|
27 Haziran 1971 MEVLÂNA’yım ben! 1 Ne sen benden ayrısın, ne ben senden. Ben ALLAH’ımdan, ALLAH’ım cümleden, cümle ALLAH’ımdan. 2 Şarabı, AŞK’ımızı kırbaçlasın diye içeriz; AŞK yok ise, versin diye değil. 3 Ağaç olduk, yaprak olduk, tarlada biten otun, yabanisini sevdik. Ağacımızın yapraklarısınız, dökülmeyen; dalısınız, bükülmeyen. Gücümüz, her yaprağa su vermeye yeter. Kökümüz su başında. Gönlümüz kul ile, gücümüz kol ile. Dünyaya verişimizi almaya geldiniz, yaprak oldunuz. ‘Dal olsak, yaprak versek.’ demeyin. Maksat, ağaçta olmak değil mi? Yaprağın verişi yok mu, kulun görüşü yok mu? Elbet, yanan kul gölgesine sığınır. 4 Denize girmek için, önce sahile gidilir. Önce ayak konur. Ağaç olmak için, önce ağaca hizmet gerek. Ağaç ta; çiçek açacak, meyve verecek. Kul yiyecek, çekirdeği dikecek. Fidan çıkıp, büyüyecek. Ağaçta çiçek iken, çiçeğin ağaç olacağı düşünülemez. ALLAH’ıma emanet olunuz. ALLAH’a ısmarladık.
|