17 Mayıs 1971

1 Hummalı yumağın.

2 Olaya göz attık, andığımız yere vardık. ‘İmtihan.’ dedik, verdik. Hoşnut olunması için değil, geçmekten kalmaktan değil. Dilediniz, yalvardınız, yazmayı istediniz. Elbet, malumdur. ALLAH’ımın VERDİĞİ’nden ötesini istemeyin. Veriş, elbet görüştür. Ne var ki, dumansız olmak, her verilene uymak gerek. Dedim, ALLAH’ımın VERDİĞİ’ne boyun eğilsin, ‘Daha verse.’ denilmesin. Yazıyı dilediniz, ‘Ne olsa kabul.’ dediniz. ALLAH’ım cümleden RAZI olsun. Sormayın dedim. Yazıyı her güne, günde ikiye çıkardınız. Gizlisi yok. Yazıyı düşünmeyin. Neden mantığınıza uymayanın üstünde durursunuz? Düşünmeyin, yazıya yer vermeyin. ‘İmtihan böyle bitti.’ deyin. Size öğretilen şu; ‘ALLAH’ım bana da versin.’ deyip, üzerine düşmeyin.

3 Asmayı budadın, üzümü bekledin. Asmanın verdiği koruk, neden yüzünü buruşturdu? Yolunu dileğine göre değil, ALLAH’ımın verimine göre çiz. Yazıyı günde geç. Evet. Yazıyı veren kötü değil, ne var ki imtihana katlanmak güç. Nasıl ki ilkokulu bitiren, yüksek okul imtihanına girerse nelere katlanır, bu da öyledir. Neden katlanılsın? Zamanı gelince merdiven çıkılsın. Sizin dileğiniz, alt basamaktan birden yukarı varmak. Çok zorludur. Onun için adım-adım çıkın, neticeyi bulun. Niyetin uygundur. Yazıya günde yer verilmesin. Bekleyin, üzüm ersin, meyve öyle toplansın. Biz bekleriz. Neden olmasın? Şarap bizden olsun, sizlere sunulsun. ‘Şarap benden olsun.’ diyen; beklemesini, mevsime uymasını bilmeli. Şarap alayım diye koruğu sıkmamalı. EYVALLAH.

ALLAH’ıma emanet olunuz.

ALLAH’a ısmarladık.

4 Sözümüz daha çok verilir. YUVA’nıza gelinir, dualar edilir, hayırlar dilenir. Görmek, akıldan geçmektir.

LÂİLÂHE İLLALLAH MUHAMMEDÜR RESULULLAH