|
6 Ağustos 1971 MEVLÂNA’yım ben! 1 Yönünü yuvana bağladın, yolunda adımı andın; yumağın HAK YOLU’nda, ALLAH’ın dilinde. Çağırdığın an, yanına vardım. 2 Yolcu yoldaş diler, yolda garip kalır. Yumuşak kulun yanındayım, bilirim gönlündeyim. 3 ALLAH’ım güldürür, gönül ışığını yüzüne vurur. MEYDAN varsa, kul var; kul varsa, yol var. Gönül varsa; oluş yakın, yuvanın havası olgun. Yoldan söz beklersin, yaygın. Yaygın olanı merak etme, yolunda-kolunda olanı unutma, şüpheye çanak tutma. Yorgan örter, soğuk biter. Yorganın yokluğu kula dert verir. Vermesin, çünkü ALLAH’ım kulunun gönlünü yoklar, yorganı olmayan kulu soğuktan saklar. 4 Dağın yücesine kar düşer, cücesine düşeni gördün mü? Nimetin verilişi de öyledir. Ölçüsü elde olsa, kul ‘Önce bana, sonra sana.’ der. ‘ALLAH’ım, ayırmaz kayırmaz.’ derseniz; hani ölçü, sen ne ile ölçersin? Madde sorarsın. Madde dahi, kiminde nakit, kiminde arsa, kiminde han-hamam. Zenginin varlığı, fakirin darlığı nedir acaba? Gönüldeki zenginlik, kulca aranır mı? Onun için ölçüyü düşünmeyin, ‘ALLAH’ımdan her şeyin ölçüsü.’ deyin. ALLAH’ıma emanet olunuz. ALLAH’a ısmarladık.
|