9 Temmuz 1971

MEVLÂNA’yım ben!

1 Kuyunun verdiği, suyudur alındığı. Suyu olmasa, kuyu açmaya ne hacet?

2 Huzura yol veren; kendini bilendir, VEREN’e güvenendir. ‘Oldu gelmedi, durdu sormadı?’ dersen, olayı büyütürsen; huzuru bulamazsın. Dumanını dağıt. Cumanın, duana verdiğini unutma. Oyalı yemeni mi, yeşilli fistanı mı, yolunda destanı mı denedin?

3 Ata binen, yerden kalkan; etrafa yüksek bakar. At üstünde yükseğe bak, gururdan değil. ‘Sende var.’ demedim. Ata binen, yol dileyendir. Sunduğumu alanın AŞK’ını; bu gün değil, dünden gördüm.

4 Zikir ölçü ile olamaz, çerçeveye giremez.

5 Gönül coşar, beden kaçar. CAN’ın gittiği yerde, CANAN başlar. CAN’ım dengine düşürdü, CANAN’ı AŞK’ıma getirdi; sunulan şerbet ise, tadı dili okşadı. Yumağın bükülüşü, HAK YOLU’na dolandı. Dengimi aldım, AŞK ile daldım. Akan bir seldim. Ne duruldum, ne yoruldum AŞK’ımdan. ‘Hummalı olanın, yüküne yardımcı olsam.’ dedim, elimi uzattım. Hummalı olan her kula.

6 Kucağında mini bebek, kundağında ipek etek. Nefesi CANAN’dan, kanı senden. Nefessiz kanın değeri nedir? Nefes, kafese hayat verir; nefesi olmayan hayat, erir. ALLAH’ım emanetini KORUR.

7 Güzellik, ne tahtta ne de taçta. Güzellik, gönüle konan AŞK’ta. AŞK ta; gönüle konmaz, doğar, büyür. Bedene ölüm gelir, gönüle asla.

8 ‘Yerden gelen, yere döner.’ denir, değil. CANAN’dan gelen, CANAN’a döner. YUYAN’ın eliyle, bilenin diliyle, sevenin gönlüyle bak da gör; nasıl coşarsın, bedeni aşıp nasıl taşarsın, arkana baksan nasıl şaşarsın. Elini bağladın mı, secdeye baş koydun mu; sarma dünyayı, sorma yumağı.

9 Ölçü senden değil, YÜCE ALLAH’ımdan. Senden YM, yumuşak yol gerekir.

10 Kuyunun başında ses verirsen, sesini aynen alırsın. 

11 ‘Kumun tanesi gibi oldum, sırtımı verdim.’ diyen, kendini küçük gören; yaptığının farkında olmayandır. Kumun tanesi kime yol olur, sırtını verir? Kim üstünde yürür? ALLAH’ımın kulları.

12 Vazife alanın, küçüğü-büyüğü olmaz; kul dünyaya, yer doldursun diye gelmez. Ne var ki, vazife ile geldiğini bilmez. Bilen, sadakat ile çalışır; bilmeyen, ‘Dünya.’ diye savaşır, dünyada bahçe diye dolaşır. Aynayı eline alan, dünyayı dile veren, gözünü açıp gören; ‘ALLAH’ım AŞKI’na.’ der, AŞKI ile dolar.

13 Sahilin güzelliği denizden, günün güzelliği güneşten. Ya güneşin güzelliği neden? Elbet ALLAH’ımdan.

14 YM; yolda zorluk yok, demektir. AŞK yolu elbet.

ALLAH’a ısmarladık.

LÂİLÂHE İLLALLAH MUHAMMEDÜR RESULULLAH