|
23 Aralık 1971 MEVLÂNA’yım ben! 1 Yumuşak oluşun gününe vardık. Yazıyı veren güne niyet kurduk, ALLAH’ımdan İZİN aldık. Cumayı, sadece gündüz dileyene verdik. Sorusunu seçen gelsin, faldan değil yoldan olsun. Sonun ne olacağı değil, çıkamadığı olaydan yolu sorulsun. Gece sohbetimizde olanların, gündüze katılması yersiz. Geceden nasip alan, günde gelenlere hak tanısın. 2 Şah meydanda dursa, ‘Cümle kullarım.’ derse; kulun dediği, sadece meydanda gördüğüdür. Ona ‘Benim.’ diyen, şaha boyun eğendir. Sende olan, bende değildir. Yumuşayan kulun yolu, taştan arıdır. Düşen yaprakta güzeli görür, kayguya elini çevirir. Şah değiliz seçelim, ‘Meydan bizim.’ diyelim. Sözü söze katmadan, yularını çekmeden, yola odun katmadan yürümeyi bilesin, ‘Öyle olur.’ diyesin. Mümin olan bilir, konuğunu sever, bir dilim somunu, konuk ile paylaşır. LOKMAN HAZRETLERİ der ki: “Alan alsın, nedensiz dürülmez bilsin. Yaprak yazıldı ise, dalında kondu ise; ağacın malına mı kaydedilir? Olanı-olmayanı, YÜCE bilir.” ALLAH’a ısmarladık.
|