|
28 Ekim 1970 MEVLÂNA’yım ben! 1 Cemaat ne niyete kurulur ise, o niyete toplanılır. 2 Ummak güzel; beklemeyi bilene, olgunluğa erene. Yumurta misali düz yol aramayın, taşa vurup kırılmayın. ‘Aramak kötü mü?’ dersen, ALLAH’ına sığındın mı, eğri yola girmezsin ki. Kul var, ‘Beni düz yola koy, yumurta misali yuvarlanayım.’ der, yuvarlanırken taşı görmez, vurur kırılır. Sağlam ağaca dayanan, vurmayı bilmez, vurup kırılmaz. Size demedim. Mayanız yoğrulmuş, hak ellere verilmiş. Almayı dilediğini aceleye vurma. Kundura acele edilip alınırsa, ya sıkar, ya bol gelir. Aşını aceleye getirirsen, ya çiğ kalır, ya da yanar. ALLAH’ına sığınan da, yolun üstüne durur, ‘Nasibinim senin.’ der; istesen istemesen senin olur, umduğundan iyi gelir. 3 Geldim sırtınızı sıvadım, imanınıza sizden çok sevindim. Şükür
ALLAH’ım. Sebepsiz olmaz, yolumuz ayrılmaz. Müstesna yolun, NUR’lu
kullarısınız. Yolunuzu söyledim, layık olan bulur. 4 Memnun kumumuz bizden, kalbimiz yumuşak yoldan. Kimden geldik?
Varışı biliriz, ‘Yükümüzü bırakalım.’ deriz, almayı dileriz. Elbet dünyada
almayı, ahiret için vermeyi bilenlerdeniz. Kullarını severim ALLAH’ımın. ‘AMİN.’
diyelim duacı olalım. ALLAH’ımdan geldik, VERDİĞİ’ni yedik; doğduk,
sayende büyüdük, ‘Şükür.’ demeyi öğrendik. Görenden gösterenden,
bilip de söyleyenden ALLAH’ım RAZI olsun, AMİN. Yolumuzu ALLAH’ımın NURU
aydınlatsın, AMİN. ADI’nı anarak nefesimizi tüketsin, AMİN. NURU’na ererek
varışı göstersin, AMİN. 5 ‘AMİN.’ dedik duacı olduk, şükür ALLAH’ım nasibine erdik. ALLAH’a ısmarladık. |