23 Haziran 1971 

MEVLÂNA’yım ben!

1 Günün, hayıra meyyal olduğunu bilirsin, her gün bir nasip alırsın. Yemeni, hizmet değildir; giysen de olur, giymesen de. Sadaka, ganimet değildir; versen de olur, vermesen de. Nimetten de, ganimetten de üstün olan, tatlı söz vardır; gönül alır, kulu kazandırır. Elle tutulmaz, gözle görülmez; ne var ki, tatlı sözün verdiğini doksan dokuz vakit namaz vermez. Namaz, ibadet kulundur; kul, yolundur. ALLAH’ım; iyi-kötü, güzel-çirkin, her kulunda sarılır. İbadet eden kul da, ALLAH’ına sığınır. Kul vardır, sadece gönülle sarılır; kul vardır, hem gönülle hem bedenle sarılır. Ne var ki, namazı korkudan değil, AŞK’tan kılmış olsun.

2 Gümüş yoldan derdin mi var? Dünya gelmesin dar. Yumaktan düğümün mü var? Yerinme, dünyayı önüne ser, cümle kuluna VERDİĞİ’ni gör. Vermeyi dileyen ALLAH’ım, dileğinden ayağına getirir. ALLAH’ımın kuluna SEVGİSİ, görmeyen kulunun nankörlüğüdür.

3 Üzüntü edilmesin, kapalı bohça açılmasın. Yamayı vurduk, açığı ördük. Gammaz olan, yediğini hazmetmeyendir. Durur-durur kusar. Gammazın verdiği zarar, sadece biraz bulaşıktır. Unutmayın, sabır ile bekleyen, ‘Layık gördü ALLAH’ım.’ diyen; muradını alır. 

4 Sohbet etmeyi, suyun akışından gördük; gelen her kulu sevdik, derdine ortak olduk. Verileni andık, derdini sergi diye ortaya koyduk. Sebebini aradık, güldük söyledik. ‘Bu muydu derdin?’ dedik. Avucuna su dolmuş, ayağı çamur olmuş. Yıkarsın, geçer. Geçmeyen gönül yarasıdır, RUH’un karasıdır. Kulu korkutan, günün gecesidir. Unutulmasa, her gece güne döner. Gecenin de hayrı var. Geçen gece unutulur. Kulunun kaldıramayacağını vermez ALLAH’ım. Verdiğini, GÜCÜ ile verir. Geceyi, ay ile yıldız ile süsler, RUH’unun gönül yolunu besler. Her çıkışın günü verilir, perşembe gecesi bir adım atılır.

5 Yemin edilmesin. ALLAH’ımın ADI’nı; yumağını sarmaya değil de, kula katmaya, ortaya atmaya kullanırsan; hata olur.

ALLAH’ıma emanet olunuz.

ALLAH’a ısmarladık.

LÂİLÂHE İLLALLAH MUHAMMEDÜR RESULULLAH