|
7 Ağustos 1971 MEVLÂNA’yım ben! 1 Huzuru aradığın yerde değil, gönüle koyduğun yerde bulursun. Kuyuyu, su alayım diye açarsın. ‘Su gelmese?’ denmez, olduğu yerde kalmaz. Kaide bozulmaz, yazılandan kaçılmaz. Her kul söz der, ne var ki yazılan bozulmaz. Kaderinde bulutun gelişi var ise, yağışa kadar beklemek gerekir. Kaderinde bulutu görmek var ise, ondan kaçamazsın. Sabredersen, bulutun yağmura döndüğünü görürsün. Sabır, koruğu erdirir, yaprağı atlasa döndürür. Maniyi kulundan bilme, olayda kulu suçlama. Her bulutun neticesi yağmur olur, yağmur toprağa hayat verir. 2 Pirinci ‘Aş yapayım.’ dersin, tepsiye boşaltırsın; dikkat edersen, ömrü korursun. ‘Neden?’ dersen; dikkat etmezsen, taş ile pişirirsen; günde aşı yenir, ne var ki taş ile diş kırılır, ömre zarar verir. 3 Bunalım büyük, yardıma çok ihtiyaç görülür. Şahıslara değil, cemiyete. Kumun tanesi küçük, yaptığı iş büyük. Kum kuma eklenir, kum yola götürür, kum bina ettirir. Hiç bir yaratılan, boş yaratılmaz, kainatta boşluk bırakılmaz. Boşluk, çöküntü yapar; kainat, çöküntüyü kaldırmaz. Onun için olayı, ‘Kaderim.’ de karşıla. Münasip olan odur. Dualar yerini bulur, sanma boşuna okunur. KUR’AN yolunu aldık, cümlenize o yolu verdik. Çıkılmaz, dönülmez. 4 Olmuşu düşünme, olacağı bekle. NUMAN der ki: “Aynayı aldığın elin ise, baktığın yüzündür. Gül de bak ki; aydın gelsin, gönül açsın.” 5 Gülü, dikeni var diye atar mısın; yavruyu, üzüntü verir diye satar mısın? ‘Gülün dikeni var.’ dersen, menekşeyi sev; ‘Denizde dalga var.’ dersen, göle gir. ALLAH’a ısmarladık.
|