5 Aralık 1971 

MEVLÂNA’yım ben!

1 Yumuşak yol dilendi, günü gelmeden çözüm istendi, on gün dolmadan sohbet arandı. Sözümüz sohbetimiz kimseye kapanmaz, günü geçse de siteme varılmaz, ayılmadan verilmez, verenin sorusu edilmez.

2 Kendini sözümüz ile avutana. ‘Yazısı değil.’ denmesin, hayali bozulmasın. ‘MEVLÂNA yazdırmaz.’ dedim ona, ne var ki, ‘MEVLÂNA’nın himayesinde yazılır.’ der, kendine öylece sohbet arar. Varsın öyle bilsin, muradı HAK YOLU’ndan olsun, dileği HAK YOLU’ndandır. ALLAH’ım muradını versin

3 Ağacın yaprağını düşünün. Daha önce dedim, güneşe kendini alıştıran yanmaz. Ağacın yaprağı, yazın en sıcak gününde sararmaz. Halbuki yere dikilen ekin, sıcağa dayanamaz. Neden, ekin mi kıymetsiz, yaprak mı kıymetli? Hepsi, kıymeti olduğu için yaratılır. Ne var ki, toprağa varan kökün kuvveti, bedeni dik tutar. Ağacın yaprağı ne kadar çok olursa, gölgesi o kadar büyük olur.

4 Daha önce konuşuldu, YUNUS ile MEVLÂNA ölçüldü. YUNUS’um selvi miseli uzadı, MEVLÂNA çınar misali genişledi. MEVLÂNA’nın gölgesi büyük oldu. Neden? YUNUS’tan üstün olduğundan mı? Asla! Ona dünya öyle takdir edildi, çünkü eğitimci geldi dünyaya. Eğitti, öğüttü, yoğurdu, pişirdi, fırına verdi, aldığını cümleye dağıttı. MEVLÂNA vazifesini yaptı, üstünlüğünü değil. ‘İlimle mi olur, ülfet ile mi?’ dendi. Olmak, bilmekledir; bilmek, görmekledir; görmek, sevmekledir. YUNUS’um, kendi ilimi ile buldu, gördü, sevdi. Sen ona nasıl ‘Cahil.’ dersin. Bilmeye aklı eren, görmekten masun kalmaz. Görmeye gücü yeten, sevmeyi yolundan atmaz. Ne ilmin, ne ulmun sözü edilmez. Ulmun, şu demektir; ulemanın. Ulema olmak için yüzlerce kitap okunmaz. Yumuşak olandan, ALLAH’ım İLMİ’ni sakınmaz. Önüne serer, “GÖRSÜN KULUM.” der. Görmek için, bilmek değil dilemek gerek. YUNUS’um dinledi uydu, kainatın ilmini bir dağda gördü. ‘Kainatın ilmi, bir dağda görülür mü?’ dersen, bir dalda dahi görürsün.

MEVLÂNA’yım! 

5 Geldim. Gelişim, ne kulun hali ne geleceğin falıdır, her dileyen kulun yoludur. ‘Yol’ dediniz sordum, dört yol ağzında durdum. ‘Ona mı, buna mı?’ dediniz. Benim diyeceğim; ne ona ne buna, YÜCE’ye  olsun. Dört yol, daha önce sorulan tarikat. Senin gayen nedir? ALLAH’ıma varmak. Tarikatın gayesi nedir? O da varmak. Seyahate yalnız da gidilir, gurupla da gidilir. Gurup ile giden, neşeyle varandır; yalnız giden, gördüğünü bilendir. Karışık olanı sen çözeceksin, ben değil. Ben sana, önüne, sererim. Yumak, dünya kuluna ‘Ömür.’ denen hengamedir. Sabır ile çözersin, ‘Sonuna vardım.’ dersin. Dileyen, dört yol ağzında olan; dilediği yolu seçsin, hapsi ALLAH’ıma götürür bilsin. Ne var ki, ‘Hangisi?’ diye benden sorulmasın. Kestirmeyi ALLAH’ımdan dile, önüne sersin. Yalnız unutma, kestirme derken, kendini nerde bulurum sanırsın? Kendini bulan, dünyada kalmaz; dünyada iken, bulduğunu bilmez. Her kul VELİ olmaz elbet. Her EREN, ALLAH’ımı bulandır, ne var ki göçtüğü an bilendir. Öbür alem, yalnız VELİLER’in, o da en son demlerinde gördükleridir. ERENLER, VELİ değildir. VELİ, hem ilmi, hem ulmu olanlar. ERENLER, güzel ahlakları ile bulanlardır.

