12 Eylül 1971

MEVLÂNA’yım ben!

1 Gözleyen görür, neyi? Beklediğini. Bekleyen bulur, neyi? Aradığını. Geceden söz edildi, ‘Hak mı?’ diye soruldu. Dedim, gözlediğini alırsın. Sen o yolu gözledin mi, gelse diye bekledin mi? Hayır, değil mi? Sana geldi, misafir oldu. Misafirliği bitti, yoluna gitti. Her gelen misafirin ardından, sen de gider misin? Yoksa, kendi yolunu mantığına göre kurar mısın? Bu da öyle. ‘Misafire kusur ettim mi?’ deme. Misafirin aldığı kendi nasibidir, maddi-manevi. ç’a. Seni daha önce ikaz ettim, sözümü alamadın. Ne var ki, imtihanını veremediğin mevzuda, daha çok çalışma imkanını bulursun. Çünkü kul olanın, böyle olaylarla sık-sık karşılaşması mümkündür. Ufak hatalar büyüğün önleyicisidir. O yolda çalışan, büyüğüne hazır olur. Olmasın, desem de olur. Dünyada imtihan, her kulun yoludur. Kalender olanın imtihanı kolay geçer. Niyazın sözü edilmez, münakaşası olmaz. Kulun kula sözü düşmez. ‘ALLAH’ımın ADINA mürşidim.’ diyenin; destisini göstermesi, şarabını dağıtması gereklidir. ‘Yumuşak yol buldum, gel seni de ileteyim.’ diyene de ki; ‘Senin gidişini görmedim ki, HAKK’ın SIRRI’na ermedim ki; sende sen olanı bileyim. Sende sen olanı bana göster ki, seni bileyim.’ Kulun sözüne söz katmam. Ne var ki, gecenin sözünü kula mal etmem. Alınana, sana değil demem. Orada dedim, suyunu verdiğimi. Kulun yanlışını açma, gönlünü kırma. Bildiği onda kalsın.

2 Yolunu diledin, dileğince aldın, her kapıyı yokladın. n’ye. Yine aynı meydana döndün. Gömdüğün, toprağın olmaz, yine sana döner. Gönülde yakılmayan ateş, söner.

3 Sözümü oğula deyim, ADEM’den söz edeyim. Geldik düze, vardık size. Gemiyi alan, dümene duran kim? Gemiyi yöneten, kaptan olduğu bilinir. Ne var ki, çımacı da vazifelidir. O da der ki, ‘Ben olmasam, gemi yürümez.’ Bende ne var ki? ‘Alemler.’ denir, dönüşten söz edilir. Beden dünyaya aittir, RUH kâinatta dolaşır. Elbet bedenlenmez. Daha önce dedim ya, RUH kafesten bir defa çıkar. Çamın verdiğini küçük görürsün, bedenine yakıştıramazsın. Yakışanı sen bileydin, dünyaya gelişin önemi kalmazdı.

4 Suyun akışı, kulun bakışına göredir dedim. Kul vardır enginliği arar, kul vardır zenginliği arar. ‘Neyin engini, neyin zengini?’ deme. Suyu görür ‘Küçük bu su.’ der, büyüğünü arar. Unutur ki o su, büyüğün koludur. Ona uysa, suyu bilse; büyüğüne varır. Suyu gördüğü halde, su olduğunu bildiği halde, yolunu çevirir. Suyu gördükte ‘Küçük-büyük.’ demeyelim, akan suya uyalım. Daha önce dedim, duran suyu geç. Duran su seni götürmez, dilediğin yere vardırmaz. Ne var ki o da sudur, ateşini söndürür, ‘Su buldum.’ diye sevindirir. Ne var ki yürüyüşe faydası olmaz, çünkü AŞK, kulu durdurmaz.

ALLAH’a ısmarladık.

LÂİLÂHE İLLALLAH MUHAMMEDÜR RESULULLAH