|
22 Mart 1971 MEVLÂNA’yım ben! 1 Aynayı yüzüne tut, yumağına el at. Ne geçtir, ne güçtür. Yolunu değil, yuvanı sordun. Niyetin uyduğu, gönüle koyduğu, kulun çizdiği planın dışında olan. MEVLÂNA ne desin? Benim verdiğim dünya yolu değil, ahiret yoludur. Dediğim yaptığının aykırı oluşu değil. Ne var ki dünya yolu çizmek, bana düşmez, ALLAH’ım bu yolda bana izin vermez. Olacak şudur; ALLAH’ıma niyaz et, ULU’nu ve ULU’sunu yardımcı çağır. Olmasını dilediğini. Yuvanda arı dilince değil, balınca konuş; o sana arı dilince dese bile. ‘ALLAH’ıma sığındım, O'na dayandım; ULU’mu çağırdım, ULU’suna duacı olması için yalvardım.’ de. Olur, doğru yol açılır. 2 Yanıma gelenle, ‘Bu mudur?’ diyen; bir olmuşu bildirmez. MEVLÂNA’nın bildiği, sizlere söylediği şudur. Soruya yer vermeyin. Gelen kendini bildirsin, araya postacı koymasın. 3 Rüyanın özelliği dünyanın güzelliği olsa gerek. Rüyanın saklanması, iki kişi arsında ise, zaten açıklanmış. MEVLÂNA kendi büstüne değil, gönül üstüne konduğu yere bakar. Yuvanı dilediğin gibi süsle. Yuvana dilediğin adı koy. Dünyanın köşkü ne senin, ne benim. YÜCE TANRI’mın. Deme ‘Günüm boş geçer.’ Dolu olan kul var mı? Mümin isen bilirsin, dünya haline uyarsın. ‘Desem mi, demesem mi?’ deme. ALLAH’ıma havale et, O’ndan geleceği bekle. Olaya şükret. Sorun yerinde olsun, serinde değil. Olmuş olanı, olgunlukla alana danış. Arayı bulana, yolunu bal ile bağlayana danış. ALLAH’a ısmarladık.
|