9 Haziran 1970

MEVLÂNA’yım ben!

1 Manayı açmakla, gönül münasip olur. Ne var ki, günü gelende açılır. Yaştan baştan değil, ermek güneştendir. Güneşin ışığını daha çok gören en evvel erer.

2 Meydana çıkmak kolay, sözü atmak da kolay; ne var ki dinletmek kolay değil, cemaat bulmak kolay değil. Yolumuz meydandan geçer, meydanda gönül cemaat seçer. Sözünü der, gönülü eder, döner gider gönülleri gezer, gönülde AŞK arar. Almak için değil, vermek için. Kulun niyetine uysa pencere açık kalsa, dönük kul kalmaz. Dünyaya pencere açık, amma yüksekte. Çıkıp görmek gerek. Merdiven çıkmak için, yükünü atmak gerek. Her kul yükselir, ne var ki dediğim gibi, yükünü atmak gerek. Yükünü kul atar, ALLAH’ına dayanır. Ölçüler ALLAH’ımda. 

3 Niyazını ALLAH’ım için yapasın, kulunu vasıta etmeyesin. Niyazını ettiğinde; ZATI’nın ADINA değil, ALLAH’ımın VARLIĞINA diyesin, ALLAH’ımın ELİ’nden, ULU’nun benliğine gönderesin.

4 Gelirim GARİB’in anıldığı yere dahi. GARİB’in, benim adımız beraber anılsın, yolumuz HAK’tır bilinsin. Ayrılmak, gönül yolumuza uymaz, olaya şikayetçi olunmaz. 

ALLAH’a ısmarladık.

LÂİLÂHE İLLALLAH MUHAMMEDÜR RESULULLAH