|
20 kasım 1970 MEVLÂNA’yım ben! 1 Güzel yolumuz, uyduk kulumuz. Kul bizim değil, biz kullarıyız
ALLAH’ımın. Kul oldu isek, ne mutlu; kör oldu isek, affet ALLAH’ım. Kuluyuz
ALLAH’ımın, kula kul olamayız, ‘Ol.’ diyene dönemeyiz. Kul yolunu ALLAH’ım için
yürür, kulun hatırı için değil. Hatır; bilene, ‘Canım.’ diyenedir. 2 Gönülden gönüle ses alırız, aldığımız dilde veririz. Olmayı
yoluna bırak, almayı güne. Uymayı yumağına uydur. Siteme yer yok. Yumuşak
yol, hayırlı kulda olur. Hatası olan, yama koyar hatayı atar. NUMAN der ki: “Hatayı
silene, yamayı koyana ne mutlu. Yumuşak yol bulana ne mutlu.” Yama dedim,
sanmayın eski fistanı yenileme. Gayenizi gönül açıklığı ile verirseniz,
açık alırsınız. 3 OMAR der ki: “Nuan. Anlaşılmaz. Asayiş haktan olursa, sükunet bulur; asayiş betten olursa, isyanı bulur. Adalet neticede yerini bulur. HAKK’ın ADALETİ şaşmaz. ‘Beş aşağı, beş yukarı.’ deme, olduğu yerden keser. Kumanda kimde ise, sorumlu odur. Muannit kulun kumandası kendine zarar verir. ALLAH’a ısmarladık. LÂİLÂHE İLLALLAH MUHAMMEDÜR
RESULULLAH
|