLAH’ım verir. Ne var ki MEVLÂNA, seven, dileyen kullara yardımcı olur. ‘Sevmeyene yok mu?’ dersen; gönülden dilerim, ‘Yardım.’ derim, giderim. Yolunda koca bir taş, nasıl geçerim? Demeyin, ‘Taş mı aşamadın, sudan mı geçemedin, yolu mu seçemedin?’ Bana hepsi açık, ama kapalı gönülden giremem ne çare. Gönül kapısına taş koyana, sıkı-sıkı kapatana ne yapabilirim? Yalnız ALLAH’ımdan dilerim, taşı gönül kapısından çeksin derim.

4 OSMAN’ın dumanı gününde tüttü, gönlünü gününde GÜL’üne verdi; AŞK’ına düşünce dumanı arkaya attı, olumuna büyük sevaplar kattı. Kulun yardıma ihtiyacı olanda, hepimiz dolanır dururuz, yardımcı olacak ULU’yu ararız, hangi yönden olacaksa o ULU’ya havale ederiz. Ne var ki, kul elini açıp derse, gönülden dilerse; yardımını görür, feraha çıkar. Kul, yardımı ALLAH’tan değil kuldan beklerse, gider de kul kapısında nöbet tutarsa; o zaman bize duacı olmak düşer. Çünkü biz de ALLAH’ımın İZNİ ile gideriz, kuluna yardımcı oluruz. Her işin başı da sonu da ALLAH’ımadır. Unutulmasın, bilen kul yanılmasın. Başlarken ALLAH’ından dile, bittiğinde ALLAH’ına şükret ki bir daha dilemeye yüzün olsun, görmeye gözün olsun, dilemeye sözün olsun. 

ALLAH’a ısmarladık.

LÂİLÂHE İLLALLAH MUHAMMEDÜR RESULULLAH