15 Eylül 1970

MEVLÂNA’yım ben!

1 Niyaz yolunda, ULU’n kolunda. Gününü sayma, gönüle duman koyma. Kadere karşı koyulmaz. Kulun kula dayanağı ağaç misali. Selvinin dalı olmaz. Adına hastalık çekmek günahtan sayılırsa, EYÜP HAZRETLERİ’nin neler çektiği unutulmasın. PEYGAMBERİ’ne ALLAH’ım günahını mı ödetti? Kul sözüne akıl takma, kendi gözüne gözlük takma. Olayı aç da gör. Kuluna hastalık cezası vermez ALLAH’ım. ‘ALLAH’ım! KUVVETİN’e sığındık, verdiğine acizane katlandık. Aldığımız-verdiğimiz YOLUN’dan. Dileğimiz YÜCE KATIN’dan. Hastalığı verdin, ‘Bu mudur kader?’ dedim. AFFIN’ı dilerim. Şifasını SEN bilirsin, sabrını SEN verirsin. SANA dayandım, güvendim, bekledim. Şüpheyi gönülden attım.’

2 Asmanın verimi, yaprağın dökümü, yolunda olur. Yumuşak olmayı kendine vazife bilesin. ‘ALLAH’ım GÜCÜN’e dayandım.’ diyesin. Kuvvetini de gücünü de verir. ALLAH’a olan imanın, yüceliğini gösterir. Yalnız O'ndan beklediğini bildirir. Olmaya değil, duymaya önem vermeli. Dualarını eksik etme dedim sana. ULU’nu yardımına çağır.

ALLAH’a ısmarladık.

LÂİLÂHE İLLALLAH MUHAMMEDÜR RESULULLAH