6 Nisan 1971

MEVLÂNA’yım ben!

1 Huzur; arayan değil bulandadır, ‘İçindeyim.’ diyendedir. Ne aradığını bilen, huzura uzak kalmaz. Yumak, sabır ile sarılır. Her kula bir yönden sabır, bir yönden sabır yolu verilir. ALLAH’ımın verdiği, kulun ‘Dert.’ dediği; ALLAH’ımın kuluna olan sevgisindendir. Derdi olmayan kul, ALLAH’ımı unutur. Dert, ALLAH’ımı daha çok andırır. ‘Neden?’ denir. ALLAH’ımın ULU kulu dertli olur, dünya bağı çözülür. Dert alan, nasıl dünyaya bağlanır? Halbuki dünya gelip geçicidir. Ben size geldim, siz bana geldiniz; birbirimize hayır kapısı açtık.

2 Ecel gelmeden ölüm olmaz, ölüm gelince kul önleyemez. Sizler bana sevap kapısı açtınız. ALLAH’ım için yapılan her şey, sevap kapısıdır.

3 YUNUS EMRE, ALLAH’ımın her VERDİĞİ’ne eğildi. Verilene, eğilin. Eğilmek, inmek değildir. Eğilmek, YÜCE’ye varmaktır. Varmak için değil, AŞK ile eğildi. Eğildi, buldu. Bulduğunda, kendini YÜCE’de gördü.

4 Sevmemek de, YARATAN’dandır diye. ‘Çirkin.’ denmesin. Her yaratılan, güzel ile çirkine sahiptir. Ne var ki, güzel ile çirkini örtün. Nasıl ki mümkün olan gayreti, yuvanıza verirsiniz, süslersiniz, ‘Güzel olsun.’ dersiniz.

5 ‘Çok bilirim.’ diyen, cehaletin pençesindedir. Bilmediğinden yakınandan, çok şey bekle. Kendine değil karşındakine bak ki, kendini ayarlayasın. Kul kendinde hata bulmaz, karşısındakindekini görür. Sen kendini ona göre ayarlarsın.

ALLAH’a ısmarladık.

LÂİLÂHE İLLALLAH MUHAMMEDÜR RESULULLAH

.