6 Neden bunları gelene sormadın? Haddini bilmekten değil, alacağın cevap ile tatmin olamayacağından sormadın. Tatmin olamayacağın kulun ardından gitmek yersizdir. Sohbet demedim. ‘MEVLÂNA’yım!’ dedim geldim, yolunuza ışık tuttum. Yolunuza ışık tuttu isem, neden ‘Olmaz.’ dersin. ‘Olmaz.’ diyen, neden gelmez, sohbetimizde bulunmaz. Büyüklük onda mı bende mi, yoksa YARATAN’da mı? ‘Bende değil.’ dedim, cümle ile sohbetine gittim. Sohbetimiz yersiz mi, yolsuz mu? ALLAH’ımın kulu gelmez, sohbetimize teveccüh etmez. BÜYÜKLÜK, unutulmasın ALLAH’ımdadır. Sözünü kabına mal etmesin. ‘Büyüklük yapan düşer.’ demesin. Büyüklüğe edep, kulu kulun önünde eğilmeye davet etmez. ALLAH’ımın önünde secde edilir, kulu sadece sevilir; edebe riayet odur. Edep, kulunun önünde eğilip elini öpmek değil, kulunu kulundan ayırmamaktır. HAK NURU’na, onda değil kendinde teveccüh et. Onu ve cümleyi sadece sevmeyi bil. Çünkü ALLAH’ımın NURU ne sadece onda, ne de bendedir; cümlededir. Önümde eğilenin kulluğuna hürmet, yersiz.

7 Her VELİ’nin yolu birdir, sözü söyleşiş tarzı ayrı olsa da. Her VELİ, kul ayırmadığı için, kulun önünde eğilmediği için VELİ olur. Ondan sonra gelenler, VELİ olduğunu bilenler, onun adını kendine mal edenler; ‘Yol.’ der, şeyhlik taslar.

8 Gelelim günün konusuna, gidilen yolun kaygusuna. Gittik-gördük, dualarımızı verdik, alanlarla beraber olduk. ‘Yeri orası mı?’ denir. Sen orası bildin ya, orada beraber oldun ya, orada kavuştun ya; orda olmuş, buraya gelmiş, sözü mü olur? Ne var ki, kulun verdiği güç, yoluna çiçek diker. Kendi yoluna elbet, o zaten çiçek içinde. ‘Hata var mı?’ diyene sözüm, hatayı yanda-yönde olmadıkça üzüntüsünü etmek yersiz. Yanında olan nedir? Yönünü tayin eden, nefsine savaş veren. 

9 Aynayı ele verdik, ‘YUNUS’um sizin ile.’ dedik, yoldan karşıladık, arada şakalaştık, yürüyüşe verdik. ‘Saplandı.’ diyen, korkuya düşene güldük, yavruları peşinize saldık. Dualarınızı ettiniz, ‘Gönülce olmadı.’ dediniz. Ne var ki, gönülce olan, gönül alınandır. İbadet, yuvanda da olur, dileğince anılır. Gönül almak, kuluna sevgi göstermek; ziyaretine gittiğin zatı da memnun eder, en büyük ibadet odur. Verilen buğday tanesi dahi, ALLAH’ımın kabulüdür. ‘Yerinde mi oldu?’ denmesin. Yerini sen değil ALLAH’ım tayin eder. Gönül ziyareti; gönülleri hoş, cümleyi sarhoş etti. Kabulü, ALLAH’ımdandır. Yanılma. Sözümüz bitmeden gidilmez, kulun sözü bahane olmaz. Gitmek değil, her an yanınızdayım, gönlünüzdeyim. Ne var ki, günlerin gecelerin birbirine gebe olduğu müddet içinde, sohbetimiz aramızda olsun. Evet cemaat kurulmasın. Sözümüz açık, kalabalık olmaktan kaçınılsın. Aramızda olan söz için demem, kalabalığa yer yok.

ALLAH’a ısmarladık.

LÂİLÂHE İLLALLAH MUHAMMEDÜR RESULULLAH

ülfet: alışma, kaynaşma. tanışma, görüşme
masun: korunan, korunmuş
ulema: bilginler.